సాయింత్రం సూరీడు

 

mandira

Art: Mandira Bhaduri

 

మొయిద శ్రీనివాసరావు

~

Moida

నేనో చిత్రకారుడిని

గీసిన నా గత చిత్రాలను చూసి చూసి

మనసున కాసింత ఉక్కబోసి

సరికొత్త సజీవ చిత్రంతో

తిరిగి ఊపిరి పీల్చుకోవాలని

కుంచే… కాన్వాసుతో

తుమ్మచెట్టు నీడలా వున్న

ఓ ఊరి చివర కూర్చున్నాను

సాయింత్రం సూరీడు… చెరువులో

ముఖం కడుక్కుంటున్న సమయం

పగలంతా కాసిన ఎండను

కుప్పపోసినట్టుగా వున్న గడ్డివాములు

మునపటి వరిచేల యవ్వనాన్ని

పచ్చగా పొదువుకున్న మొక్కజొన్న చేలు

ఎన్ని తుపాను పాములకు

ఎదురొడ్డి నిలిచాయో గాని

వలసపోయిన పక్షులకు

గుర్తుగా మిగిలిన గిజిగాడి గూళ్ళు

పొద్దంతా పొలంలో తిరిగిన పని తూనీగను

సాయింత్రానికి అవసరాల తొండ మింగేసింది

మిగిలిన కాసింత వెలుగు ముక్కలాంటి

గొర్రెల వీపుపై

బతుకును కోల్పోయిన కత్తెర పిట్టొకటి

ముక్కల ముక్కలగా

రాత్రి పాటను పాడుతుంది

చుట్టూ మంచుతెర కమ్ముకొస్తూ

ఓ అసంపూర్ణ జీవన చిత్రం

నా చేతిలో మిగిలినప్పుడు

‘ఏటి సూస్తున్నావు నాయినా…’ అంటూ

రేపటి మొలకకై

రోజంతా మట్టిబెడ్డల్లో పడి ఇంకుతున్న

చెమట చుక్కలాంటి ఒకామె నన్నడిగింది

మరుక్షణమే నా మదిలో

ఓ సంపూర్ణ సజీవ చిత్రం నిలిచింది.

* * *

చిగురించే… చేతివేళ్లు

  మొయిద శ్రీనివాసరావు

 

చింతనిప్పుల్లా మండే …
మా నాన్న కళ్ళలోకి
సూటిగా చూడలేని నేను
చెట్టు వేళ్ళు లాంటి

ఆయన చేతివేళ్లను

అదేపనిగా చూసేవాడిని

శ్రమని  పంచిన  వేళ్ళు
నన్ను నడిపించిన వేళ్ళు
ఊయలై ఊగించిన వేళ్ళు

ఆ వేళ్ళలోంచి… నిత్యం పని ప్రవహించేది
గిజిగాడి నిర్మాణ కౌశలం కనిపించేది
మానవ జీవన పరిణామక్రమం అగుపించేది

పల్లెలో… పిడికెడు మట్టిని
గుప్పెడు గింజలగా మలిచిన  ఆ వెళ్ళే
మిల్లులో… నారపోగులను
పంచదార గోనెలుగా మలిచాయి
చెమట చేతికి… ఆకలి నోటికి మద్య
దూరాన్ని కొలిచాయి

ఏ అవసరమో… అసహనపు పామై
బుర్రలో బుసలుకొట్టినప్పుడు
కాసింత ఖాళీ సమయాన్ని చుట్టగ చుట్టి
కాల్చేయగలిగిన ఆ చేతి వేళ్ళలో
ఓ రెండు మొండు వేళ్ళు కనిపించేవి

మా అమ్మ చిరుగుల చీరను

పైటగ చేసుకొని
గోడకు కొట్టిన పసుపు ముద్దలా

మా చెల్లి  చాపపై కూర్చున్నప్పుడు

యంత్రం నోటిలో పడి తెగిన … ఆ వేళ్ళే

అయిన వాళ్లకు నాలుగాకులేసి

చెల్లి నెత్తిన రెండక్షింతలేసి లేవదీసాయి

ఆ వేళ్ళే…
అక్షరమ్ముక్క

నాకు ఆసరా కావాలని
నా వేళ్ళ మద్య

నిత్యం కలం కదలాడేలా చేసాయి

ఎక్కడైనా…
వేళ్ళు నరికితే పచ్చని చెట్టు కూలుతుంది
సగం తెగిన మా నాన్న చేతి వేళ్ళపైనే
ఆశల పతాకమై  చిగురించాల్సిన
మా బతుకు చెట్టు  మొండిగా నిలిచింది
* * *

(నెల్లిమర్ల జ్యూట్ కార్మికులు తమ కుటుంబ అత్యవసర ఆర్దిక అవసరాలకై మిల్లు యంత్రంలో చేతివేళ్ళు పెట్టడాన్ని కన్నీళ్ళతో తలుచుకుంటూ…)

Moida

 

ఓ కప్పు సూర్యోదయం

picasso

 

 

 

 

 

 

 

తూర్పు కొండల్లో… రూపాయి కాసులా
పొద్దు పొడుచుకొస్తున్నప్పుడు
ఆమె… చీకటిని వెన్నెలను కలిపేసి
మిణుక్ మంటున్న నక్షత్రాలను
ఓ చెంచాడు పోసి
కప్పుడు సూర్యోదయాన్ని అతడికిస్తుంది
ఆ పొద్దంతా… అతని కంటిలో
మీగడ తరకలాంటి
ఆమె నవ్వు నిలచిపోతుంది

* * *

దరల మంటల్లో మండిన రూపాయి
పడమటి కొండల్లో పొద్దయి వాలుతున్నప్పుడు
ఆమె… కాసింత దుఃఖాన్ని పోసి
అదేపనిగా కన్నీరును కాచి
ఓ కప్పుడు చీకటిని అతడికిస్తుంది
ఆ రాత్రంతా…
వడలిన మల్లెమొగ్గలాంటి ఆ ఇంటిలో
విరిగిన పాల వాసనేస్తుంది

-మొయిద శ్రీనివాసరావు

Moida

ఇనుప కౌగిలి

srinu pport
నవంబర్ నెల
మొదలయ్యిందంటే చాలు
మా వూరిపైకి విరుచుకుపడేది…  అది
దానికి దొరికితే చర్మాన్ని చీరేసి
ఎముకులను కొరికేస్తుందనే భయంతో
ఊలు కవచాలను ధరించి
ఇళ్ళల్లో దాక్కునే వాళ్ళమందరం
రాత్రంతా…
ఊరి చివర గుడిసెలో
ఒంటరి దీపంలా
కడుపుమంటను
కుంపటిలో వేసుక్కూర్చుని… ఆమె
పొలిమేర పొలంలో
చీకటి చుట్టను కాలుస్తూ
నోటిలో నిప్పు కత్తితో… అతడు
తెల్లార్లు దానితో తలపడేవారు
తెల్లారేసరికి…
వారి తెగువకు అది
కాస్తా తలొగ్గేది
గాయపడిన దాని కాయం నుండి
చిందిన తెల్లరక్త బిందువులతో
ప్రతి పచ్చనాకు నిండేది
అంతవరకు…
చీకటి గది పొదల్లో
చెవుల పిల్లులమైన మేము
తరువాత తెలుసుకునే వాళ్ళం
భయపడితేనే ఏదైనా
ఇనుప కౌగిలిలో బంధించగలదని!
అగ్నిశిఖలా కలబడితే పారిపోతాయి
ఆఖరికి చలైనా… పులైనా అని!!
                                                                                                                -మొయిద శ్రీనివాసరావు