ఛానెల్ 24/7- 16 వ భాగం

sujatha photo

(కిందటి వారం తరువాయి)

 

ఆయనకు దక్షిణామూర్తిని చూడాలనిపించింది. అతన్ని భరించాలనిపించింది. ఆయన తప్పకుండా ఏదో ఒకటి అంటాడు. తన జీవితాన్ని విమర్శిస్తాడు. ఇది కూడదంటాడు. తను ఇంకెలాగో ఉండాలంటాడు. ఆయన తనను మనస్ఫూర్తిగా ప్రేమిస్తాడు. తన స్నేహితుడు. ఆయన ఇంకోలా ఎలా వుంటాడు.

బాయ్‌ని పిలిచి దక్షిణామూర్తిగారిని లోపలికి తీసుకు రమ్మన్నాడు. తను గబగబ వచ్చేశాడు. ఆయన అందరినీ పలకరిస్తూ స్టూడియో బయటే నిలబడ్డాడు. ఆయనకొసం తను ఆగలేదు. ఇప్పుడాయన చెప్పేవన్నీ తన మనసు తనకు చెబుతున్న విషయాలు. తన గురించి తనకు తెలిసినవీ, తన విజ్ఞత తనను మనిషిగా  ఉండమని హెచ్చ్చరిస్తున్నవే. ఇప్పుడు దక్షిణామూర్తి వస్తాడు అనుకొన్నాడు ఎస్ఆర్‌నాయుడు.

***

 

“ఇప్పుడు అడుగుతున్నా మేడం.. మీ పర్సనల్ లైఫ్ ఎందుకు డిస్టర్బ్ చేసుకున్నారో చెప్పండి..”

“నయనా.. నువ్వు ప్రశ్న సరిగ్గా అడుగు. నేను తిన్నగా చెబుతాను. నీ ఆలోచనలోంచి నన్ను చూస్తున్నావు. నా జీవితంలో డిస్ట్రబెన్స్ లేదు. నేనో మార్గం ఎంచుకొని అటు తిన్నగా నడుస్తూ వచ్చాను. ఒక వ్యాపారి తన వ్యాపారం అభివృద్ధి చేసుకొన్నట్లు నాయర్‌తో విడిపోయేసరికి నేను ఎడిటర్‌గా వున్నానని చెప్పానుగా. ఒక పత్రికా నిర్వహణ నా పర్సనల్ లైఫ్‌కి ఎక్కడా టైం కేటాయించనివ్వలేదు. ప్రపంచంకంటే కొన్ని గంటలు ముందుగా నిద్రలేవలసిన ఒక జర్నలిస్ట్ తనని తాను ఎంతగా అప్‌డేట్ చేసుకోవాలో అంతా చేశాను. ఇతర పత్రికలతో పోటీ, నా పత్రిక నిరంతరం సర్కులేషన్ పెంచుకోవటం కోసం నే పడ్డ తపన, నా కేంప్‌లో నేను కలుసుకొనే మనుష్యులు,నా జీవితానికి కేంద్ర బిందువు నా కెరీర్, నేను ఉమెన్ ఎడిటర్‌ని, టాప్‌మోస్ట్ జర్నలిస్ట్‌ని, ఎడిటర్స్ గిల్డ్ మెంబర్‌ని. నా ఎడిటోరియల్స్ గురించి నిరంతరం చదువు విశ్రాంతి లేని నా జీవితంలో నాయర్ ఎక్కడో మాయం అయ్యాడు”

“అంటే  కెరీర్, పర్సనల్ లైఫ్‌కి విలువివ్వదా..?”

“మనం ఒక ప్రవాహంలో వున్నాం. ఉదయం నిద్రలేవటం దగ్గరనుంచి ఆఫీస్ ఫోన్స్, బయటనుంచి కలుసుకోవలసిన వీఇపిలు.  పర్సనల్ లైఫ్‌కి ఒక గీత చెరిగిపోయింది. నాయర్‌తో విడిపోయాక నాకింకో పర్సనల్ జీవితం ఏముంది. పాపాయి చదువుకొంటుంది. బాబాయి కుటుంబంతో వుంది. నాకు ఆమె బాధ్యత లేదు. నేను, నాకోసం చరిత్రలో ఒక పేజీ సంపాదించుకోవాలనుకొన్నాను. అది నా లక్ష్యం.”

“వైఫల్యాలు, నష్టాలు. ఏవీ లేవా…?”

“ఓ గాడ్ నీకింకా అర్ధం కావటం లేదు. నాకోసంగా పిల్లలు లేరు. స్నేహితులు, బంధువులు, విహారయాత్రలు ఏవీ లేవు. తెలుసు కదా. మన పత్రిక పబ్లిక్ ఇష్యూకి వెళ్లింది. చానల్ లాంచ్ చేశాం. పొలిటికల్ ఎడిటర్‌ని. నేనెక్కిన మెట్లు ఏవీ మిగల్లేదు. కానీ నాకోసం వెనక్కి తిరిగి చూస్తె ఈ కెరీర్ వదిలేస్తే నేనేం చేయాలో నాకు తెలియదు. వృత్తి తప్ప నాకేం లేదు.”

“ఇందుకు బాధపడుతున్నారా? ఏమైనా నష్టపోయారా..?”

“బాధపడటం లేదు. నన్నెవరన్నా ఇలా వుండాల్సిందే అని నిర్భంధించారా.. లేదే.. నాకై నేను ఎంచుకొని కోరి వరించిన జీవితం. అటు నష్టపోయానో లేదో అర్ధం కాని జీవితం. నన్ను ఓ మీటింగ్‌లో నా జీవితంలో జరిగిన  యదార్ధ హాస్య సంఘటన, మీరు అందరితో కలిసి నవ్వుకొన్న్న సంఘటన గురించి చెప్పమని అడిగారు. హాస్య సంఘటన అలాంటిదేమీ లేదు. మరపురాని సంఘటనలంటే అవార్దులు తీసుకొనే అవకాశాలు తప్ప ఇంకేం లేదు. దాన్ని నేను నిర్వచించలేక పోతున్నాననుకొంటా..”

“అంటే కుటుంబ జీవితం పాపాయితో గడపటం మిస్ అయ్యారా…?”

“ఏమో,  కుటుంబ జీవితం నాకు ప్రత్యేకంగా అందించిన ప్రత్యేకమైన అనుభవాలు  ఏవీ లేవు. అటు నాన్నగారి సమయబద్ధమైన పొలిటికల్ జీవితం. అందులో ఆయన కుటుంబం కోసం కేటాయించినది ఏదీ లేదు. ఇటు నాయర్ కోరుకొన్న జీవితంలో నేను ఎల్లాగూ లేను. ఆయంతో కలసి ఉన్నంతకాలం ఆయన రాజకీయాలకు చెందిన మనిషే. ఆయనకు పర్సనల్ జీవితం ఉంటే ఆయన సొంత బతుకే. తను గొప్ప వ్యక్తిగా ఎదగటం. మరి ఈ మనుష్యులు నాకు నేర్పింది ఇదేనేమో ”

“కెరీరే లక్ష్యం అయితే ఇంకేముండదా మేడం..”

“ఇంకా అంటే బహుశా లేదేమో.. నీకు ఉద్యోగం లక్ష్యం. ఉదయం లేచి తయారై ఆఫెస్‌కు వస్తావు. సాయంత్రం వరకూ గంటకోసారి న్యూస్‌లో కనిపించాలి. ఇప్పుడే శ్రీధర్ అన్నాడు. ఐదవుతూనే నువ్వు ఇంకో ప్రీ రికార్డెడ్ ప్రోగ్రాంకు అటెండ్ అవ్వాలని. ప్రోగ్రాం కాన్సెప్ట్‌ని బట్టి ఏం కట్టుకోవాలో, ఏ నగలో, ఏ డ్రస్‌లో ఆలోచిస్తావు. నీకు పాప వుంటే దాన్ని గురించి ఉదయం నుంచి ఎన్నిసార్లు ఆలోచించగలిగేదానివి”

నయన ఆలోచిస్తుంది.

స్వాతి ఆమెను చూస్తోంది.

“నయనా.. ఎప్పటి సంగతో చెబుతున్నా. మా పాపకి పన్నేండేళ్లు వచ్చాయి. మొదట్లో నేను గమనించలేదు కానీ, ప్రతిరోజూ నేను ఇంటికి వచ్చేవరకు మేలుకొని వుండేది. ఒక్కోసారి ఆఫీస్‌కు వచ్చేది. చాంబర్‌లోకి రాకుండా బయటనే కూర్చునేది. రిపోర్టర్స్ రూంలో కూర్చుని వాళ్లతో మాట్లాడేది. నేను నా పనులయ్యాక కలిసేదాని. ఇద్దరం కలిసి కారెక్కేవాళ్లం. దాన్ని దగ్గరకు తీసుకొన్నా నాకు ఏదో ఫోన్, నేనేదో ఆఫీస్‌లో ఎవరితోనో ఏదో చెప్పాల్సిన అవసరం, థర్డ్ ఎడిషన్‌లోనో, లాస్ట్ ఎడిషన్‌లోనో చేయాల్సిన మార్పులు, లాస్ట్ మినిట్స్‌లో వచ్చిన ఫ్లాష్ న్యూస్ ఏదో ఒకటి నా మనసంతా. పోనీ ఏ మీటింగ్‌కో కలిసి వెళ్ళేవాళ్లం. ఆ మీటింగ్‌లో నేను మొత్తంగా వుండగలను. కానీ పాపాయి పాత్ర ఎంతవరకూ. మొదటిసారి అందరూ పలకరిస్తారు. ఇంకా దగ్గరివాళ్లయితే దగ్గర కూర్చోమంటారు అంటే. నేను తనని ఎంత ఎంగేజ్ చేయగలను” అంది.

“నెమ్మదిగా తర్వాత మానుకొందనుకొంటా” స్వాతి ఆలోచిస్తూ ఊరుకొంది.

తలెత్తి చినంగా నవ్వింది

“ఆమె పెళ్ళి కోసం ముందుగా వారం రోజులున్నాను. ఇంట్లో పెళ్ళయ్యాక తను అమెరికా వెళ్ళే ఏర్పాట్లలో వుంది. తను వెళ్ళేందుకు రెండు నెలలు పట్టింది. ఆ రెండు నెలల్లో రెండు సార్లు తన కోసం వెళ్ళేను. మొత్తం పాపాయి కోసం నేను సంవత్సరంలో నాలుగైదు రోజులు కేటాయించానేమో. ఇంట్లోనే వున్నా పెద్దగా కలిసి లేము. నా పనుల్లో నేను, పాపాయికి నేనేం ఇచ్చాను. తనను కనటం తప్ప”

“ఇప్పుడు అమ్మలా ఆలోచించారు” నవ్వింది నయన.

“అంటే నయనా. మన సొసైటీలో స్త్రీలకు ప్రత్యేకమైన ఫార్మేట్ వుంది. ఆమె ఎలా వుండాలో ఎవరో ఆలోచించి డిజైన్ చేసి ఇచ్చిన ఫార్మెట్. దాన్ని సొసైటీ ఆమోదించింది. ఆమె ఇలా ప్రేమించాలి. ఇలా పెళ్ళాడాలి పిల్లల్ని కనాలి. కుటుంబానికి ఇలా సేవ చేయాలి. ఆమె మనసులో ఈ స్థాయిలో మెల్టింగ్ పాయింట్ వుండాలి. మరి నేను అలా కాకుండా ఇంకోలా వుంటానంటే అతిగా లేదూ. ఈ స్వేచ్చని ఎవరు ఎలా ఆమోదిస్తారు. ఇటు నాయర్‌ కోసం విచారించకా, అటు పాపాయిని సరిగ్గా తల్లి పాత్రలో వుండి చేరదీయకా, స్వాతిలాగా కెరీరిస్ట్‌గా నిలబడ్డానంటే నాకేం విశేషణాలుంటాయి చెప్పు”

నయన తడబడింది. నిజం మాట్లాడితే ఏం బావుంటుంది. తన ఉద్ధేశ్యంలో తన దృష్టిలో ఈవిడ చాలా స్ట్రిక్ట్. ఎండితో కలిసి ప్లాన్ వేస్తే అవతలవాడు మటాష్, తను ఏదైనా కావాలనుకొంటే ఎలాగైనా సాధిస్తుంది. దయాదాక్షిణ్యాలు లేవు. ఇంకా అబ్బో.. ఎవర్నీ ప్రేమించదు. శిఖండి. ఏం మనిషిరా బాబూ అనేవాళ్ళే ఎక్కువమంది. ఎంతదాకా ఎందుకు. తనకే పదిసార్లు హెచ్చరికలు చేసింది. గ్రూప్‌లు కట్టకూడదంటుంది. అతి చనువు కూడదంటుంది. అనవసరమైన రిలేషన్స్ పెంచుకోవద్దంటుంది. బహుశా కళ్లెత్తి చూస్తే ఆవులిస్తే పేగులు లెక్కపెడుతుంది. నయననే చూస్తున్న స్వాతి నవ్వింది.

“నేను నీ ఆఖరి ప్రశ్నకు జవాబు ఇవ్వాలి. ” అన్నది.

నయన కంగారుగా చూసింది.

“ఇంకేం లేదు మేడం” అన్నది.

“ఇంకేమున్నాయో ఆలోచించుకో. నీకు ఇరవై నిముషాలే టైం” అన్నది కుర్చీలో హాయిగా రిలాక్సయిపోతూ.

***

దక్షిణామూర్తిగారు డోర్ తెరుచుకుని లోపలికి వచ్చారు. ఫోన్‌లో మాట్లాడూతున్న ఎస్ఆర్‌నాయుడు లేచి ఆయన్ను కూర్చోమన్నట్టు తన ఎదురుగ్గా వున్న చూపించి మర్యాద చేశాడు. ఆఫీస్ మొత్తం బాంబే నుంచి వచ్చిన ఇంటీరియర్ డెకొరేషన్ ఎక్స్‌పర్ట్ డిజైన్ చేశాడు. చాలా అందమైన ఆఫీస్. దక్షిణామూర్తి తన కాబిన్‌ను ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నాడా లేదా ఆయన మొహం వంక చూస్తున్నాడు ఎస్ఆర్‌నాయుడు. కూర్చుంటూ పై కండువాతో ముఖం తుడుచుకొంటూ ఎదురుగ్గా రాక్స్‌లో వున్న పుస్తకాల వంక చూస్తున్నాడు.

“భోజనం చేద్దాం దక్షిణామూర్తిగారూ” అన్నాడు ఎస్ఆర్‌నాయుడు.

దక్షిణామూర్తి తల వూపాడు.

“ఫ్రెష్ అవుతారా?” అన్నాదు ఎస్ఆర్‌నాయుడు.

“వస్తూ బాత్‌రూంకు వెళ్ళివచ్చా” అన్నాడాయన.

ఆయన ఖద్దరు షర్ట్, జీన్స్ పాంట్ తమాషాగా వుంటుంది. ఆ కాంబినేషన్ పైన ఖద్దరు తువ్వాలు వంటిది మెడచుట్టూ వేసుకొంటాడు. ఎస్ఆర్‌నాయుడు చాలా స్టయిల్‌గా వుంటాడు. చక్కని మడత నలగని షర్టు నలుపు తెలుపులుగా వున్న ఉంగరాల జుట్టు చక్కగా దువ్వుకొని  ఎప్పుడు పడితే అప్పుడు లైవ్‌లో కనిపించటానికి వీలుగా రెడీగా వుంటాడు.

భోజనం వచ్చింది. ట్రేలో వున్న డిష్‌లన్నీ ఒక్కోటి తీసి చూస్తున్నాడు దక్షిణామూర్తి. నాకు సాంబార్ చాలోయ్ అన్నాడు బాయ్‌తో. బటర్ నాన్, పుల్కా కూడా ఉన్నాయి సార్ అన్నాడు బాయ్. వద్దులేవయ్యా రైస్ తింటాను అన్నాడాయన.

“ఎలా వుంది చానల్” అన్నాడు ఎస్ఆర్‌నాయుడుతో.

“చూస్తున్నారుగా సెకండ్ ప్లేస్‌లో. అటూ ఇటూ ఫస్ట ప్లేస్ కూడా”

“అవును చాలా సెన్సేషనల్ చేసావు” అన్నాడు దక్షిణామూర్తి.

తింటున్నది గొంతులో పడ్డట్టు అయింది. సెన్సేషనల్ అంటే ఈయన వెక్కిరింతా పొగడ్తా.

“మొన్న మీ చైర్మన్‌గారు ఎయిర్‌పోర్టులో కలిశారు.  చాలాసేపు మాట్లాడుకున్నాం. ఆయనకు పవర్ ప్రాజెక్ట్ వచ్చిందంటగా. మీ కృషి చాలా వుందన్నాడు.

తింటున్న భోజనం కమ్మగా లేదనిపించింది ఎస్ఆర్‌నాయుడుకు.

చైర్మన్ ఆదికేశవులుకి ఎన్నో బిజినెస్‌లు వున్నాయి. ఎన్నో సంస్థల్లో పెట్టుబడులున్నాయి. ఈ చానల్‌లో ఆయనకూ షేర్స్ ఉన్నాయి. నేనూ స్వాతీ డైరెక్టర్స్ . తెలుసు కదా..”

“ఆయన తమ్ముడు శ్రీరంగనాయకులు నేనూ క్లాస్‌మేట్స్”

ఈసారి దగ్గొచ్చింది ఎస్ఆర్‌నాయుడుకు. ఇది తనకు తెలియదు.

“అయితే పెద్దయ్యాక ఎప్పుడూ రిలేషన్స్‌లో లేము. మొన్నమాటల్లో చెప్పుకొన్నాము. శ్రీరంగనాయకులు మినిష్టర్ అయ్యాక నేను కలుసుకొన్నది లేదు. ఇష్యూ బయటికి వచ్చాక నీతో మాట్లాడాలనుకొన్నా.”

ఎస్ఆర్‌నాయుడుకు ఏం మాట్లాడాలో తోచటం లేదు. ఆదికేశవులు కాలేజ్ సంగతి ఎక్కడా బయటకు రాకుండా తనే చూశాడు. గవర్నమెంట్ లాండ్ అది. లీజ్‌కు తీసుకొన్నారు. పర్మిషన్స్ తెచ్చుకోవచ్చునని బిల్డింగ్స్ కట్టేశారు. ఆ స్థలం లీజుకు ఇచ్చినందుకు అప్పటి కమీషనర్‌ను కోటీశ్వరుణ్ణి చేశాడు ఆదికేశవులు. ఆయన ఆస్తులు సగం తన పేరుపైనే ఉన్నాయి. ఈ చానల్‌లో తను పెట్టిన షేర్లు అతను ఇచ్చినవే. వాళ్ల కోసం తను ఏం చేస్తే సరిపోతుంది..?”

“నువ్వు చాలా రిస్క్ తీసుకొంటున్నావు. నీతో మాట్లాడాలనే వచ్చా. ఓన్లీ ఫ్రెండ్లీగా. నువ్వు స్వాతి కలిసి డెయిలీని ఎన్నో ఎడిషన్లు చేశారు. ఆ పెట్టుబడి ఎక్కడిదో నాకు తెలుసు. ఈ చానల్ పెట్టుబడీ నాకు తెలుసు. స్వాతి నాన్నగారు బతికుంటే ఇదంతా జరిగేది కాదు. ఒకప్పుడు ఆ పత్రికకు ప్రజల ప్రయోజనాలే లక్ష్యంగా ఉండేది. అవ్వాళ్టి పార్టీ లీడర్స్‌కి పదవులు లేవు. ప్రజాసేవ తప్ప. ఆదికేశవులు దాన్ని టేకోవర్ చేశాడని అందరికీ తెలుసు. బయట నువ్వు చాలా బద్నామ్ అవుతున్నావు”

ఇంత చెబుతూ తాపీగా అన్నం తింటున్న మనిషి వైపు తెల్లబోయి చూస్తున్నాదు ఎస్ఆర్‌నాయుడు.

“పత్రిక, చానల్ అడ్డంపెట్టి ఎన్నింటికి పర్మిషన్ తెచ్చుకొన్నాడో నువ్వెలా డిల్లీ చుట్టూ తిరుగుతున్నావో నీ తోటివాళ్లు ఎంతలా గమనిస్తున్నారో తెలుసా నీకు”

దక్షిణామూర్తి ఏనాడో పాతికేళ్ల గతంలోంచి లేచొచ్చి కూర్చున్నట్టు వుంది ఎస్ఆర్‌నాయుడుకి.

ఇద్దరూ ఎడిటోరియల్‌లో షిఫ్ట్ ఇన్‌చార్జ్‌లుగా పనిచేసేవాళ్లు. ఎడిటోరియల్ రాయటంలో పోటి, రిపోర్టింగ్‌లో పోటీ. కొత్త కొత్త విషయాలు రాయటంలో పోటీ. ఆరోగ్యకరమైన పోటీలో ఇద్దరూ వెలిగిపోతుండేవాళ్లు.

“నాతో శ్రీరంగనాయకులు చెప్పారు. ఒక్క రూపాయి చేతిలోంచి పెట్టకుండా ఎలా సంపాదించారో ఆదికేశవులు చెప్పుకొచ్చాడు. తను మినిష్టరుగా అడ్డమైన లాబీయింగ్‌లతో ఎన్ని కాంట్రాక్టులు, ఎన్నో పర్మిషన్లు ఇప్పిస్తూ వాళ్లందరిచేత ఈ చానల్‌లో పెట్టుబడులు పెట్టించాడో, మొత్తం చానల్స్‌లో టాప్‌లో ఎలా ఉందో చెప్పాడు నాకు. నువ్వు స్వాతి ఎవరెవరికి కొమ్ము కాస్తున్నారో, ఏం స్టోరీలు చేస్తున్నారో, ఎవరిని ఎలా బెదిరిస్తున్నారో, ఇవన్నీ నీకు వాళ్లు తెలిసే చేస్తున్నావా? ఆదికేశవులు బావున్నాడు. వాళ్ల తమ్ముడూ బావున్నాడు. వాళ్ల ఆస్తులు , పిల్లలు అంతా బావున్నారు. మరి నువ్వెలా వున్నావు? ఇదంతా నీకెందుకు నీ అంత మంచి రైటర్ ఎవరున్నారు? నీ పిల్లలు బుద్ధిమంతులు. చక్కగా చదువుకొన్నారు. నీకు కోట్ల ఆస్తులు లేకపోతే ఏం.. ఎందుకిదంతా. ఆదికేశవుల్ని ఎదిరించాడని. ఆ కల్నల్ పర్సనల్ లైఫ్ చానల్‌లోకి లాగి నవ్వుల పాలు చేశావు. ఆయన ఎవరిని చేరదీస్తే నీకెందుకు. ఎదుటివాళ్ల బెడ్‌రూమ్స్‌లోకి తొంగిచూడాలా నువ్వు”

తినటం ఆపి దక్షిణామూర్తి వైపు చూస్తున్నాడు నాయుడు. ఆయనకు ఊహించని దెబ్బ ఇది. దక్షిణామూర్తిని ఎలా తొక్కేయాలా అని ఉదయం నుంచి ఆలోచిస్తున్నాడు తను. ఉద్యోగం సద్యోగం లేక దిక్కులేక ఉన్నాడనుకొన్నాదు. ఈయన తనకే పాఠాలు చెబుతున్నాడు.

“నీకు నేను చెప్పటం ఏమిటి అని ఆలోచించాను. నేను పత్రిక వదిలేశాక నీకు తెలుసుగా పుస్తకాల ట్రాన్స్‌లేషన్ పెట్టుకొన్నాను. మానవ చరిత్ర పన్నెండు వాల్యూమ్స్ అయ్యాయి. తెలుగు మాండలికాలు తయారయ్యాయి. పిల్లల పుస్తకాలు చాలా చేసాను. ఒక రకంగా ఇదివరకటి కంటే తీరిక లేకుండా వున్నా. మనం చేయవలసిన పనులు ఎన్నో వున్నాయి. అవన్నీ వదిలేసి ఇప్పుడిలా.. ఇదంతా ఎందుకు? నాకు తోచింది చెప్పాను. వినటం, వినకపోవటం నీ ఇష్టం.” అన్నాడు ఎస్ఆర్‌నాయుడు వంక చూసి.

ఎస్ఆర్‌నాయుడుకి నోటమాట రాలేదు. పాతికేళ్ళ గతంలోకి నడిచిపోయి దక్షిణామూర్తితో కలిసి రాత్రివేళ లాంగ్ డ్రైవ్ చేయాలనిపించింది. పత్రిక వృద్ధిలోకి రావటం కోసం కొత్త కొత్త ప్రయోగాల కోసం రాత్రిళ్ళు నిద్రపోక  మేలుకొని చేసిన చర్చలు గుర్తొస్తున్నాయి. ఎక్కడో తమ స్నేహం, జీవిత మాధుర్యం చేజారాయి. తను తుఫానులో కొట్టుకుపోయాడు.

“తినలేను” అన్నాడు నీరసంగా తింటున్న ప్లేటు వదిలేసి.

“తిను తిను.. నేను కంపెనీ ఇస్తా. ఇంకా ఫ్రూట్ సలాడ్ వుంది చూశావా?”అన్నాను దక్షిణామూర్తి కప్పు చేతిలోకి తీసుకొని.

ఎందుకో దక్షిణామూర్తిపైన కోపం రాలేదు. తన హోదా తన చానల్. తన గొప్పతనం ఏవీ గుర్తు రాలేదు. తనను నిలదీసే ధైర్యం ఎవ్వరికుంటుంది. తను ఎవ్వరికైనా సమాధానం చెప్పుకోవాలా అంటే తన మనస్సుకే అనుకొన్నాడు. శాంతిగా అనిపించింది. తీరిగ్గా భోజనానికి ఉపక్రమించాడు. రూం చల్లగా వుంది.

 

దక్షిణామూర్తి తాపీగా ఫ్రూట్ సలాడ్ తింటూనే వున్నాడు. చుట్టూ నిశ్శబ్దం కానీ, రూమ్ నిండా గడ్డకట్టుకుపోయిన మాటలున్నాయి.

***

“లాస్ట్ క్వశ్చన్.. ఉద్యోగం ఎందుకు వదిలేస్తున్నారు?”

నవ్వింది స్వతి.

“ఎప్పుడో ఒకప్పుడు దాన్ని వదిలేయాలి. ఇంకా పదేళ్ల తర్వాత వదిలేస్తే మిగతా జీవితం కోసం ఏదైనా ప్రిపేర్ అయ్యే టైం వుండదు. ఇప్పటికే చాలా లేట్”

“ఇప్పుడేం చేయాలి మీరు”

“ఇప్పటిదాకా చేయకుండా వదిలేసినవి, చేత్తో పట్టుకోవాలి. నయనా నేను వారం రోజుల క్రింతం మన ఓల్డేజ్ హోంకి వెళ్లాను. ఈ మధ్య ఆరునెలలుగా అటువైపు వెళ్లలేదు. నాన్న ఉద్యోగం వదిలేక దాదాపు ఎనిమిదేళ్లు.. ఆయన పోయేదాకా అందులోనే వున్నారు. అఫ్‌కోర్స్ల్ దాన్ని, హోంని ఆయనే డెవలప్ చేశారనుకో.. మంచి పుస్తకాల లైబ్రరీ, కామన్ హాలు.. చక్కటి తోటలు.. ఎంత బావుందో తోట  ఇప్పుడు. ఇవన్నీ ఆయన తను ఉండబోతున్నాననే ఇష్టంతో తనకంటే  పెద్దవాళ్ల కోసం, తన తొటివాళ్ల కోసం ప్రేమగా ప్రతి రాయిని చూశారు. నిజంగా హోం ఆయన కొలీగ్స్‌తో నిండివుంది. ఆ వృద్ధాప్యంలో శరీరం ఆయన స్వాధీనంలోంచి పోతున్న సమయంలో కూడా ఎలాంటి జీవితం గడిపారో తెలుసా? అదో మాటల పూలదోట. ఎంతోమంది మేధావులు, చదువుకొన్నవాళ్లు, రచయితలు, పొలిటిషన్స్ అందరూ వృద్ధులే. ఒక తెలివైన వాతావరణం, బాధని నవ్వుకొనే ధైర్యం, మృత్యువుని ఎదుర్కొనే నిర్లిప్తత. నొప్పిని పంచుకొనె ప్రేమ, ఒకళ్ల కోసం ఒకళ్ళున్నామనే ఓదార్పు.. ఓ గాడ్ ఎలా వుండేదో హోం. నేను నాన్న వున్నంతకాలం దాన్నలా ఫీలవలేదు. ఎంతో నిర్లిప్తంగా అదే నా  ఉద్యోగంలా ఎవరెవరు ఏం కావాలని చెప్తారో అవన్నీ కొనుక్కుని, డాక్టర్ విజిట్స్ అటెండవుతూ అందరి ఆరోగ్యం విచారిస్తూ అదొక పని, అందులో నా ఆనందం, హృదయం పెట్టలేదు. ప్రతివాళ్లు ఏదో ఒకటి ఎలాంటి కోరికలు కోరేవాళ్లూ. పేపర్లు, రంగులు. ఒకాయనకి సంగీతం నేర్చుకోవాలనిపించి సంగీతం మేష్టారు, ఒకాయనకి మంత్రాలకు అర్ధం తెలుసుకోవాలని సంస్కృతం వచ్చినాయన సాయం. ఇలాంటివి. ఎవరేనా ముసలాళ్ళు ఇలాంటి కోరికలు కోరతారా? వీళ్లు స్వీట్ సిక్స్‌టీస్ వాళ్లు, నిత్యయవ్వనంతో ఉండేవాళ్లు. ఇది ఇప్పుడు చెబుతున్నా. కానీ అవ్వాళ అది నాకు అంతులేని చాకిరి. వాళ్లందరూ అడిగినవన్నీ నేను నా ట్రెయినీలు, మేనేజర్లు పోయి కొనుక్కురావటం అందరికీ అందాయా లేదా టిక్ పెట్టుకోవటం అదే తెలుసు. కానీ నేను వారం క్రితం  వెళ్లానా? అక్కడ మా చిన్నప్పుడు మాకు వంట చేసి పెట్టిన మా పెంపుడు తల్లి తొంభై ఏళ్ళ ముసలామె నన్ను చూడాలని కోరింది. ఆవిడకు జ్ఞాపకశక్తి పోయింది. నన్ను, నా భర్తని, నా పాపని  చూడాలని అడుగుతోంది. నాకింకా పాతికేళ్ళే అనుకొంటోంది. తీరిగ్గా కూర్చోబెట్టుకొని నా దగ్గర చివరి రోజులు గడపాలని ఉందన్నది. వంటరిగా వుండలేను, పాపా నీతో వచ్చేస్తా. నీ మొగుడు, పిల్లలు వాళ్లతో వుంటానే. అందరూ వెళ్ళిపోయారమ్మా. ఇంతమందిని పెంచాక అందరూ వెళ్లారే. నన్ను ఇలా వదిలేసి వెళ్లిపోతే ఎలా? నన్ను ఇంటికి తీసుకుపో అంటుంది. అందరినీ పిలు  నేను చూస్తాను అంటోంది. ఎవర్ని పిలవాలి? నాతోపాటు ఒకేచోట  ఒకే వంటగదిలో అన్నాలు తిన్న నా స్నేహితులెక్కడ? ఎవరి తల్లిదండ్రులు వాళ్లని పిల్లల్నీ వాళ్లే పెంచలేదు. ప్రజలకోసం పార్టీ కోసం ఎక్కడెక్కడో వాళ్లు వుంటే మేం ద్రాక్ష గుత్తిలో పండుల్లా ఒక్కళ్ళతో ఒక్కళ్ళు ఉన్నాం. ఇప్పుడు పెద్దయ్యాక ఎప్పుడో, ఎక్కడో ఏ పార్టీలోనో, ఏ ఫ్లయిట్‌లోనో కలుస్తుంటారు. ఏరి నా స్నేహితులు? నా పరివారం? నాకేం కావాలో నేనేం చేయాలో నాకు అర్ధం అయింది. నా పెంపుడు తల్లిని నాతో తేలేను. నేనే అక్కడికి వెళ్లిపోతా. నా పాత స్నేహితులను పిలుచుకొంటా. అందరం కలసి మేమంతా కలసి ఈ వయసులొ ఇంకో ప్రపంచం ఏదయినా నిర్మిస్తామేమో చూడాలి. అందరం కెరీర్ కోసం పరుగులు తీశాం. ఇప్పుడెవరు ఎలా వున్నారో, వాళ్లకు కావలసింది దొరికాక వాళ్ల మనసు నిండుగా వుండలేదా.. ఒక్కళ్ళకొకళ్ళం మళ్లీ ఏం కావాలో తేల్చుకోవాలి. నేను ఒక పెద్ద పరయాణం పెట్టుకొన్నాను” అన్నది స్వతి.

మాటల్లో నయన ఎప్పుడో లేచి వచ్చింది. స్వాతి వడిలో తల పెట్టుకొంది. ఆమె చుట్టూ అంతులేని ఎదారి ఉన్నట్లు. ఆమెకు అంతులేని దాహంగా వున్నట్లు, ఆమెకు రెండూ చేతుల నిండా ప్రేమను ఎత్తి ఇవ్వాలన్నట్లు అనిపించింది నయనకు.

స్వాతికి అర్ధం అయింది. నయన జుట్టు సవరిస్తూ..

“కదా నయన.. నాకు చాలా కావాలి. ఎంతో ప్రేమ కావాలి. చాలా పొసెసివ్‌గా ఉండలానిపిస్తోంది నయనా. నా ప్రయాణం కరక్టేనా?” అంది స్వాతి.

“హండ్రెడ్ పర్సంట్ మేడం. మీకోసం ఉద్యానవనాలున్నాయి మేడం. ఎందరమో మీ ఫాన్స్ మీలాగా ఉండాలనుకొన్నాం. మీరే మా అందరి రోల్ మోడల్. మీరంటే మాకెంతో ఇష్టం” అన్నది నయన.

 

***

 

స్వాతి, నయన.. ఎండి చాంబర్‌లోకి వచ్చారు. ఎస్.ఆర్.నాయుడు దీక్షగా ప్రివ్యూ చూస్తున్నాడు. సాయంత్రం టెలికాస్ట్ కాబోతున్న ప్రోగ్రామ్ కం ప్రోమో. శ్రీధర్ నిలబడి చూస్తున్నాడు. హేమమాలిని డాన్స్ బైట్ అప్పటివరకూ చూస్తున్నాడు. కళ్లు మూసుకొని శివార్చనతో వున్న అమె శివుడి గొంతు విని భుజాలు ఒక్కసారి విదిల్చి కళ్లు తెరిచింది. చాలా అందంగా వుంది ఆ బైట్. ఇంకో ప్రఖ్యాత కూచిపూడి నర్తకి స్క్రీన్ పైకి వచ్చారు. ప్రోమో కోసం ఇంట్లో షూట్ చేసినట్లున్నారు. ఆవిడ పాదం కదలికలో ఏదో బరువు తెలుస్తోంది. విశ్వవిఖ్యాత కళకారిణి ఆమె. వయసు దాటాక వచ్చిన చిన్న వణుకు అది పాదాల్లో కూడా తెలుస్తోంది.

“శ్రీధర్ ఈ బైట్ తీసేయ్. ఆవిడ డాన్స్ ప్రోగ్రామ్స్ మాస్టర్ క్యాసెట్స్ మన దగ్గర ఎన్నో వున్నాయి కదా. దాన్లోంచి ఒక చిన్న డాన్స్ తీసుకో. ఆవిడ ఇలా డాన్స్ చేయలేకపోవటం చూపించటం నాకు బాగాలేదు.” అన్నాడు.

“టైం తీసుకొంటుందా?” అన్నాడు మళ్లీ.

“లేదు సర్. ఫైవ్ మినిట్స్ పని. ఇంకా ట్రిమ్మింగ్ చేస్తూనే వున్నారు” అన్నాడు శ్రీధర్.

“ఇప్పుడు ప్రోమో ఇచ్చేద్దాం. తొమ్మిది గంటలకు ప్రోగ్రాం మొదలయ్యే లోపల ప్రతి పది నిమిషాలకు ప్రోమో రన్ చేద్దాం” అన్నాడు మళ్లీ.

తల వూపాడు ఎస్.ఆర్.నాయుడు. ఆయన కళ్లన్నీ హేమమాలిని పైనే వున్నాయి. తన వయసె. ఎంత సిస్టమాటిక్‌గా ఎంత అందంగా ఎలా వుంది ఆమె నృత్యం. కళని ఆరాధిస్తే వచ్చే అవుట్‌పుట్ అది. జీవితం మొత్తంగా నృత్యమే. తనూ జీవితం మొత్తం చేసింది జర్నలిజమే. జర్నలిజమే అంటే విపరీతమైన కాంక్ష. తన ఆలోచన రక్తంలో ఆ కోరిక కలగలసి పోతే ఈ అక్షరాలన్నీ కౌగలించుకోవాలని ఎంత ఆశ. ఆ ఆశకు ఇవ్వాళ్తి రూపం. ఒకప్పుడు తన మనసులో మోగిన పదాలు ఎలాంటివి.. ఎవ్వరివి.. తనలా  ఉండటం కరక్టేనా?

సమ్మెకట్టిన కూలీలు

సమ్మెకట్టిన కూలీ భార్యల బిడ్డల ఆకలి చీకటి చిచ్చుల

హాహాకారం! ఆర్తారావం

ఒక లక్ష నక్షత్రాల మాటలు

ఒక కోటి జలపాతాల పాటలు.

ఇలాంటి అపురూపమైన పదాలు తన మనసుని మోహపరిచేవి. నిద్ర రాకుండా చేసేవి. ఇవే తన జీవితాన్ని వెలిగించాయి. ఈ వృత్తి లేకుండా తను లేదు. ఇవ్వాళ ఆయన మనసు అల్లకల్లోలంగా వుంది.

“ఏంటి సర్ ఆలోచిస్తున్నారు” అన్నది నయన.

ఆయన కళ్లెత్తి చూశాడు. ఎదురుగ్గా స్వాతి. పక్కనే నిలబడింది నయన.

“నువ్వు వెళ్లిపోవాలా స్వాతి?” అన్నాడు ఎస్.ఆర్.నాయుడు.

నయన మొహం వికసించింది.

“అదే సర్.. అదే సర్..” అన్నది గొంతులో ఇంకో మాట పెగలక.

స్వాతి ఆయన వైపు నిదానంగా చూసింది.

“ఎన్నాళ్లు పని చేసినా ఇంతే కదా. ఎప్పుడో ఒకప్పుడు సెలవిక అనాలి కదా” అన్నది.

“ఒన్ మినిట్ సర్.. శైలేంద్ర కాల్ చేస్తున్నారు. రికార్డింగ్ ఒకటి మిగిలి వుంది సర్. రవళిగారు వెయిటింగ్..” అంటూనే ఫోన్ తీసి శైలేంద్రగారూ వస్తున్నా అంటూ డోర్ తీసుకొని వెళ్లిపోయింది నయన.

“నా పైన కూడా కోపం వచ్చింది కదూ స్వాతి” అన్నాడు ఎస్.ఆర్.నాయుడు.

“మీపైన అని ప్రత్యేకం ఎందుకు. నేను చెయనిది మీరు చేశారా? మనం తప్పించుకోగలిగమా, ఈ ప్రవాహానికి ఎదురీదటం ఎవరివల్ల అవుతుంది” అంది నిర్లిప్తంగ అస్వతి.

“ఎదురీడటం స్వార్ధం అయితే ఉండిపోతావా?” అన్నాడాయన.

స్వాతి ఏదో అనబోయింది.

ఫోన్ మోగింది. స్పీకర్ ఆన్ చేసాడు ఎస్.ఆర్.నాయుడు.

“సర్ వైజాగ్ నుంచి రిపోర్టర్ రాజు సర్” అంది పి.ఏ.

“ఏమయ్యా” అన్నాడు ఎస్.ఆర్.నాయుడు.

“స్కూప్ సర్” అన్నాడు రాజు.

స్వాతి నవ్వింది.

“ఏమిటి?”

“సర్ ప్లీజ్ మీరు మరో విధంగా భావించకపోతే చెబుతాను. ఇది ఆఫ్ ది రికార్డ్ అనుకోండి సర్” సందేహిస్తున్నాడు రాజు.

ఆయన మొహంలో నవ్వు మాయం అయింది.

“ఏమయింది రాజూ?”

సర్. ఆదికేశవులుగారి రియల్ ఎస్టేట్ కంపెనీ సీఇఓతో పాటు ఇద్దరు బిజినెస్ మేనేజర్స్ ఇక్కడ గెస్ట్ హౌస్ రెయిడ్‌లో దొరికారు సర్” అన్నాడు.

“వాట్” అన్నాడు ఎస్.ఆర్.నాయుడు ఉలిక్కిపడి.

“సిఇఒ దొరకటం ఏమిటయ్యా . ఆర్ యూ ష్యూర్?”

“సర్ ప్లీజ్. ఒక్క నిముషం ముందే సర్.. ఇవన్నీ చాలా కాలం నుంచి జరుగుతున్నవే సర్. కాకపోతే ఇవ్వాళ్టి రెయిడ్‌లో పట్టుకొన్నారు. ఆయన రిసార్ట్స్‌లో రాత్రి ఏజంట్ల మీట్ జరిగింది సర్. చాల మంది రియల్ ఎస్టెట్ వాళ్లంతా ఇంతే సర్. కొందరు మార్కెటింగ్ మేనేజర్స్ అసిస్టెంట్లుగా అమ్మాయిలు ఉంటారు సర్. కస్టమర్స్‌తో అమ్మాయిలే డీల్ చేస్తారు కదా. లోకేషన్‌కి తీసుకుపోవటం ఆ తర్వాత చాలా వ్యవహారాలు జరుగుతాయి. కస్టమర్స్‌ని ఎట్రాక్ట్ చేయటానికి…” రాజు చెపుతూనే వున్నాడు.

ఎస్.ఆర్.నాయుడుకి చెమటలు పట్టాయి.

తలెత్తి స్వాతి వైపు చూశాడు.

ఆమె  చిరునవ్వు నవ్వింది.

ఒక్కనిముషం తటపటాయించాడు ఎస్.ఆర్.నాయుడు.

“ఫ్లాష్ న్యూస్ ఇచ్చేద్దాం” అన్నాడు స్వాతితో.

“ఆదికేశవులుగారి మెయిన్ బిజినెస్సే ఇది. ఆయన ఒకేసారి ఇద్దరి గొంతు పట్టుకొంటాడు” అన్నది నవ్వుతూ స్వాతి.

“రాజు అంతటా ఇదే జరుగుతుందా?” అన్నాడు ఆసక్తిగా రాజుతో.

“సర్. ఇది ఆస్తులు కొనిపించటం సర్. మంచి యాడ్స్ చూస్తున్నారు కదా సరి. ఒక్కో వెంచర్ ఓపెనింగ్‌కి ఎన్ని లక్షలు ఖర్చుపెడతారు పబ్లిసిటీకి. ఇందులో బంపర్ డ్రాలు, కిలో బంగారాలు, కార్లు ఎలా వస్తున్నాయి సర్. ఇవన్నీ రిసార్ట్స్‌లో జరిగే మెయిన్ బిజినెస్‌లు ఏమిటి సర్. మీరు ఎరగని విషయాలేమీ లేవు సర్. నాచేత చెప్పిస్తున్నారు సర్ మీరు. మనం స్టార్ హోటల్లో రైడింగ్స్ గురించి ఇచ్చినప్పుడు..” రాజు పాత పురాణాలు మొదలుపెట్టాడు.

“సరే.. నువ్వు శ్రీధర్‌తో మాట్లాడు. ఫ్లాష్ ఇచ్చేద్దాం” అన్నాడు.

“సార్..” అన్నాడు అవతలనుంచి రాజు, అతని గొంతులో ఆశ్చర్యం కళ్లకు కట్టినట్టు వినిపిస్తోంది.

టీవీలో పెద్ద స్క్రీన్‌పైన ప్రోమో వస్తోంది. తొమ్మిదిగంటలకు  ఫుల్ ఫుల్ మూన్.. భూమికి దగ్గరలో చంద్రుడు.

ఎస్.ఆర్.నాయుడు చిరరగ్గా ఫోన్ చేశాడు.

“శ్రీధర్ ఫుల్ ఫుల్ మూన్ ఏంటోయ్.. చక్కని తెలుగు పదమే లేదా.. నాన్సెన్స్…”

స్వాతి నవ్వింది.

“తెలుగులోనే మాట్లాడండి” అన్నది.

ఏ భాషలో మాట్లాడినా రేపు మనిద్దరం ఈ చానల్‌లో వుంటామా…” లేకపోతే ఆదికేశవులు డ్రాప్ అవుతాడా…” భుజాలు ఎగరేసింది స్వాతి.

“నేనయితె హోమ్ కే” అన్నది నవ్వుతూ..

***

 

శ్రీకాంత్ అద్దాల్లోంచి క్రిందకు చూస్తున్నాడు. స్ట్రీట్ చివరదాకా వరసగా వేసిన చెట్లనుంచి పసుపు పచ్చని పూలు ఒక్కటొక్కటీ రాలుతున్నాయి. అద్దాల్లోంచి చూస్తుంటే రోడ్డంటా పసుపు పచ్చని తివాసీలా ఉన్నది. అప్పుడే వచ్చిన ఉత్తరం జేబులోంచి తీశాడు. ఇంతకు ముందు చదివిందే. అక్షరం అక్షరానికి గుండె కొట్టుకుంటూనే వుంది.

శ్రీకాంత్ నువ్వంటే నాకెంతో గౌరవం. నీవంటే నమ్మకం. నాకే కాదు ఈ ప్రపంచంలో అందరికీ నమ్మకం. అవ్వాళ నేనొచ్చినప్పుడు మీరు ఓ ప్రోగ్రాం చేస్తున్నారు. క్రేన్ కెమేరాపైన కూర్చున్నతను మిమ్మల్నెందుకో పైకి వచ్చి ఆ లోకేషన్‌లో ఏదో అబ్జర్వ్ చేయమంటునారు. అతను కిందకు దిగాడు. నువ్వు క్రేన్ పైన ఎక్కావు. క్రేన్ మిమ్మల్ని పైకి తీసుకుపోయింది. చుట్టూ నిలబడ్డ అందరిలో మీ పట్ల ఎంతో ఆరాధన. ఆ రోజు స్ట్రీట్ ప్లే రికార్డ్ చేస్తున్నారు. ఈ ప్రపంచంలో అసమానతలు పోవాలనీ, ప్రపంచం శాంతినే కోరుకుంటుందని, అసలు పిల్లలు ఎపుడూ ఎలాంటి యుద్ధాలని చివరకు అమ్మానాన్న పోట్లాడుకోవటం కూడా వాళ్ల మనసుని గాయపరుస్తుందనే అర్ధం వచ్చేలా మీరు యాంకర్‌కి బిట్ బిట్ ఇంట్రడక్షన్ చెబుతున్నారు. కెమేరా ముందుకు ఒక్కో అడుగు వేస్తూ యాంకర్ డైలాగ్ చెబుతోంది. అప్పుడు మీ మొహం చూశాను.  ఏముందా మొహంలో? .. జుట్టు చెదిరిపోయి గడ్డం పెరిగి అతి మామూలు పాంటూ షర్ట్. కానీ మీ మొహంలో నాకు కనిపించింది ఈ ప్రపంచాన్ని మొత్తం ప్రేమించే కరుణ, మనుష్యులంటే ఇష్టం, దయ, చుట్టూ వున్న వాస్తవాల్ని అర్ధం చేసుకొనే తెలివి. అందరూ శాంతిగా వుండాలంటే నేను సాయం చేస్తానన్న ఆతృత. ఇదంతా చూశాక మీలో .. ఓకే.. మా నాన్న అర్ధం చేసుకొన్నారు. కానీ మా అమ్మకి, అన్నయ్యకి ఎంతో ఆశ్చర్యం. మీ ఉద్యోగంతో నేనేం సుఖపడతాను అంటారు. నాన్న నాకోసం ఎంతో గొప్ప చదువుకొన్న సంబంధం చూశారు. నేను యు.ఎస్‌లో స్థిర పడవచ్చు. కానీ డియర్ శ్రీకాంత్ . మీతో జీవితంలో నాకు శాంతి ఉంటుంది. మీ తెలివితేటలు నాకు సొంతంగా కావాలి. జీవితంలో దేన్నయినా ఇతరులకోసం తృణప్రాయంగా త్యాగం చేయగల మీ మనస్సు, సాహచర్యం నాకు కావాలి. ఎదుటి మనిషి గౌరవం కోసం మీ తాపత్రయం, ఎవరు నొచ్చుకొన్నా మీకొచ్చే కోపం ఇదంతా నాకు ఎంతో ఇష్టం. చాలా త్వరలో నాన్న మీ దగ్గరకు వస్తారు. ఈ సమ్మర్లోనే మన పెళ్లి. పెళ్ళీకి కూడా  ప్రోగ్రామ్స్ అడ్డం వస్తున్నాయంటే మాత్రం నేనూరుకోను.

శ్రీకాంత్ నవ్వుమొహంతో లెటర్ జేబులో పెట్టుకొన్నాడు.

“ఏమిటి అంటోంది” అంటూ వచ్చాడు శ్రీధర్.

“ఏముంది సమ్మర్‌లో పెళ్ళి.. మనం అంటే మేడంకు గ్లామర్..”

శ్రీధర్ నవ్వాడు.

” ఆ గ్లామర్.. పెళ్ళయ్యాక తెలుస్తుంది. ఏ పూటా వేళకి ఇంటికి రాకుండా ఏ నిముషం మన చేతిలో లేకుండా, పండగా, సరదాలు, పెళ్ళి  పేరంటం దేనికైనా సరే ఉద్యోగం చైనా గోడలా అడ్డంగా నిలబడుతుందని తెలియక పిచ్చిది సరదా పడుతోంది.ఔ

“మా దేవత చూడరాదూ. ఆవిడకి నాతో పోట్లాడటానికి ఇప్పుడు కొత్త కొత్త కాన్సెప్ట్‌లు దొరుకుతాయి. చాలా కొత్త తిట్లు నేర్చుకొంది. ఒకే ఒక్క కోరికరా బాబూ వేళకి ఇంటికి రమ్మని. ఆ ఒక్కటీ అడగొద్దంటాను.”

“పెళ్లయితే మనం బుక్కయిపోతామా” అన్నాడు భయంగా శ్రీకాంత్.

“ఇంకో రకంగా నరుక్కొద్దాం బ్రదర్.. ప్రెస్.. ఈ ఐదక్షరాలకే ఈ దేశంలో కాస్త గ్లామరుందా? పోలీసులు ఆపరా, సినిమా టిక్కెట్లు, దేవుడి దర్శనాలు, గెస్ట్‌హౌస్ బుకింగ్‌లు, అడపాదడపా నమస్కారాలు, సెలబ్రిటీల ఫంక్షన్లు, ఫుల్ జోష్ భయ్యా.. నువ్వేం గాబరా అవకు. నే మంత్రం చెబుతాగా?” అన్నాడు శ్రీధర్.

“శ్రీధర్‌గారూ ఎక్కడున్నారు. వైజాగ్ రాజు ఫ్లాష్ ఇస్తున్నాడు ఇటు రండి సర్..” పిసీఅర్ నుంచి ఫోన్‌లో మొత్తుకొన్నాడు కంప్యూటర్ ఆపరేటర్.

“నిజంగా చావొచ్చినా ఆ యముణ్ణి ఫైవ్ మినిట్స్ ఆగమనాలిరా మగడా.. వస్తున్నా..” క్రిందకు పరుగెత్తాడు శ్రీధర్.

జేబులోంచి మళ్లీ ఉత్తరం తీసి పట్టుకొన్నాడు శ్రీకాంత్.

డియర్ శ్రీకాంత్…

 

 

– సమాప్తం –

ఛానెల్ 24/7 – 14 వ భాగం

sujatha photo

  (కిందటి వారం తరువాయి)

మనం బతికివున్న నిముషంకన్నా మంచి ఘడియ ఇంకేముంటుందీ.. దేవుడొక్కడే ఇరవై నాలుగు గంటలూ బతుకంతా కృషి చేస్తూ మనందరి కోరికలు తీరుస్తూ కూర్చుంటాడా..? కాళ్ళు నొచ్చుకోవా? మొన్న ఎండిగారికి మంచి ఆశీర్వచనం అందరూ చూస్తుండగానే చెప్పారు ఈ చారిగారే. రెండో నిముషంలో అడుగుపెట్టి చూడకుండా అక్కడేదో వైరు తన్నేసి బొక్కబోర్లా పడ్డాడెందుకు ఎండి. ఈ ఆశీర్వచనం పనిచేయలేదా?, ఈయన చెప్పే లక్ష్మీయంత్రం నాలుగు వేలు పెట్టి కొనుక్కుంటాను. మరి నా జీతం రెండేళ్లదాకా పెంచనని మేనేజ్‌మెంట్ చెప్పారు కదా. నాకు ధనలాభం ఎలా వస్తుంది? ఒకవేళ ఏదైనా సంచో పాడో, డబ్బులకట్టో రోడ్డు మీద దొరుకుతుందా అనుకొంటే ఇంతింత అద్దాలలో నాకు అడుగు ముందు ఏమవుతుందో కనబడి చావదు. మీ లక్ష్మీయంత్రం కథేమిటి అని చారి పని పట్టాలని శ్రీధర్ తన ప్రశ్నలతో ఇప్పటికే సిద్ధంగా వుండే వుంటాడు. కనుక వీడే అసలైన శనిగ్రహం చారి పాలిట. ఆయన శనిదోష నివారణ పూజలు ఎన్ని చేసినా ఈ విగ్రహం చలించదు కదా” అనుకొన్నాడు నవ్వుకొంటూశ్రీకాంత్.

“చారిగారు నేను ఎండి్‌గారితో మాట్లాడి ఫైనల్ చేస్తాను” అన్నాడు.

“సరేనండి నేను కూడా ఎండి్‌గారిని ఒకసారి కలిసి వెళతాను” అన్నాడు చారి.

 ***

“నేను ఎస్.ఆర్.నాయుడుని, బెహరా బావున్నారా?”

“ఓ..మీరా.. గుడ్… ఎలా వున్నారు? మిమ్మల్ని కలిసి చాలా కాలం అయింది” అన్నాడు బెహరా.

అతని గొంతులో ఒక చానల్ హెడ్‌తో మాట్లాడుతున్న గౌరవం గానీ అభిమానం కానీ లేవు. ఎస్.ఆర్.నాయుడుకి ఒక్క నిముషంలో ఈ ధ్వని తెలిసింది. తప్పదు. ఇతనితో మాట్లాడేందుకు ఉదయం నుంచి ట్రై చేస్తున్నాడు. అతన్ని ట్రాప్ చేసేందుకే నెలరోజులనుంచి కష్టపడుతున్నాడు. ఇప్పటికి చిక్కాడతను.

“చెప్పండి బెహరా నేనేం చేయాలి?”

“మీరేం చేయాలో నేనేం చెప్తాను. అంతా చేసేది మీరే కదా” నవ్వాడు బెహరా.

చాలా కక్షగా ఉందతనికి. ఒకప్పుడు తనెవరో ఏమిటో ఎవ్వళ్ళూ ఎరగరు.నిజమైన ప్రేమతో యూనివర్సిటీలో తనతో చదువుకొన్న రవళిని కోరి, ఆమెని వేటాడి పెళ్లాడాడు. వాళ్ల నాన్నకు, అమ్మకు ఎన్‌జి్ఓ ఉండటం, దాన్ని ప్రపంచ వ్యాప్తంగా వాళ్లు ప్రమోట్ చేసుకోవటం తన ఎదురుగా.. రవళి భర్తగా ఆ ఇంటికి వెళ్లాకే ఆ పాలిటిక్స్ తెలిశాయి. వాళ్లు ఎన్‌జి్ఒ పనిచేసే చోట కూలిజనం అవసరాలు, వాళ్లనెలా దోచుకోవాలో వాళ్లకే ముందు తెలుసు. ఎంబిఏలో గోల్డ్ మెడలిస్ట్ అయిన తనకి అర్ధం కదా? డబ్బు రుచి చూపించింది వాళ్లే. ఎంతో జీవితం చూసిన వాళ్లకే ఆశవుంటే తనలాంటి యువకుడికి ఆశ వుండదా? పేదవాళ్ల జీవితాలను బంధించే చిన్న వడ్డీకి అప్పు రూపం పోసుకొంది వాళ్ల ఇంట్లొనే. పెట్టుబడి వాళ్లే పెట్టారు. రవళి కూడా డైరెక్టర్. ఎవ్వరూ ఊహించని ప్రగతి. ఇంతింతై ఎదిగిన బిజినెస్, అప్పు ఇస్తామని క్యూ కట్టిన బ్యాంకులు, విరాళాలు కురిపించిన ఫారినర్స్… తనో సామ్రాట్. ఇప్పుడు వాటాలు కావల్సి వచ్చాయి. కమలకి, ఆమె మొగుడికి, మధ్యలో రవళి పావు. చానల్ పెడితే ఏం కావాలన్నా దాన్ని సాధించవచ్చు. కేసులు లేకుండా తప్పించుకోవచ్చు. జర్నలిజం ముసుగు ఎంత విలువైందో చెప్పింది ఎస్ఆర్‌నాయుడు. తను దొరక్కుండా పోతాడా? ఇప్పటికే దొరికాడు. వాళ్లు అనుకోవటం ప్రపంచవ్యాప్తంగా పదిమందిని పోగేసుకొని టీవీల్లో గోలచేసి తనను వంచాలని. కానీ తనకు తెలుసు. ఎలాగైనా తనకు ఇది లాభసాటి ప్రమోషన్. ప్రపంచానికి ఎంత ఓపిక వుంటుంది. ఎన్నిసార్లు తన సంగతి పట్టించుకొని, తిండితిప్పలు మానేసి తన ఆఫీస్ వంక చూస్తూ కూర్చుంటారు. వాళ్లని సంతోషపెట్టేందుకు వాళ్ల పూర్తి జీవితాన్ని కాజేసినందుకు, మహేష్‌బాబో, పవన్‌కళ్యాణో వున్నారు. పది రూపాయలు ఫోన్‌కు ఖర్చుపెట్టి బంగారు నాణాలు గెల్చుకొమ్మని పిలిచే గేమ్ షోలున్నాయి. పట్టుచీరెల అంచులు  చూసి ధరలు చెప్పి ఉత్తపుణ్యానికి చీరె మీ ఇంటికి తీసుకుపొమ్మనే యాంకర్లున్నారు. ఉదయం లేస్తూనే దేవుడి స్తోత్రాలు, కాస్తాగితే జ్యోతిష్యచక్రాలు, ఎనిమిది దాటితే ఏ పనీ చేయకపోయినా హాయిగా కార్లో తిరిగే జీవితమున్న రాజకీయ నేతలు, అన్ని చానల్స్‌కి ఇటోకాలు, అటోకాలు వేస్తూ ఎవడెవడు ఏమేం కాజేశాడో, ఎవడికి ఎంత ఆస్తి వుందో లెక్కలు, ఆధారాలతో చెపుతూ కాలక్షేపం చేసే రాజకీయ వేత్తలున్నారు. వాళ్లకి చానల్స్ కావాలి. ఇంకా మనమేం కొనుక్కోవాలి, మనకేం కావాలో, ఎంత వండాలో ఎలా పడుకోవాలో, రోగమొస్తే ఎక్కడ పాకేజీలుంటాయో, రాని గుండెజబ్బులకు కూడా ముందే డబ్బు కట్టేస్తే గుండెపోటొస్తే ఎలా ఖర్చు లేకుండా ఆపరేషన్లు చేస్తారో.. ఒకటేమిటి మన బతుకు వాళ్ళే బతికి పెట్టె చానల్స్ వుండగా సామాన్యునికి బెహరా కావాల్సి వచ్చాడా…?

బెహరాకి ఇంకా  హుషారొచ్చింది. ఎస్ఆర్‌నాయుడిని ఫుట్‌బాల్‌లా తన్నగలడు.

“ఏం సార్.. నన్నేం చేయాలనుకొన్నారు?” అన్నాడు నవ్వుతూ.

ఎస్ఆర్‌నాయుడుకి వళ్లు మండింది.

“అమాయకుల ప్రాణాలతో చెలగాటం ఆడటం ఏం వ్యాపారం బెహరా? ఎన్నో ప్రాణాలు గాలిలో కలిసిపోతున్నాయి. ఇవ్వాళ చానల్స్ చుట్టూ ఆ బాధితులు గుంపులుగా వున్నారు. ఇదంతా చూసి కమల, రవళి ఎలా వున్నారో తెలుసా?”

“ఈ విషయాలు గుండెల్లో దాచుకోలేక ప్రపంచానికి చాటాలని మీ దగ్గరకు పరుగెత్తి వచ్చి వుండాలే” అన్నాడు బెహరా వెటకారంగా.

ఎస్ఆర్‌నాయూడు గుటక వేశాడు. బిపి అమాంతం వెరిగిందతనికి.

“బెహరా! ప్రజల ప్రాణాలను నువ్వలా దూదిపింజల్లా చూడటం బావుండలేదు. హోం మినిస్టర్ కూడ ఇందాక మాట్లాడారు. ఆయన కూడా లైవ్‌కి వస్తానంటున్నారు. ఇదంతా సి.ఎం. పేషీలో డిస్కషన్ అవుతోంది. నాతో వాళ్లంతా టచ్‌లో వున్నారు” అన్నాడు బెదిరింపుగా.

బెహరాకి కోపం నషాలానికి ఎక్కింది.

“ఆ.. సర్.. తప్పనిసరిగా చర్చించండి. మీరు తెలుసుకోవలసిన ఈ పదేళ్ళ బిజినెస్ గురించి కాదు. దీన్ని గురించి నేనేం ఆలొచిస్తున్నానన్నది లెక్కలు వేశారు మీరు. ఇప్పటికే వందకోట్లున్నాయి. నా పెళ్లాం బిడ్డలు మీ ఆఫీసులోనే పడి వున్నారు. నాది అనుకొన్న కుటుంబం వాటాకోసం రోడ్డెక్కింది. వాళ్లు సమాధానపడినా మీలాంటివాళ్లు, మా కేస్ టేకప్ చేసిన క్రిమినల్ లాయర్లు, నా బిజినెస్ షేర్లు కోరుతున్న సొకాల్డ్ మినిష్టర్లు ఎవ్వరూ ఊరుకోరు. నేను మీకు పైసా ఇవ్వను. ఎవ్వళ్లకీ  ఇవ్వను. ఏం కోరి మీరు రచ్చ చేశారో…? మీ మీద కేస్ వేస్తున్నాను. మీ రైవల్ గ్రూప్ చానల్‌కు ఇంటర్వ్యూ ఇవ్వబోతున్నాను. నన్ను మీరు మీ లాభం కోసం రోడ్డుకెలా ఈడ్చారో చెప్పేస్తా. నాకేంటండి భయం. నా డబ్బు ఆశించింది మీరు. డబ్బు సంపాదించుకొనేందుకు మెట్లు వేసుకొన్నవారికి, దాన్ని కాపాడుకోవటం ఎలాగో తెలియదా? మీరే నా గురువులు. రేపే యాడ్ ఇస్తా. మీతో ఎవరికైతే పడదో వాళ్లచేతే పేపర్ పెట్టిస్తా. చానల్ పెట్టిస్తా. మీరు నా డబ్బులు వరకే కాజేయాలనుకొన్నారు. నేను మొత్తంగా మీ జీవితం మొత్తాన్ని రోడ్డుపైన పెట్టిస్తా. మీకేమైనా డౌట్లున్నాయా?”

ఎస్ఆర్‌నాయుడుకు మాట రాలేదు.

“బెహరా నీకు నాపైన ఏదన్నా పర్సనల్ గ్రడ్జ్ వుందా?”

బెహరా వికటంగా నవ్వాడు.

“మీరెవరు సార్. నేను కోపం తెచ్చుకోవటానికి.. నాకు మీమెదెందుకు కోపం. మీరంటే  నాకెంతో అభిమానం. ఎన్నోసార్లు మీ ఎదురుగ్గా కూర్చుని మీ ఎడిటోరియల్స్ గురించి డిస్కస్ చేశాను. మీ పుస్తకాలు నేను అచ్చువేయించా.. నేనేం ఆశించలేదు. మీవంటి గొప్పమనిషికి నేను ఉడతాభక్తిగా చేశాను. నా జీవితాన్ని దగ్గరగా చూసి ఇవ్వాళ నన్ను నేల్లోకి తొక్కాలని మీరు అనుకొన్నారు. మీ ముందు నేనెంత సార్”

ఎస్ఆర్‌నాయుడుకు గొంతులో ఏదో అడ్డం పడింది.

“నీ చానల్ ఎప్పుడు వస్తుంది బెహరా?”

బెహరా మళ్లీ నవ్వాడు.

“సో.. సారీ సార్.. ఊరికే అన్నాను. నాకేం కావాలి సర్. నా చుట్టూ చేరిన వాళ్ల గురించి చెప్పాను. నన్ను చానల్ పెట్టమని, పేపర్ పెట్టమని మీ సీనియర్స్ నన్నడగరా? నేను అడక్కుండానే నా వ్యాపారాలు కాపాడుకోవటానికి నేనేం చేయాలో వారు చెప్పరా?”

“బెహరా.. నీ బెదిరింపులకు నేను మారిపోయానని చెప్పటంలేదు కానీ ఈ విషయం నా చేతిలో లేదు. ఈ కాంపిటీషన్‌లో ఎక్కడో ఏదో కొట్టుకుపోతోంది. సర్వైవల్ కోసం ఏదయినా నేనూ చేశానేమో..”

“అదేంటి సార్.. సారీ సర్..  మీరంటే నాకెంతో ఇష్టం. ఇవ్వాళ్టికీ మీరు ఉదయం చేసే రౌండప్ చూడందే నాకు రోజు మొదలు కాదు. చాలా గుడ్డిగా మీరు చెప్పే ఎనాలసిస్ ఫాలో అవుతాను. మీరు ఏ అక్షరం పలికితే అది నాకు మంత్రం. నేను మీ విషయంలో చాలా ఎమోషనల్ సర్” అన్నాడు బెహరా.

“బెహరా నేనేం చేయాలి?” అన్నాడు ఎస్ఆర్‌నాయుడు.

“మీకు ఎలా అనిపిస్తే అలా సర్. మీరేం చేసినా నేనేమీ అనుకోను. మీరంటే నాకు చాలా ఇష్టం సార్.” అంటూనే పోన్ పెట్టేశాడు బెహరా.

ఫోన్ పెట్టేసి వెనక్కి వాలిపోయాడు ఎస్ఆర్‌నాయుడు .

తనను తనెంత ఎత్తున పెట్టుకోగలిగాడో, తనంతట తను ఎలా కిందికి దిగుతున్నాడో తెలిసిపోతోంది. కిందికి జారకుండా ఉండలేడా? ఎవరెలా ఆడిస్తే ఎలా ఆడే కోతిబొమ్మనా ?ఎవరెవరి అవసరాలో తనకు గాలం వేస్తుంటే ఆ ఉచ్చులోంచి ఎప్పుడైనా తప్పించుకోవాలని ఆలోచించాడా? అది ఉరితాడు అని గ్రహించాడా? బంజారాహిల్స్‌లో కడుతున్న మేడ ఇటుకరాళ్లతో కాక పరువు ప్రతిష్టలతో కడుతున్నట్లనిపించింది ఎస్ఆర్‌నాయుడుకు.

తలతిప్పి చుట్టూ చూశాడు. తను రాసిన పుస్తకాలు, ఎడిటోరియల్స్, అందంగా ముద్దుగా తనవేపు చూస్తున్నాయి. నీ జీవితం ఇది, నీ వేళ్లెంత గొప్పవి. నీ తెలివితేటలెంత విలువైనవి. నువ్వు  ప్రజలకెంత ఉపయోగపడగలవు అంటున్నాయి. తను తలుచుకొంటే ప్రతిక్షణం తను అర్ధం చేసుకొన్న, తను క్షణ్ణంగా పరిశీలించి, పరిశోధించిన ఈ ప్రపంచాన్ని, ఎన్నో రహస్యాలను ప్రతివాళ్లూ ఎలా తెలుసుకోవాలో మూలసూత్రాలన్నీ చెప్పగలడు. ఈ ప్రపంచం ఎంత అందమైనదో, ఎంత అపురూపమైనదో చెప్పగలడు. మానవ సంబంధాలు ఎంత గొప్పవో నిరూపించగలడు. ఈ ప్రపంచంలో మనుష్యులందరికీ తను ఆప్తుడు, దగ్గరివాడు. ప్రతివాళ్లకు ఎవరికి వాళ్లకే తను సొంతం. నాకేం కావాలి. దక్షిణామూర్తి గుర్తొచ్చాడు ఎస్ఆర్‌నాయుడుకు.

నాలుగేళ్ళ క్రితం ఓ మినిష్టర్ పెళ్లిలో కలసి భోజనం చేసి బయటికి వచ్చాక, దక్షిణామూర్తి నిన్ను డ్రాప్ చేయనా అన్నాడు తను. తన విశాలమైన కారు ఆదికేశవులు ఇచ్చింది. డిల్లీలో తనకు కారు లేదు. తను మినిష్టర్ ఇంటి పెళ్లికి వస్తుంటే గెస్ట్‌హౌస్ బుక్ చేసి కారు అరేంజ్ చేసారు ఆదికేశవులు. కారు దగ్గరకు వస్తూనే తనకు వేరే పని వుందన్నాడు దక్షిణామూర్తి. ఎక్కడ దిగావన్నాడు తను. రైల్వే స్టేషన్‌లోనే వుండి. తెల్లవారు జామున ట్రైన్ ఎక్కేస్తానన్నాడు. స్టేషన్‌కు బస్‌లోనో, ఆటోలోనో వెళ్లిపోతానన్నాడు. ఆరోజు ఆయన తిరస్కారం తనపైన అసూయగా అనుకొన్నాడు తను. కారు, హోదా చూసి ఓర్చుకోలేకనే అనిపించిందా  టైంలో. అన్నేళ్లు కలిసి పని చేసి అతన్ని ఇంకోలా ఎలా అర్ధం చేసుకొన్నాడు.

పదిహేనేళ్ల నుంచి ఇద్దరూ కలిసి పనిచేశారు. ఎడిటోరియల్, కాలమ్స్, ఎనాలసిస్‌లు, న్యూస్‌స్టోరీస్ పోటీలు పడి రాసేవాళ్లు. తను రాసిన ప్రతి అక్షరం ప్రజల మనసుల్లో హత్తుకుపోయి వుంది. ఇవ్వాళ తనపట్ల ప్రపంచం చూపిస్తున్న నమ్మకానికి అవ్వాళ్టి అక్షరాలు, ఆ నిజాయితీ పునాది. ఆ పునాదిపైన తను నిర్మించిన భవనం ఎలాంటిది?

 (సశేషం)

 

 

ఛానెల్ 24/7 -13 వ భాగం

sujatha photo

( గత వారం తరువాయి )

ఎంత ఏడ్చినా ఇదే జీవితం, తను ఎంచుకొన్న రంగుల స్వప్నం. డైరెక్టర్, ఇన్‌పుట్, అవుట్‌పుట్, మేనేజర్, హెల్పర్ ఎవరైనా ఒకటే.. మగవాళ్లే.. అవకాశం దొరికితే ఎంజాయ్ చేద్దామనుకొనేవాళ్లే. ప్రేమలకు, ఆప్యాయతలకు, నమ్మకాలకు … శ్రీజ ఏడుస్తూనే వుంది.

“సారీ..సారీ..” అన్నాడు పూర్ణ లోగొంతుకలో.

ఎవ్వళ్లూ మాట్లాడలేదు.

“సరే పొండి. శ్రీజా కళ్లు తుడుచుకో అమ్మా” అన్నాడు ఎం.డి.

శ్రీధర్, శ్రీకాంత్ ఇద్దరూ కలిసి ఒకళ్ల చెయి ఒకళ్లు పట్టుకొని బయటకు వచ్చేశారు. బయటికి రాగానే నవ్వు మొహం పెట్టింది పి.ఏ.

“బాగా భోంచేశారా?” అన్నది నవ్వుతూ.

ఇప్పుడు నవ్వారు ఇద్దరూ మనస్ఫూర్తిగా.

“ఏరా” అన్నాడు ప్రేమతో శ్రీధర్.

వెనకనుంచి అరిచి చెప్పింది సరిత.

“శ్రీధర్‌గారూ,  మీకోసం అనంతాచార్యులుగారు మీ క్యాబిన్‌లో వెయిట్ చేస్తున్నారు. మీరు రమ్మన్నారట కదా”

శ్రీధర్, శ్రీకాంత్ వైపు చూసి గట్టిగా నవ్వాడు.

“ఏరా. చారిగారు నీ జాతకం మార్చేస్తానన్నారా?” అన్నాడు నవ్వుతూ శ్రీకాంత్.

“నాది కాదురా. నీ బుద్ధి మార్చాలని రమ్మన్నా” అన్నాడు శ్రీధర్.

ఇద్దరూ ఫస్ట్‌ఫ్లోర్‌లోకి వచ్చారు. శ్రీధర్ కాబిన్‌లో కళ్ళు మూసుకొని కూర్చుని వున్నాడు అనంతాచారి.

“నమస్కారం శ్రీధర్‌గారూ, నా జాతకం ఎప్పుడు చూస్తారు?” అన్నాడు.

శ్రీకాంత్, శ్రీధర్ ఇద్దరూ కూర్చున్నారు.

“కాఫీ తాగుతారా?” అన్నాడు శ్రీధర్.

బాయ్‌ని కాఫీ తెమ్మన్నాడు శ్రీకాంత్.

“సర్. చారీగారూ బావున్నారా?”

“ఏం బాగు శ్రీధర్‌గారూ. ఎండిగారు దయదల్చినా మీరు కళ్లు తెరవలేదు” అన్నాడు చారి.

శ్రీధర్‌కి ఎండిగారి తల పగలకొట్టాలన్న కోరిక చాలా బలంగా కలిగింది.

ఈ చారిని తనపైకి తోలటమేమిటి..? చారికి జాతకం స్లాట్ ఫ్రీగా కావాలి. అందులో గ్రహబలం, జాతకాలు లైవ్‌లో చెపుతానంటాడు. ఉదయం ఐదునుంచి ఆరు వరకూ. ఎండిగారికి ఆ స్లాట్ ఫ్రీగా ఇవ్వటం ఇష్టం లేదు. చారిని డబ్బు అడగటం ఇష్టం లేదు. చారికార్పొరేట్  స్వామీజీ. ఫేమస్ పర్సనాలిటీ. ఇటు రాజకీయరంగం, సినిమా రంగం, వ్యాపారం అన్నింటిలోనూ ఆయన పరిచయాలు ఎక్కువే. ప్రతివాళ్లకీ ఆయనే ముహూర్తం పెట్టాలి. సినిమావాళ్లను లైవ్‌లోకి తెస్తాను. మీకు రేటింగ్ వస్తుంది అంటాడాయన. ఎవ్వళ్లు స్పాన్సర్ చేసినా ఆ డబ్బంతా తనే వుంచుకోవాలని చారి ప్లాన్. అందులో సగమైనా తనకో, చానల్‌కో రావాలని ఎండి ప్లాను. ఇద్దరు  మధ్యలో తనతొ[ ఆడుకుంటున్నారు.

“మీకోసం ఉంగరాలు తెచ్చాను చూడండి. ఇది పూర్తిగా రాయితో మలిచారు. ఇవి హృషికేష్ నుంచి రెండే వచ్చాయి. ఒకటి మీ ఆవిడకు, ఒకటి మీకు” అన్నాడు అవి చేతికిస్తూ.

“ఇంకోటి.. కిందటిసారి మనసు బావుండలేదు. ఇవ్వాళ మీతో మాట్లాడలేనన్నారు కదా. అలా మనసు బావుండటం లేదంటున్నారని… అందుకే మీకోసం త్రివేణీ సంగమంలోని మట్టి తెప్పించాను. ఇది మీ దగ్గర వుంచుకోండి. అన్ని టెన్షన్లు పోతాయి” అంటూ ఒక ప్లాస్టిక్ సంచిలో గుప్పెడూ మట్టి  శ్రీధర్ ముందు ఉంచాడు.

“ఆ ఉంగరం వేలికి పెట్టుకోండి. హెడ్డయిపోతారు” అన్నాడు చారి.

“అంటే ఎండిగారిని పంపేస్తున్నారా మీరిద్దరూ” అన్నాడు వెంటనే నవ్వుతూ శ్రీకాంత్.

చారి ఉలిక్కిపడ్డాడు. చిరాగ్గా శ్రీకాంత్ వైపు మొహం చిట్లించి చూశాడు.

“అది కాదండి నా ఉద్ధేశ్యం. ఈయన మంచి స్థాయిలోకి వెళతారు అని”

శ్రీకాంత్ కొంటెతనానికి శ్రీధర్‌కు ఆపుకోలేనంత నవ్వొచ్చింది.

ఇంకా నయం మట్టి గురించి ఏం వాగలేదు  నయం అనుకొన్నాడు. అతని ఆశ నిరాశే అయింది.

శ్రీధర్ మట్టి సంచి  చేత్తో పట్టుకొని అటూఇటూ తిప్పి చూశాడు.

“ఈ మట్టితో టెన్షన్లు పోతాయా?” అన్నాడు.

చారి మొహం వికసించింది.

“నేను హామీ ఇస్తా. ఇది మూడు నదుల్లోంచి సాగరంలో ఆ పాయలు కలిసిన చోటు నుంచి తీసిన మట్టి. కాళ్లనొప్పులు, టెన్షన్లూ, చెప్పా పెట్టకుండా పారిపోతాయి.”

“ఏరా.. మరి నాలుగు బళ్లమట్టి తెప్పించి నేనో హాస్పిటల్ ఓపెన్ చేయనా? దిక్కుమాలిన తిట్లనుంచి తప్పించుకోవచ్చు. ప్రతివాడు ఉద్యోగం మానేయమనేవాడే. ఏమంటారు?” అన్నాడు చారి వైపు తిరిగి.

చారి పిడుగు పడ్డట్టు అయిపోయాడు.

ఇతను ఖాయంగా ఎగతాళి చేస్తున్నాడు.. కిం కర్తవ్యం”

అతన్ని, శ్రీధర్‌ని తిప్పి తిప్పి చూసి నవ్వాడు చారి.

వచ్చేటప్పుడు టైము, లగ్నం సరిచూసుకునే ఛానల్‌లోకి అడుగుపెట్టాడు తను. మరి ఈ దుష్టగ్రహం శ్రీకాంత్ ఎలా తగిలాడో అర్ధం కాలేదాయనకు.

“మా శ్రీకాంత్ చేయి చూడండి” అన్నాడు శ్రీధర్ నవ్వుతూ.

“మీ పుట్టిన టైమ్ ఖచ్చితంగా కావాలండీ” అన్నాడు చారి.

“మా అమ్మనడగాలి” అన్నాడూ శ్రీకాంత్.

అమ్మ గుర్తొచ్చింది శ్రీకాంత్‌కి.

“నాన్నా బంగారం. నీకోసం ఎన్ని పూజలు చేశానురా. మన పొలంలో నాగేంద్రుడి పుట్ట వుందా? ఆ పుట్ట చుట్టూ  ప్రదక్షిణలు  చేసేదాన్ని. నేను పుట్ట తడిపి పూజ చేసి ప్రదక్షిణాలు  చేసేదాన్ని. నేను పుట్ట తడిపి పూజ చేసి ప్రదక్షిణాలు చేసేవేళకు ఆ దూరంగా ఒక నెమలి పురివిప్పి ఆడుతుండేదిరా నాన్నా.. ఈ పొద్దుటి పొద్దుటే నెమలి ఆడేవేళకు మన పొలం గట్టుపై గుడిసె వేసుకొన్న సన్నాయి తాత సన్నాయి ఊదేవాడురా. ఆ పాట, నెమలాట, పుట్టలోని సామి దయ నువ్వు పుట్టేవురా శ్రీకాంత్. నీకందుకే పాటలొచ్చు. ఇన్ని మాటలొచ్చు. దేవుడి దయతో పుట్టావు నాన్న. నీకు దేవుడంత మంచి మనసుందిరా. నా తండ్రి పెద్దాడై పెళ్లి చేసుకొని బిడ్డల్ని కనేదాకా నేను కష్టపడగలనురా” అనే తల్లి తనను తడిమిన గరుకు చేతులు గుర్తొచ్చాయి.

పొలం పని చేసి చేసి గరుకు చేసిన చేతులు, కాయకష్టంతో నల్లరూపు పడ్డ మొహం, తన యూనివర్సిటీ చదువు అయ్యేలోపున అర్ధాంతరంగా వెళ్లిపోయిన ఆమె రూపం కళ్లముందు కదలాడింది శ్రీకాంత్‌కి. ఉన్న ఎకరం పొలం గట్టునే పాకలో ఇప్పటికీ కాపురం వుండే తండ్రి గుర్తొచ్చాడు. సన్నాయి తాత మనవరాలు చేసిపెట్టే జొన్నరొట్టె, కారం పచ్చడి ఇష్టంగా తినే తండ్రి తలపుకొచ్చాడు. తనని చూడగానే అమ్మా పాప, అన్నాయికి ఇంకో రొట్టే ఇస్తావా? అన్న తండ్రి గొంతు, ఆ పాప అనిపించుకొన్న పాతికేళ్ల మీనాక్షి మొహం కదలాడింది. అన్నాయికి రొట్టెలెందుకు పెదనాన్నా, నేనింటికి తీసుకుపోతా. ఆడ ఏం తిన్నాడొ ఏమో. నేను మంచిగా వండి పెడతా అంటున్న మీనాక్షిని తను అందరి అమ్మాయిల మొహాల్లో చూడగలడు. మాట్లాడితే ఏడుపులు ఏడ్చి విసిగించే శ్రీజలో తనకు మీనాక్షి కనిపించదా?”

ఊరికి దగ్గరగా వున్న పొలం, పొలం చివర్లో రెండు నిట్టాడి గుడిసెలు, రెండు కాపురాలు.  ఒకదాంట్లో తండ్రి, ఇంకోదాన్లో సన్నాయి తాత కుటుంబం. ఊర్లో ఏ పెళ్లి పేరంటం జరిగినా, సన్నాయి తాత గ్రూపు మేళం. ఆయన కూతురు కూతురు మీనాక్షి. తల్లి పోయాక తాత కుటుంబమే తనకూ, నాన్నకు బంధువులు. సెలవుల్లో ఆ అమ్మాయి చేతి వంట తినే ప్రాణి తను. ఆ అమ్మాయి ఒక్కోసారి తల్లిలాగ, చెల్లెలాగా, తన చిన్న చిన్న బహుమతులకు సంబరపడే పాపలాగా కనిపిస్తూ వుంటుంది. సాయంత్రంవేళ, ఉదయంవేళ పాక బయట మంచంపైన పడుకొంటే సన్నాయితాత పాత, చుట్టూ జొన్నచేల పచ్చదనం, మీనాక్షి కబుర్లు, నాన్న ప్రేమ, ఆప్యాయత ఇవన్నీ ఈ కాంక్రీట్ జంగిల్‌లో ఎలా వస్తాయి. తను అటుపోతే ఉద్యోగం ప్రాబ్లం, వాళ్లు ఇటు వస్తే వాళ్ల స్వేచ్చ పోతుంది.

“ఏంటి ఆలోచిస్తున్నారు?” అన్నాడు చారి.

“నా పుట్టినతేదీ రికార్డు చేసేంత చదువు లేదు మా అమ్మానాన్నకి. అటు ఇటూగా ఉదయం ఐదు ఆరూ మధ్య అంటూ వుంటుంది అమ్మ” అన్నాడు శ్రీకాంత్.

“వాడి జాతకం వాడే రాసుకుంటాడు. మనతో పన్లేదు శ్రీకాంత్‌కి” అన్నాడు శ్రీధర్.

“ఏంటండీ అలా గన్నారు? సార్‌కు నేను చెప్పకూడదా జాతకం?” అన్నాడు ముఖం మాడ్చుకున్న చారి శ్రీధర్‌ని చూస్తూ..

“అయ్యో అదేం లేదండీ” అన్నాడు శ్రీధర్.

“చారిగారూ సరదాగా అన్నాను. ఇవ్వాళ మీరు మా అమ్మని గుర్తుకు తెచ్చారు. ఏదో ఒక కోరిక కోరుకోండి  తీర్చేస్తాను” అన్నాడు శ్రీకాంత్.

అతని నవ్వు మొహం చూసి చారి నవ్వేడు.

“నా ఉదయం స్లాట్ గురించి సెటిల్ చేయండి. నేను ఎంత పాపులరో మీకు తెలుసు. చిన్న ఎన్టీఆర్ దగ్గర నుంచి చంద్రబాబు నాయుడు దాకా నన్ను కన్సల్ట్ చేయకుండా వుండరు.” అన్నాడు బ్యాగ్‌లోంచి ఆల్బం తీస్తూ.

“అబ్బే అవన్నీ ఇప్పుడు చూసే టైం లేదు. మీ కోరిక ఇదిగో ఈ శ్రీధర్ మనసుపెట్టి తీర్చాలని  మీ దేవుడ్ని నేనూ ప్రార్ధిస్తా” అన్నాడు శ్రీకాంత్.

“అంటే మీకు దేవుడు లేదా?” అన్నాడు చారి.

“అంటే నా దేవుడికంటే మీ దేవుడికి మీరు క్లోజ్ కదా. రోజూ పూజలు చేస్తూ వుంటారు. ఆయన ఇప్పటికే మెత్తబడి వుంటారు. నేనూ ఇంకో నాలుగు దణ్ణాలు పెట్టి మీ గురించి చెప్పుకొంటాను. అప్పుడు శ్రీధర్ మనసు మెత్తబడి మీ ప్రోగ్రాం ఓకే అయిపోతుంది” అన్నాడు.

చారి మొహం వికసించింది.

“శ్రీధర్‌గారూ మీరు ఓకే అనండి చాలు” అన్నాడు.

శ్రీధర్ కోపంగా చూశాడు శ్రీకాంత్ వైపు.

తను వప్పుకుంటే అయిపోతుందా? ఈ హాఫెనవర్ కమర్షియల్స్ సంగతి సెటిల్ చేయకుండా ఎండి వప్పుకుంటాడా? ఈ ప్రోగ్రాం జనం చూస్తారు. జాతకం, రేపేం జరుగుతుందో ఇవ్వాళే తెలుసుకోవాలనే ఆశ, మనకి ఎప్పుడూ మంచే జరగాలని ఎవరేనా చెప్పాలి లేదా ఆ చెప్పేవాటిలో మనకి నచ్చనివి తీసేసుకుని నచ్చేవే జరగాలంటే సిద్ధాంతిగారి సాయంతో పూజలు హోమాలు జరిపిస్తే సలక్షణంగా బతుకు గడిచిపోతుందనే కాన్సెప్ట్ ఎప్పుడూ వర్కవుట్ అవుతుంది.

దేవుళ్లకి దణ్ణాలు పెడితే, హోమాలు చేయిస్తే , తాయత్తులు కట్టుకుంటే, గ్రహపూజలు చేయిస్తే, గడిపే ప్రతి నిముషంలో మంచి ఘడియని ఒడిసిపట్టుకొని ఆ ఘడియలో తమకు అనుకూలమైన పనులు, లాభం వచ్చే పనులు మొదలుపెట్టి కోట్లు సంపాదించాలి. ఉద్యోగ వ్యాపారాల్లో అంతెత్తున కూర్చోవాలని ఆశపడే మనుష్యులు ఉన్నంతకాలం చారికి ఢోకా లేదు.

 (సశేషం)

 

 

 

ఛానెల్ 24/7- 12 వ భాగం

sujatha photo

   (కిందటి వారం తరువాయి)

బెహరా బాధితుల్లో నాగమ్మ బైట్ గుర్తొచ్చింది శ్రీధర్‌కు. ఎలా బతికుంది, ఏం బతుకు, ఏం జీవితం, అయ్యా నాకు ఒకే కొడుకు, ఆడు చదువుకోవాలని ఇరవైవేలు అప్పు తీసుకొన్నా.  పద్నాలుగుసార్లు మిత్తి కట్టినా. నాకు జబ్బు చేసి కూలికి వెళ్లలేకపోయినా. నా మొగుణ్ణి మేకలు కాయమని  జీతానికి పెట్టినా, ఆడికిచ్చే సంవత్సరం జీతం రెండునెల్లకోసారి తీసుకొని వడ్డీ కట్టినా, రెండోపాలి నా కొడుక్కి జీతం కట్టే రోజుకి ఈ ఇరవైవేలు బాకీ తీరి మళ్లీ తీసుకోవచ్చు. పిల్లాడి చదువు అయిపోతుంది అనుకొంటే పిల్లాడి చదువాగిపోయింది. మిత్తి కట్టనందుకు నన్ను తన్ని జైల్లో పెట్టించారు. నా కొడుకు భయపడి ఇంట్లోంచి పారిపోయిండు. నా మగడు పురుగుమందు తాగి సచ్చిపోయిండు. నేనిట్టయినా. నా కొడుకు ఏడకిపోయిండో,  నేనీ ఇరవైవేలు అప్పు ఎలా తీర్చాల్నో .. ఇదీ ఏడుపు.

ఇరవైవేలకు ప్రాణం పోయింది. చదువుకొనే పదిహేడేండ్లవాడు ఊరువదిలి పరారైనాడు. నాగమ్మ ఇల్లు, సామాను జప్తు చేశారు. ఆమె రోడ్డున పడి కూర్చుని వుంది. ఇలాంటి బతుకులు, ఇప్పుడామెకు మళ్లీ అప్పిస్తానంటే సంతోషంగా తీసుకొంటుంది. అసలు రూపాయి ఎక్కడుంది. వాళ్ల చేతిలోకి ఎలా వస్తుంది.?  ఈ బతుకులపైన వ్యాపారం చేస్తూ బెహరా విమానాల్లోనే తిరుగుతాడు. విమానాశ్రయాల్లో వీఇపిలతో కలిసి కనిపిస్తాడు. కమలలాంటి వాళ్లకు బిజినెస్ ఇస్తాడు. నాయుడుకు పర్సంటేజ్ ఇస్తాడు. రవళిలాంటి అందమైన భార్యకు చానల్ ఇస్తాడు. ఏమైనా చేస్తాడు. కానీ నాగమ్మ, బెహరా ఇద్దరూ మనుషులే. ఒక్కలాగే పుట్టారు. నాగమ్మ చీకటి వెంట. బెహరా వెలుగుల వెంట వున్నారు. నాగమ్మను తలుచుకొంటే నీతి నియమం, దయ, దాక్షిణ్యం, మనిషితనం పక్కన పెట్టి కెరీర్ గ్రాఫే చూసుకోవాలనిపించింది శ్రీధర్‌కు.

“ఏమిటాలోచిస్తున్నావ్…?”

“కమల వాళ్లని మీరు కలుద్దురుగానీ, లంచ్ ఇక్కడకు చెబితే సరిపోతుంది” అన్నాడు శ్రీధర్.
“బావుంది” అన్నాడు ఎండి.

***

కెమేరామెన్ పూర్ణ వెయిట్ చేస్తున్నాడు. అతన్ని శ్రీకాంత్ కొట్టాడు. యూనిట్ అంతా షూటింగ్ కాన్సిల్ చేసుకొని వెనక్కి వచ్చారు. శ్రీజ కూడా వుంది. లోపలికి పంపమంటారా…? ఇంటర్‌కంలో చెప్పింది పి.ఎ.

“ఎందుకు కొట్టాడట. లోపలికి రమ్మను” అన్నాడూ చిరాగ్గా ఎం.డి.

పూర్ణ లోపలికి వచ్చాడు. అతని వెనకాలే శ్రీజ వచ్చింది. కెమేరా అసిస్టెంట్ డోర్ దగ్గర నిలబడ్డాడు.

“కూర్చో” అన్నాడు ఎం.డి.

పూర్ణ కూర్చున్నాడు. అతని మొహం ఎర్రగా వుంది.

“చాలా కష్టం సర్ శ్రీకాంత్ సర్‌తో. చాలా ఎగ్రసివ్‌గా ఆలోచించకుండా బిహేవ్ చేస్తాడు. మేం చాలా ఓర్చుకున్నాం సర్. ఈ రోజు షూటింగ్‌కు బయలుదేరాం.
శ్రీజగారు లేటయ్యారని ఆమెను కోపంతో అరిచాడు. చాలా అప్‌సెట్ అవుతున్నాం సర్. చిన్న జోక్ వేశాను సర్. అప్పటిదాకా నవ్వుతూనే ఉన్నాడు సర్. చెంపపైన లాగిపెట్టి కొట్టాడు. తలుచుకొంటే నేనూ చేయి చేసుకోగలను సర్.”

“ఏం జోకేశాడు” అన్నాడు శ్రీజతో.

ఆమె మొహం దించుకొంది.

“సరిగా వినపడలేదు. ఏదో నాపైనే అయి వుంటుంది సర్”

“వినపడకపోవటానికి అదేమన్నా ప్యాలెస్సా, కార్లో పక్కనే కూర్చున్నా వినబడలేదా.”

“నన్ను ముందు సీట్లోనే కూర్చోమంటాడు సర్ శ్రీకాంత్” అన్నది శ్రీజ ఉన్నట్లుండి.

శ్రీకాంత్ తనను ముందు సీట్లో ఎందుకు కూర్చోమంటాడో అర్ధం అయింది ఆమెకు. ముఖం ఎర్రగా పెట్టుకొంది.

ఒక్క క్షణం కూడా అతనికి తనకు పడదు. ఎప్పుడూ ఆయన్ని వెనకాల శాపనార్ధాలు పెడుతూనే వుంటుంది అందరి ముందు. అతను లేనప్పుడు అతన్ని అనుకరించి నవ్విస్తూ వుంటుంది. కార్లో ఏ డైరెక్టరయినా వేన్‌లో తనతో కలిసి కెమేరామెన్‌తో కలిసి వెనక సీట్లో కూర్చుంటారు. మేకప్ అతను డ్రెస్ తీసుకొని వెనకాల కూర్చుంటాడు. కెమేరామెనో ఎవరో ముందు సీటు ఆక్యుపై చేస్తారు. శ్రెకాంత్ ఒక్కడే తనను ముందు సీట్లో కూర్చోమంటాడు. సరిగ్గా చెప్పడు. కసుర్తాడు. ఆ మేకప్ ఏమిటంటాడు. ఆ డ్రెస్ అలా వుండాలా అంటాడు. చిరాగ్గా వుంటుంది అతన్ని చూస్తే, మొదటిసారి తనకు తెలియనిది ఏదో జరిగినట్టు అనిపించింది శ్రీజకు. ఇప్పటివరకు పూర్ణని కొట్టడం తనకు నచ్చలేదు. కారణం ఎవ్వళ్ళూ మాట్లాడలేదు. కొట్టడం గురించి అరుచుకున్నారు. సగం దూరం వెళ్లాక ప్రోగ్రాం కాన్సిల్ చేసుకొని వచ్చేశారు.

“శ్రీకాంత్‌ని రమ్మను. శ్రీధర్‌ని కూడా..” ఇంటర్‌కంలో పి.ఎ.కి చెప్పాడు ఎం.డి.

నిముషంలో శ్రీధర్ వచ్చాడు. తాపీగా శ్రీకాంత్ వెనకాలే వచ్చాడు. అప్పటిదాకా శ్రీకాంత్ ప్రవర్తన ఎంత అరాచకంగా వుంటుందో చెపుతూనే వున్నాడు పూర్ణ.

“శ్రీధర్, శ్రీకాంత్‌ని పంపిచ్చేద్దాం. ఇలాంటి బిహేవియర్ కష్టం.” అన్నాడు కోపంగా.

శ్రీధర్ ఉలిక్కిపడ్డాడు.

“సర్. ఏం జరిగింది”

“అతన్నే అడుగు” అన్నాడు ఎం.డి.

ఏంట్రా అంటూనే సర్దుకొని ఏం జరిగింది శ్రీకాంత్ అన్నాడు.

“పొరపాటే సర్. కోపం వచ్చి కొట్టాను” అన్నాడు శ్రీకాంత్.

“చూశారా.. చూశారా పొరపాటేమిటి సర్. నన్ను ఇన్‌సల్ట్ చేసినట్టే కదా సర్” అంటూ గోలపెట్టాడు పూర్ణ.

“ఎందుకు కొట్టారు. కొట్టడం ఏమిటండీ” అన్నాడు కోపంగా శ్రీధర్.

ఈరోజు శ్రీకాంత్ ఉద్యోగం ఊడిపోయింది అనిపించిందతనికి..

“చిన్న జోక్ సర్” అంటూనే ఆగిపోయాడు పూర్ణ. హటాత్తుగా అతనికి తట్టింది.

తను వేసిన జోక్ గురించి ఇప్పటివరకు మాట్లాడలేదు శ్రీకాంత్. తలతిప్పి శ్రీజ వైపు చూశాడు. ఆమె కళ్లెత్తి శ్రీకాంత్ వైపు చూస్తోంది. తన జోక్ తనకే నచ్చనట్లు అనిపించింది పూర్ణకు.
ఆ అమ్మాయి కాస్త పొట్టిగా, తెల్లగా, బొద్దుగా వుంటుంది. తన పక్కన కూర్చోమని తనే ఇన్వైట్ చేశాడు. హాయిగా వచ్చి కూర్చొంది. శ్రీకాంత్ వస్తూనే ఆమెను ముందుకెళ్లమన్నాడు. జుట్టు గాలికి ఎగురుతూ వుంది. ఏసి లేదు కనక గ్లాస్ డోర్ ఓపన్ చేస్తారు. జుట్టు చెదిరిపోతుంది ముందు సీట్లోకి వెళ్లను అంది. నోరు మూసుకుని ఫ్రంట్ సీట్‌లో కూర్చో అన్నాడు. నీలంరంగు చీరె, డిజైనర్ బ్లౌజ్ వేసుకొంది. బ్లౌస్ వెనకవైపుగా రౌండ్‌షేప్‌లో కట్ చేసి, పైనో ముడి వేసింది. వీపంతా తెల్లగా కనిపిస్తోంది. ఎంతో టెంప్టింగా వుంది ఆ అమ్మాయిని చూస్తే. అటు కూర్చోండి సర్ అన్నాడు తను. నువ్వు వెనక్కురా అని ముందు సీట్లో కూర్చుని అసిస్టెంట్‌కి చెప్పి శ్రీజను గదిమాడు శ్రీకాంత్. అమె విసుక్కుంటూ దిగింది. పక్కనే వచ్చి కూర్చున్న శీకాంత్‌తో మస్తు మజా మిస్ అయ్యాం సర్. ఆ పోరికి లేని కష్టం మీకెందుకు అన్నాడతను. సరిగ్గా ఈ మాటలే అన్నాడతను. ఆ నిముషానికి నోటికొచ్చిన పదం ఒకటి వాడాడు కూడా. ఓ నిముషం తప్పు చేశాననిపించింది పూర్ణకు.

“అదేనయ్యా ఎందుకు కొట్టావు. కారణం సరైందయితేనే, లేకపోతే వెళ్లిపో. నిముష, నిముషం నీతో న్యూసెన్స్‌గా వుంది” అన్నాడు ఎం.డి.

“కారణం చెప్పండి స్రీకాంత్” అన్నాడు శ్రీధర్.

“పూర్ణ ఊరికే సతాయించాడు సర్. లేటయిందని. శ్రీజతో ప్రతిరోజూ ఇదే ప్రాబ్లం. కోపం వచ్చింది” అన్నాడు. అంతే గానీ పూర్ణ వేసిన జోక్, బూతు మాట గురించి చెప్పలేదు.

అతని మొహంలో ఎలాంటి చిరాకు లేదు. ఎం.డి మోగిన పోన్ చూసుకొంటున్నాడు.

శ్రీకాంత్ మొహం చూసి చిరాకు ముంచుకొచ్చింది శ్రీధర్‌కు. వీడీ జన్మకు మారడు అనుకొన్నాడు. ఈ ప్రపంచంలో ప్రతి ఒక్కళ్ల బాధ ఇతనిదే.

“ఏమంటావు?”  ఎండి మొదటికొచ్చాడు.

శ్రీధర్‌వైపు, పూర్ణవైపు చూశాడు. పూర్ణ కళ్లల్లో నీళ్లు తిరిగాయి. పా పం శ్రీజ గురించి తనేం మాట్లాడాడో చెపితే శ్రీజకి ఎంత అవమానం. ఈ విషయం ఈయనకి తెలిస్తే ముందు నన్నెళ్లి పొమ్మంటాడు..

“అదే ఏమైంది..” మళ్లీ గద్దించాడు ఎండి.

“యూనిట్‌ని సరైన టైంకి హ్యాండిల్ చేయకపోవటం నా ఇనెఫిషిన్న్సీ అన్నాడు సర్. నాకు ప్రొడ్యూసర్ లక్షణాలు ఏవీ లేవన్నాడు” అన్నాడు శ్రీకాంత్.
ఎండీకి నవ్వొచ్చింది.

“అయితే కొట్టేస్తావా?” అన్నాడు.

“ఆయనకి ఊరికే కోపం వస్తుంది సర్” అన్నాడు పూర్ణ. అతని గొంతులో కోపం లేదు. అనవసరంగా ఇష్యూ చేశాననిపించింది. భయం వేసింది. శ్రీజ గురించి తను వాగిన వాగుడు ఇప్పుడు ఎండికి చెబితే తనకు మరి ఫ్యూచర్ లేదు అందరి ముందు పరువూ లేదు.

“అయితే ఏంటంటావయ్యా, పూర్ణ కంప్లయింట్ చేస్తున్నాడు. శ్రీజ ఏడుస్తూ కూర్చుంది. ఆఫీస్ ఎట్మాస్ఫియర్ డిస్టర్బ్ అవుతోంది నీ వల్ల. నీలాంటివాళ్లు ఒకళ్లున్న చాలు. ఆఫీస్ కిష్కింధలాగా అయిపోయినట్లే. ఇట్ ఈజ్ వెరీ బాడ్. కొట్టుకోవటం ఏమిటయ్యా.. నీతోటివాడు. కొలీగ్, నీకెంత కోపం వచ్చినా కొట్టడమేమిటి అసహ్యంగా”

“కొట్టాలనుకోలేదు. ఏదో చిరాగ్గా ఉన్నాను. నా వల్లనే ప్రోగ్రామ్స్ లేటయిందంటాడు. కేమ్స్ తీసుకొని గంట సేపటినుంచి ఎండలో నిలబడ్డాం. మీరు రాలేదు. ఫోన్ చేయలేదు. మా ఇంచార్జ్ వచ్చేయమన్నాడు అంటాడు. నన్ను లేట్ మాస్టర్ అంటే..”

తలపట్టుకొన్నాడు ఎండి.

“తంతావటయ్యా. తన్ను అందరినీ, పెద్ద రౌడీలాగా ఉన్నావే” అన్నాడు చిరాగ్గా.

శ్రీకాంత్‌పైన ఎవరికీ కోపం రాదు. ఎంతోమంచి రైటర్. ఎక్కడ ఎవరికి ఏ కష్టం వచ్చినా మొత్తం తనకే ఆ కష్టం వచ్చిందనుకుంటాడు. ఆడపిల్లలు యాంకర్లు అతని నీడలో ఉన్నట్లుంటారు.
ఎండీకి హఠాత్తుగా ఏదో స్ఫురించింది. పూర్ణ మిస్ బిహేవ్ చేసి వుంటాడనిపించింది.

“ఏం చేద్దాం?” అన్నాడు పూర్ణతో.

పూర్ణ కంగారుపడ్డాడు.

“శ్రీధర్ చూడవయ్యా.. ఇతన్ని కొట్టాడు. ప్రోగ్రాం కాన్సిల్ చేసుకొనేంత ఇష్యూ అయింది. ఇతన్ని మనం భరించాలా?”

“పూర్ణా.. జరిగింది లెటర్ రాసివ్వు. శ్రీకాంత్‌ పైన యాక్షన్ తీసుకొందాం”

శ్రీధర్, శ్రీకాంత్ ఇద్దరూ మాట్లాడలేదు.

పూర్ణ నోరు పెగుల్చుకొన్నాడు.

“సర్ నాదే తప్పు ఆర్. దీన్ని వదిలేద్దాం సర్.” అన్నాడు.

అందరికీ అర్ధమయ్యీ అర్ధం కాకుండా వుంది. నిశ్శబ్దంలోంచి శ్రీజ వెక్కిళ్ళు పెద్దగా వినిపించాయి అందరికీ. చేతుల్లో మొహం దాచుకొని వెక్కి వెక్కి ఏడుస్తోంది ఆ అమ్మాయి. ఒకసారి మొహం పైన లైట్లు పడ్డాక చానళ్ళలో తళుక్కున మెరిశాక ఇంకో జీవితం ఏ యాంకరూ ఊహించదు. టీవీపైన మమకారంతో ఎలాంటి హింసకైనా  ఓర్చుకుంటారు. ఉదయం వేసుకొన్న మేకప్‌తో చర్మం మండిపోతున్నా ఎండలో నిలబడి సాయంత్రం వరకూ షూటింగ్ చేస్తారు. ఎండలు మండిపోతున్నా ఫాన్ వేస్తే ఆ రెపరెపల శబ్దం కెమేరా రికార్డర్లో వస్తాయని దిగ చెమటలతో కుకరీ ప్రోగ్రాం చేస్తూ, నవ్వుతూ వండిన వంట నవ్వుతూ రుచి చూస్తూ నవ్వుతూ పేలుతూ నటిస్తూ వుంటుంది తను.

ప్రతిరోజూ ఒక కొత్త డిజైనర్ డ్రెస్, అందమైన నగలు, వెనక్కాల హెయిర్ డ్రస్సర్, మేకప్ మేన్‌ల గారాబం, షూటింగ్ స్పాట్‌లో గౌరవం, స్క్రీన్ పైన కనిపించే అందం, లక్షలమందికి తను తెలుస్తానన్న గర్వం, వాటికోసం తనలాంటి అమ్మాయిల పరుగులు, తమ  ఆశల చుట్టూ ఇంకోళ్ళ వ్యాపారపు ఆశలు, తమ అందం, వాక్చాతుర్యం చుట్టూ కమర్షియల్ ప్రోగ్రాంలు,  ప్రతిరోజూ రాత్రి పది నుంచి పదకొండు గంటల వరకూ చేసే ప్రోగ్రాం ఏమిటి? ఫోన్ కొట్టండి కాష్ పట్టండి, ఏంటా ప్రోగ్రాం. అందమైన డ్రెస్, రంగురంగుల విగ్‌లు.. గంటసేపు ఎడతెరిపిలేని కబుర్లతో ప్రేక్షకులపై ఆశలవల విసిరేయటం, స్క్రీన్‌పై ఎవరో పాపులర్ యాక్టర్,  కనీకనిపించనట్లుగా కనిపిస్తాడు. అతనెవరో కనుక్కోమంటూ, కనుక్కుంటే ఐదువేలు గిఫ్టంటూ, ఒకసారి ఎవరైనా ఫోన్ చెసి ఇరుక్కున్నారంటే అరవై, డెబ్బై రూపాయలు ఫోన్ కాల్స్ రూపంలో చానల్ లాగేస్తుంటుంది. ప్రోగ్రాం అయ్యేసరికి కార్యక్రమం  చేయడానికి అయ్యే ఖర్చుకంటే ఎన్నో ఎక్కువ రెట్లు ప్రేక్షకుల దగ్గరనుంచి లాగేస్తుంటారు. అందులోంచి ఐదువేలు గిఫ్ట్ ఇవ్వటం ఏం కష్టం. ఆ ప్రోగ్రాం అయ్యేసరికి పదకొండు దాటిపోతుంది ఆవేళకి. తనతోపాటు ఆఫీస్ కార్లో రావటానికి ఎంతోమందికి ఆశ. ఎక్కడో బిర్యానీ తిందామా అంటారు. కబుర్లలో పెడతారు. తను తేలిగ్గా దొరకాలని ఎంతమంది కలలు.. తను మాత్రం తక్కువదా? నవ్వుతూనే వుంటుంది. కాస్సేపు నవ్వుతూ మాట్లాడితే అలా పడుంటారని, వేరే ప్రోగ్రామ్స్‌కి తననే అడుగుతారని ఆశ. ఇవన్నీ చూస్తూ ఎండితో కవిత్వాన్ని వినిపిస్తూ, చుట్టుపక్కల చానల్‌లలో, సినిమాల్లో చాన్స్ దొరికితే బావుంటుందని సినిమా ప్రొడ్యూసర్‌లతో,  ప్రతివాళ్లతో ఫోన్‌లో చాటింగ్‌లూ, నవ్వులూ… తన విలువ తను ఇలా గుర్తించింది.

శ్రీకాంత్ ఇంకో రకంగా గుర్తించాడు. ఎప్పుడూ ఎవ్వరినీ ముట్టుకోనివ్వడు. యాంకర్ అయినా డిగ్నిఫైడ్‌గా ఉండాలి. అది ఉద్యోగంలా చూడాలి. కంటిచూపుతో శాసిస్తాడు. తనని ముందుసీట్లో కూర్చోమంటూ, ఎవళ్లనీ తన పక్కన కూర్చో నివ్వకుండా చేసే తత్వం మొదటిసారి అర్ధమయ్యిందామెకు. తననే కాదు తనతోటి యాంకర్లతో సొంత చెల్లెళ్లలాగే మాట్లాడతాడు. పూర్ణ తనపైనే జోక్ వేసి వుంటాడు. దాన్ని భరించలేక ఈయన కొట్టాడు. కొట్టేముందు ఎలాంటి ఆలోచనా లేదు. తనకేం జరుగుతుందో, శ్రీజ వల్ల తనకేం ఒరిగింది, ఆఫీస్, తన ఉద్యోగం ఇవేం లేవు. తన చెవుల్లో ఒక ఆడపిల్ల గురించిన చౌకబారు మాటలు.

శ్రీజ కన్నీళ్లలో ఈ దుఃఖం అంతా జారుతుంది.

(సశేషం)

 

ఛానెల్ 24/7 -11 వ భాగం

sujatha photo

    (కిందటి భాగం తరువాయి )

“నాన్న అందరికీ తెలిసిన మనిషే, కళాకారుడాయన. వాసుదేవనాయర్ కమ్యూనిస్ట్ పార్టీలో ముఖ్యమైనవారు. నాకు ఊహ తెలిసే సరికే అమ్మ పోయారు. ఆవిడా కార్యకర్తనే. నాన్న, అమ్మపేరు పైన  ఇవ్వాళ పార్టీ ఆఫీస్ వుంది. విద్యానాయర్ బిల్డింగ్స్. అక్కడే పార్టీ పత్రిక వస్తుంది. ఆ ఆవరణలోనే మా ఇల్లు. రాజేశ్వరమ్మగారి పెంపకంలో కమ్యూన్‌లో పెరిగాను. నాతోపాటు ఇవ్వాళ ఎన్నోరకాల పదవుల్లో వున్న ఆడపిల్లలు రాజేశ్వరమ్మగారి చేతిభోజనం తిని పెరిగాం. నాకు అమ్మ లేదు. మిగతావాళ్ల పేరెంట్స్ చాలా వరకూ పార్టీలో సీరియస్‌గా పని చేసేవాళ్లే. అరెస్టవుతూ అండర్‌గ్రౌండ్స్‌లో వుంటూ ప్రదర్శనలు, మీటింగ్‌లే లోకంగా వుండేవాళ్ల పిల్లలం మేము. అందరినీ సాంస్కృతిక బృందంగా తీర్చిదిద్దారు. పాటలు, నాటకాలు, మీటింగ్స్ జరిగితే జెండాలు అంటించటం దాకా. అదే చిన్నప్పటి జీవితం.”

నయన సీట్లోంచి ముందుకు వంగింది. ఆ అమ్మాయి ఊహించని విషయాలు.

“నాన్నకి నన్ను పట్టించుకునే తీరికలేదు. నన్ను పెంచే ఓపికాలేదు. ఆయన కళ్ళ ఎదుటే ఆయన కూతురిగా నా దారిన నేను పెరిగాను. నాన్నకంటే బాబాయితోనే ఎక్కువ చేరిక. బాబాయి అధికార పార్టీలోకి వచ్చి ఎంపీదాకా ఎదిగారు. నేను ఆయన దగ్గరవుండి చదువుకొన్నాను. తమాషా ఏమిటంటే ఇటు నాన్న పార్టీలో లేను. అటు బాబాయి పార్టీలోనూ లేను. చదువు పూర్తయ్యాక నాన్న నడిపే పేపర్‌లో ట్రయినీగా చేరాను. నాన్న పోయేసరికి రెసిడెంట్ ఎడిటర్ అయ్యాను. నా జీవితం ఇలా జర్నలిజం దగ్గరలోనే వుంది.”

“పెళ్లి పిల్లలు” అన్నది నయన.

“బాబాయ్ మంచి సంబంధం అని నిశ్చయించి పెళ్లి చేశారు. అప్పటికి ఉద్యోగం, రెండు పార్టీలతో సంబంధాలు, మనుష్యులతో స్నేహాలు.. జీవితం ఒక ఆటాపాటలాగ వుండేది. పాప పుట్టాక నా భర్తతో తగవులు వచ్చాయి. ఇటు నాన్న నుంచేనా, అటు బాబాయి నుంచేనా మంచి పొజిషన్‌లోకి  రావాలనుకున్నారు ఆయన. వాళ్లు పాత తరం వాళ్లు, ఎవరినైనా పైకి తీసుకువచ్చే ఆలోచనలు లేవు. వాళ్ల జీవితం రాజకీయాలకు ముడిపడి  వుంది. నాన్న పార్టీ ముఖ్య కార్తకర్త అనుకోండి. ఆయనకి పర్సనల్ అంటూ ఏదీ లేదు. దాన్ని ఈయన అర్ధం చేసుకోలేదు. బాబాయి చేస్తానన్న అరకొర వాగ్ధానాలు ఈయనకు నచ్చలేదు. తను ఓ మంచి పొజిషన్‌లోకి ఎదిగేందుకు వాళ్లిద్దరు సాయం చేయాలని ఈయన సిద్ధాంతం. అంతే మేం విడాకులు తీసుకొన్నాం.”

“పాపాయి ఎక్కడుంది” అన్నది నయన.

“పాపాయి ఇప్పుడు అమెరికాలో వుంది. డాక్టర్. ఆమె భర్త డాక్టర్. వాళ్లు అక్కడే సెటిలయ్యారు.”

నాలుక కరుచుకొంది నయన.

“ఆమె సంగతి చెప్పండి” అన్నది నవ్వుతూ.

“పాపాయి పేరు స్వతంత్ర. నాన్న దగ్గర నేను పెరిగినట్లుగా కమ్యూన్‌లోనే పెరిగింది. పాపాయి పుట్టేసరికి నాన్న ఓల్డేజ్‌హోమ్,  హెల్త్ రిసెర్చ్ సెంటర్ డెవలప్ చేశారు. పార్టీకి అనుబంధంగానే పాపాయి అక్కడే పెద్దదయింది. చదువుకొంది. మళ్లీ హాయిగా బాబాయి చూసిన సంబంధమే పెళ్లి చేసుకొని అమెరికా వెళ్లింది.”

నవ్వేసింది స్వాతి.

“మీరు ప్రేమ వివాహాలకు వ్యతిరేకమా?”

“ఎవరన్నారు?  మేం కమ్యూన్‌లో పెరిగామంటే అర్ధం ఏమిటి? పార్టీ లీడర్స్ పిల్లలం. అందరూ ఒకే ఇంట్లో, ఒకే మనిషి చేతివంట తింటూ పెద్దవాళ్లం అయ్యాం. అందరూ చదువుకు మొదటి స్థానం ఇచ్చాం. ఎంతోమంది రష్యాలో చదువుకొన్నారు. మంచి విద్యావేత్తలు, ఆర్టిస్ట్‌లు, స్కాలర్స్ అందరూ కలిసి పెరిగాం. వాళ్లలో ఒకళ్లని చూసి వాళ్ల ద్వారానే కొందర్ని చూసి బాబాయి ఈ సంబంధాలు సెటిల్ చేశారు. ప్రేమలకు, తీరికకు చోటు లేదు. ఆఫీస్ ఇల్లు. అందుకే బాబాయి బాధ్యత పెళ్లిళ్లు. మేం పర్లే. అన్నీ అంతే. పరిచయాలు చేయటం. కబుర్లు చెప్పుకోవటం. సరేననటం ఇదే పెళ్లి” అన్నది స్వాతి.

“గ్రేట్ మేడమ్.. ఏదో సినిమా కథ వింటున్నట్లు వుంది.”

“అవును. నిజంగా సినిమాలో చూపించే స్థాయిలో ప్రేమలు, అభిమానాలు, సెంటిమెంట్లు, కన్నీళ్లు పెట్టుకోవటాలు మా మధ్య వుంటాయి. ఒక్కళ్లపైన ఒకళ్లకి విపరీతమైన ప్రేమలు. మా అందరికీ తల్లిదండ్రులను మిస్ అయిన ఫీలింగ్ కావచ్చు. అందరిలా కాకుండా ప్రత్యేకంగా అందరూ వుండి అనాధల్లా పెరిగామన్న ఊహ కావచ్చు. నీకో విషయం చెప్పనా? మా బాబాయి దగ్గర రాణీ అని ఒక కుక్క వుండేది. అది నా ఏడెనిమిదేళ్ల వయసులో నా అంత లావుగా, పెద్దగా వుండేది. అదంటే నాకు భయం. బాబాయి అది గమనించి,, స్వాతీ!  రాణీకి నువ్వంటే భయంరా. నీ దగ్గర పిల్లిలా వుంటుంది అనేవాడు. రోజూ చేసే మచ్చికతో రాణీ నిజంగానే నా పట్ల చాలా ప్రేమగా, ఇష్టంగా కాళ్లచుట్టూ తిరుగుతూ వుండేది. నాకదేం తెలుసు. నా మనసుకి రాణీకి నేనంటే భయం అన్న భావన కలిగించుకొన్నాను. ఒక గర్వం నాకు రాణీ అంటే భయం పోయేలా చేసింది. జీవితంలో నేను చేసిన మొదటి పొరపాటు అడుగు అది. నేను జయించలేని దానిపైన అధికారం సాధించాననుకునే నమ్మకం. అది నన్ను చాలా కిందికి లాగింది.”

నయన స్థిరంగా  కూర్చుంది. ఆవిడకు అడ్డం రావాలనిపించలేదు.

“లాంగ్ అయిపోతోంది మేడం. బ్రేక్ తీసుకోండి” అంటున్నాడు ఇయర్ మైక్‌లో ప్రొడ్యూసర్.

“ఫ్లో దెబ్బ తింటుంది” అన్నది చిన్నగా నయన.

“భయాన్ని జయించటంలో తప్పేముంది  మేడమ్”

“నేను భయాన్ని జయించలేదు కదా. నాకూ భయమే. కానీ నాకు భయం లేదన్న అపోహ. అర్ధమైందా…?”

” అర్ధం కాలేదు.”

“నాన్నతో దెబ్బలాటలు, అతని ఆశ భరించలేకపోయాను. అతన్ని మార్చుకునే ప్రయత్నం  ప్రయత్నం చేయలేదు. మాట్లాడుకోలేదు. అతనికి నేనంటే అసూయ అనుకొని దాన్నే నమ్మాను. దాన్ని పెద్దది చేసుకొని విడిపోయాము. అతనికి నేనంటే నా బిడ్డంటే ఇష్టం వుండి వుండచ్చు అని నాకు తట్టలేదు. నేను పెరిగిన వాతావరణం ఇమోషన్‌కు స్థానం లేదు. విడిపోయాక అతనెంతో బాధపడ్డాడు. కలిసి వుండమన్నాడు. నేను ఒప్పుకోలేదు.”

“ఆయన ఎక్కడ వున్నారు మేడం?”

“చనిపోయారు. తన్ను తాను  హింస పెట్టుకొన్నాడు. ఉద్యోగం, వ్యాపారం, పాలిటిక్స్ అన్నీ వదిలేశాడు. చాలా ఏకాంతవాసం చేశాడు. నా చుట్టూ వున్నవాళ్లు అతన్ని క్షమించలేదు. నన్ను క్షమించనివ్వలేదు.”

“అదేంటి మేడం.. అలా ఎవరెలా చెబితే అలా వింటామా మనం?”

స్వాతి నవ్వింది.

“ఎందుకు వినం? ఇవ్వాళ టాంక్‌బండ్ ప్రదర్శన చూడు. అందరికీ ఇలాంటి ప్రదర్శనలు చేయాలని వుంటుందా? చదువులు మాని భవిష్యత్ గాలికి వదిలి, అదో గుంపు తత్వం. అవతల వాళ్లు చేస్తే  మనమూ చేయాలి. గొప్పగా అనిపిస్తే చేయాలి. దానికి రీజనింగ్ వుండదు”

“ఉద్యమకారులకు గుంపు తత్వం అంటగడుతున్నారా?”

నయనకు పాయింట్ దొరికింది.

“ఇవ్వాళ ప్రదర్శన చేసింది నాయకులు కారు. నాయకులు అరెస్ట్ అయ్యారు. ఓన్లీ స్టూడెంట్ లీడర్స్. ఎంత ఉద్రేకంగా వున్నారు. ఎంత విధ్వంసం సృష్టించారు. వీళ్లని ప్రోత్సహించిన లీడర్స్ పత్తా లేరు. ఈ ఆత్మాహుతులు, హోటళ్లు, హాస్పిటల్స్, బస్‌లు ధ్వంసం చేయటం ఉన్మాద చర్య కాదా?” అన్నది.
“మీరెటో వెళ్లిపోతున్నారు” పిసీఅర్‌లోంచి ప్రొడ్యూసర్ నయనని హెచ్చరించాడు.

“సారీ మేడం. ఇప్పుడో   బ్రేక్ తీసుకొందాం” అన్నది.

***

“బెహరా మాట్లాడమంటున్నారు సర్” అన్నాడు శ్రీధర్.

ఎండి చాంబర్ చల్లగా వుంది. చక్కని ఇంటీరియర్ చేసిన అందమైన చాంబర్ అది. చుట్టూ వాల్స్‌కి వున్న రాక్స్, పుస్తకాలు, నీడలు కనిపించే నేల, ఖరీదైన సోఫాలు, చుట్టూ చూసుకొన్నాడు ఎండి ఎస్.ఆర్.నాయుడు. ఎప్పటికంటే కంఫర్టబుల్‌గా అనిపించింది రూమ్.

“కూర్చోవయ్యా” అన్నాడు సంతోషంగా.

“కమలగారు, వాళ్లమ్మాయి బెహరా వైఫ్ రవళి వచ్చారు. గ్రీన్‌మేట్ పైన రవళిగారి ఇంటర్వ్యూ తీసుకొంటాను. బెహరాకి సంబంధించిన ఆఫీస్, వాళ్ల లోగోలు, వాళ్ల చేతిలో ఎఫెక్ట్ అయిన విక్టిమ్స్, అవన్నీ బ్యాక్‌డ్రాప్‌లో ప్లే అవుతాయి.”

“ఇంటర్వ్యూని డామినేట్ చేయవు కదా అవంతా?”

“అవనీయండి. బెహరాని ట్రాప్ చేయటం కోసంగానే కదా” అంటూ మాట వదిలేశాడు.

ఎండి మొహంలోని నవ్వు ఎగిరిపోయింది.

“సరే శ్రీధర్ కారీ ఆన్. నేను సాయంత్రం బెహరాని కలుస్తాను. ఆతనితో మాట్లాడతాను.” అన్నాడు ఎస్.ఆర్.నాయుడు.

నన్ను రమ్మని పిలిచాడు అనాలనుకొని ఊరుకొన్నాడు శ్రీధర్.

చెప్పినా ఎట్లాగూ ఎంటర్‌టేయిన్ చేయడు. తనే నన్ను పీల్చాడంటే ఊరుకొంటాడా? ఈయన ఇవ్వాళ రాత్రికి బెహరా విషయం సెటిలయిపోతోంది. ఇంటర్వ్యూ టైం దండగ. ఏదీ టెలికాస్ట్ అవకుండానే బెహరా వాళ్లకి ఎవరి వాటా వాళ్లకి పారేస్తాడు. రేపటినుంచి హాయిగా వ్యాపారం చేసుకొంటాడు. అప్పు దొరకగానే ఎగబడే లేబరంతా ఇచ్చినవాళ్లను, తన్నిన వాళ్లను, పోలీస్ స్టేషన్లకు లాక్కుపోయిన వాళ్లను క్షణంలో మర్చిపోయి కొత్త అప్పులకు ఎగబడి వాళ్ల బతుకులు బెహరాలాంటి వాళ్లకు తాకట్టు పెట్టుకొంటారు. పూటకూలి కోసం రోడ్డు పక్కన ఎండలో రాళ్లు కొట్టే బాపతు, నిరుపేదలకు పావలా వడ్డీ రుణాలిచ్చి వాళ్ల ప్రాణాలు లాగేయాలని బెహరాలాంటి దరిద్రుడికి ఎలా ఐడియా వచ్చింది దేవుడా అనుకొన్నాడు శ్రీధర్.
ఈ ప్రపంచంలో శ్రీమంతులు వందల్లో వుంటే దరిద్రులు కోట్లలో. బెహరాకి  పెట్టుబడిగా ఇప్పటికే పుట్టి దరిద్రపు బతుకు ఈడుస్తూ ఓ పూట విందు భోజనం దొరికితే తిని చచ్చిపోదాం అనుకునే మూర్ఖుల్ని ఏం కాపాడతాం. ఎందుకు  కాపాడటం వాళ్లంతా ఏమంత సుఖంగా ఉన్నారు కనుక. ఊరి చివర, గవర్నమెంట్ దయతో కట్టిచ్చిన అగ్గిపెట్టంత ఇళ్లల్లో, చుక్క నీళ్లు దొరక్కపోయినా, కాస్త వెలుగు లేకపోయినా చస్తూ బతకటానికి, మూర్ఖంగా అలవాటు పడిన వాళ్లు ఎన్నిసార్లు చస్తారు. ఇంకా ఎందు గురించి చస్తారు.

(సశేషం)

ఛానెల్ 24/7 – 10 వ భాగం

(కిందటి వారం తరువాయి)
sujatha photo

“అదేమిటి జయదేవ్ బ్రేక్ చెప్పావు” కోపంగా అన్నాడు ఎండి.

దక్షిణామూర్తి చేత వాగిస్తే పనయిపోతుంది అనిపించింది ఆయనకు. ఒక వర్గానికి ఆయన శత్రువైపోతాడు.

“దక్షిణామూర్తిగారు సెన్సిటివ్‌గా ఉన్నారనిపించింది” అన్నాడు జయదేవ్.

విద్యార్థి నాయకుడు కూడా మొహం దించుకొని ఊరుకొన్నాడు. అతని మనసులోకి సూటిగా వెళ్లాయి దక్షిణామూర్తిగారి మాటలు. యాభైఏళ్లనుంచి చేస్తూ వస్తున్న పోరాటం ఇది.

ఇంతవరకూ ఓ దారికి రాలేదు. ఏ బానిసత్వపు గుప్పిట్లోంచి బయటపడాలని ఈ పోరాటం మొదలైందో అది ఇప్పుడు ఏ దారి పట్టిందో స్పష్టంగా తెలుసు. ఇది పులినెక్కి స్వారీ చేయటం. ఎక్కటమేకానీ దిగటం ఎలా సాధ్యం?  ఉదయం చనిపోయిన భాస్కర్ తల్లి నిలువెత్తు దుఃఖం కళ్ళముందు కదలాడింది. ఆమె కన్నీళ్లు దక్షిణామూర్తిని ఏ స్థాయిలో తాకాయో అర్ధం అయింది. ఆయన ఉద్యమానికి వ్యతిరేకి కాదు. ఏదైనా స్లొగన్,  టైటిల్, పాంప్లెట్ ఏది కావాలన్నా ఆయన దగ్గిర వాలిపోతారు తామంతా. ఇవ్వాళయితే బాధలో ఉన్నారు. దాన్ని పర్సనల్‌గా తీసుకోకూడదని అనుకొన్న ఆయన ఆరాటం, ఆగని నిట్టూర్పు తెలిసి వచ్చిందతనికి.

“సర్ మీ కోసం గెస్ట్‌లు వచ్చారు” అన్నాడు ప్రొడక్షన్ మేనేజర్.

స్టూడియో తలుపు దగ్గర వైపు చూశాడు ఎండి. ఆయన వెనకగా కమల, బెహరా భార్య రవళి కనిపిస్తున్నారు. దక్షిణామూర్తికి క్షణంలో విషయం అర్ధం అయింది. ఎండి ఎస్.ఆర్.నాయుడు వైపు సాలోచనగా చూశాడు.

వాళ్లని ఒకసారి విష్ చేసి,”  పది నిమిషాల్లో ట్వల్వ్ థర్టీ బులెటిన్ స్టార్టవుతుంది. ఓన్లీ ఎయిట్ మినిట్స్‌లో ముగిస్తున్నాం. మీకు శ్రీధర్ అసిస్ట్ చేస్తాడు ” అన్నాడు ఎండి. వీళ్లని శ్రీధర్ దగ్గరకు తీసుకు వెళ్ళు అన్నట్లు ప్రొడక్షన్ మేనేజర్ వైపు చూసి…

***

“బెహరా కంపెనీ గురించి ఎంతమంది ఇంటర్వ్యూలు తీసుకొన్నారు మీరు” అని అడిగింది కమల.

పక్కనే కూర్చుంది రవళి. చాలా అందంగా వుంది.

“ఎస్.ఆర్.నాయుడుగారు మీతో మాట్లాడమన్నారు” అన్నది కమల. ఏం ఫర్వాలేదు. ఆఫీస్ ప్రోగ్రామ్స్ గురించి నేను తెలుసుకోవచ్చు అన్నట్లు వినిపించింది శ్రీధర్‌కు.

“అదేం లేదండి” అంటూ నవ్వాడు.

వ్యవహారం డైరెక్టుగా వుంది. ఇంతగా ఇష్యూ చేసి సేకరించిన ఇంటర్వ్యూలు వెయ్యచ్చు, వెయ్యకపోవచ్చునన్నమాట.

“చాలా వచ్చాయండి. ఇరవైమంది దాకా నిన్న చానెల్ కు  వచ్చారు. ఇక్కడే రికార్డ్ చేశాం. డేటా కూడా రెడీగా వుంది” అన్నాడు

ఎండిగారు ఈవిడతో ఏం చెప్పమన్నారో తెలియటం లేదతనికి .

అతను సందేహిస్తున్నాడని అర్ధం అయింది కమలకి, ఏం పోయింది. పది నిముషాలుంటే వీళ్ళకి ఎండీనే చెపుతాడు అనుకొన్నదామె.

“రవళి ఫ్రెష్ అవుతావా? అన్నది కూతురితో.

బాంబే నుంచి ఫ్లయిట్‌లో సరాసరి నేరుగా ఇటే వచ్చిందా అమ్మాయి. అంతా చల్లచల్లగా ఏసీల్లో ప్రయాణం. చెక్కు చెదరకుండా కాగితం చుట్టిపెట్టిన కొత్త సబ్బుబిళ్లలా ఉంది అనుకొన్నాడు శ్రీధర్. ఆ అమ్మాయిని చూస్తుంటే మనసు తేలిపోతుంది. కాసేపు ఆమె చర్చనీ, ఉద్యోగ ధర్మాన్ని మరచిపోతే బావుండనిపిస్తోంది.

అతని మొహం చూస్తోంది కమల. ఇతను మనసుపెట్టి చేస్తే అనుకొన్న పని చిటికెలో అయిపోతుంది అనిపించింది ఆమెకు. కాస్త బాగా మాట్లాడాలి.

శ్రీధర్ మంచి తెలివైనవాడు. చాలా  యాక్టివ్. చిన్న వయసులో మంచి పొజిషన్‌లోకి వచ్చాడు. రేపు మన ఛానెల్ కి  ఇతన్ని లాక్కుంటే అనిపించింది ఓ నిముషం.

శ్రీధర్ ఇంటర్‌కంలో హెయిర్ డ్రెస్సర్‌ని, మేకప్‌మేన్‌ని పిలవటం, గ్రీన్ మ్యాట్ స్టూడియోలో ప్రోగ్రాం రికార్డ్ చేద్దామని ప్యానల్ ప్రొడ్యూసర్‌తో చెప్పటం, రవళిని ఆమె వేసుకొన్న డ్రెస్ బ్యాక్‌గ్రౌండ్‌కు సూట్ అవదనీ, కర్టసీకోసం చాలా అందమైన డ్రెస్‌లు తెచ్చారని వాటిల్లో ఏదైనా వేసుకొమ్మని చాలా మర్యదగా చెప్పటం చూస్తూ వుంది. రవళి గురించి అతనెంత శ్రద్ధగా ఉన్నాడో, ఎంత మర్యాదగా ఆమె ప్రోగ్రామ్ గురించి చెబుతున్నాడో విన్నాక కమల మనసులో ఉద్ధేశ్యం స్థిరపడింది. రవళికి ఛానెల్స్  వ్యాపారం గురించి తెలియదు. శ్రీధర్ సరిగ్గా హ్యాండిల్ చేస్తాడు. ఇతన్ని తప్పనిసరిగా తీసుకోవాలి అనుకొంది.

“శ్రీధర్ రేపు మా ఇంటికి లంచ్‌కి రాకూడదూ” అన్నది అభిమానంగా.

శ్రీధర్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

“నీతో మాట్లాడాలి. చాలా ముఖ్యమైన విషయం. నీ ఫ్యూచర్, మా ఫ్యూచర్” అన్నది హింట్ ఇస్తూ.

శ్రీధర్‌కి మనసు తేలిపోయిందనిపించింది. తను ఛానెల్  సి.ఇ.ఓ ఐపోకుండా ఆ దేవుడు కూడా ఆపలేదు. కాకపోతే ఇప్పుడిక ప్యాకేజీ విషయమే. తను జాగ్రత్తగా వుండాలి. ”  ప్రోగ్రాం అయ్యాక నా పనులు చూసుకొని చెప్తాను. ఉదయం కోర్ మీటింగ్ వుంటుంది. రేపు పరిస్థితి చూసి చెప్తాను ” అన్నాడు.

“మేడం జిల్లాల నుంచి వచ్చిన బైట్స్ చూస్తారా?” అన్నాడు.

“బెహరా సార్ గురించి, రికవరీ ఏజంట్లవల్ల బాధపడి చనిపోయిన వాళ్లు ఇరవైమంది వున్నారు మేడం. ఈ గొడవ  ప్రెస్‌కు వచ్చాక మామూలు చావులు కూడా బెహరాగారికి అంటగట్టారు” అన్నాడు.

బెహరాని కాస్త గట్టిగా పట్టుకోవాలిగాని, బురదలోకి లాగి తొక్కేయనక్కరలేదని అర్ధమైంది అతనికి. ఎండి. కమల కలిసి వేసిన ప్లాన్. బెహరా గురించి అతని బిజినెస్ ఫైనాన్స్ గురించి చెయవలసినంత యాగీ చేశారు. ఇప్పుడు రవళి ఇంటర్వ్యూని రికార్డ్ చేస్తున్నామని మెసేజ్ ఇస్తారు. అతనివల్ల బాధపడినవాళ్ల ఇంటర్వ్యూలు సిద్ధంగా వున్నాయని బెదిరిస్తారు. ఇవన్నీ కలిపి టెలికాస్ట్ చేసేస్తామని అంతా ప్రజల ముందుకు వస్తే నీ పరువేమిటో చూసుకోమని చెప్తున్నారు. బహుశా బెహరా బెదిరితే వీళ్లందరి పంట పండినట్లే.

బిజినెస్ డెస్క్ ఇన్‌చార్జ్ ఫోన్ చేశాడు.

“శ్రీధర్‌గారు బెహరా పి.ఏ లైన్లో వున్నారు. ఇమ్మంటారా?” అంటున్నాడు. శ్రీధర్‌కి నవ్వొచ్చింది.

“ఇవ్వండి” అన్నాడు.

అవతలనుంచి బెహరా పి.ఏ.

“మీరు శ్రీధర్ గారండీ. నేను బెహరాగారి పి.ఏ.ని సార్ మీతో కలవాలనుకుంటున్నారు”

“ఆయన ఇక్కడికి వస్తారా?” అన్నాడు శ్రీధర్.

“లేదండి సార్ మీతో మాట్లాడాలనుకుంటున్నారు.”

“సరే” అన్నాడు శ్రీధర్.

మరు నిముషం లైన్‌లోకి వచ్చాడు బెహరా.

“హలో శ్రీధర్ హౌ ఆర్ యూ?”

“చెప్పండి సార్.. బావున్నారా?”

“మా కంపెనీ స్టార్ట్ చేసినప్పుడు మా ఇంటర్వ్యూలు, అభినందనలు మీ చేతిమీదగానే వచ్చాయి. మీరు మర్చిపోయారు. నేను గుర్తుపెట్టుకొన్నా” అన్నాడు బెహరా చక్కని ఇంగ్లీస్ యాక్సెంట్‌లో..

శ్రీధర్ నవ్వేశాడు.

“చెప్పండి సర్.. నేనేం చేయాలి?”

“నువ్వే నాకు చెప్పాలి” అన్నాడాయన.

“నేను ఫైవ్ థర్టీ తర్వాత ఫోన్ చేస్తాను సర్” అన్నాడు శ్రీధర్. “ఇప్పుడు చాలా అర్జెంట్ పనిలో వున్నాన”ని చెబ్తున్నట్లుగా.

“బిజీగా వున్నారా? ఎస్. కేరీ ఆన్. మళ్లీ మాట్లాడుకుందం” అన్నాడు బెహరా.

ఫోన్ పెట్టేసి కమలవైపు చూశాడు.

బెహరా ఫోన్ చేసాడని కమలకు చెప్పాలా వద్దా? ఎండి డెసిషన్ ఎలా వుందో అనిపించింది.

“నేనొకసారి సార్‌ని కలిసి వస్తాను. మీరు రిలాక్స్ అవండి. రవళిగారు రాగానే ప్రోగ్రాం మొదలుపెడదాం” అన్నాడు.

***

“మీ పర్సనల్ లైఫ్ గురించి చెప్పండీ మేడం” అన్నది నయన.

“ఒన్ మినిట్ నయనా” అన్నాడు పిసీఅర్‌లోంచి ప్రొడ్యూసర్.

“దీన్ని లీడ్ తీసుకొందామా” అన్నాడు.

ఇంట్రడక్షన్ ఇక్కడ చెబితే బావుంటుందా అని. నయన క్షణం ఆలోచించింది.

“వద్దండి రొటీన్‌గా ఉండదా? మేడం దగ్గరనుంచి మీడియా లెసన్స్ వినాలనుకొంటాం. సక్సెస్ గురించి వినాలనుకొంటాం. పర్సనల్ లైఫ్ .. నాట్ ఇంపార్టెంట్” అన్నది నయన.

స్వాతి తలవంచి నవ్వుకొంది.

నిజంగానే పర్సనల్ లైఫ్ ఏ రకంగా ఇంపార్టేంట్. మీడియా కబుర్లలో పర్సనల్ లైవ్ ఇముడుతుందా? కాని నా జీవితం ఇమిడిపోయింది. నయన అభిప్రాయం మార్చుకొంటుంది.

మీడియా గురించిన కబుర్లకంటే తన జీవితంలో వచ్చిన మలుపులే ఇంటరెస్టింగ్.

“చెప్పండి మేడం” అంది నయన.

( సశేషం)

ఛానెల్ 24/7- 9 వ భాగం

“మనిషి ఎలా వుండాలో ఆ స్ట్రక్చర్ ఇమ్మని అడగగలమా”

“నువ్వు మహాత్మాగాంధీలా అవ్వాలనుకొన్నావనుకో. మీడియా ఇచ్చేది ఏవుంది. న్యాయంగా, నిజాయితీగా, ధైర్యంగా నీకు నువ్వే తయారవ్వాలి. నాకు మాట్లాడాలంటే భయం, స్టేజ్‌ఫియర్ అన్నావనుకో. ఎవరో ఒక కౌన్సిలింగ్ ఎక్స్‌పర్ట్ నువ్వెలా మాట్లాడాలో, మీడియాలో మాట్లాడి పెడతారు. నీ జీవితంలో నీ ఇల్లు ఎలా వుండాలో, నీ కారు ఏదై వుండాలో నీకెలాంటి డిజైనర్ చీరె కావాలో, నీవేం తినాలో, తాగాలో నిన్నొక కార్పోరేట్ పర్సన్‌లాగ డిజైన్ చేసి పెడుతోంది మీడియా. నువ్వు కోరుకుంటే, నువ్వు గొప్పగా ఎలా వుండాలనుకున్నావో అదే ఊహించి ఇస్తుంది. నీ పిల్లలు అన్నం పప్పు తినకుండా నూడుల్స్ తిని ఎలా ఆరోగ్యంగా వుండాలో చెపుతుంది. నిమ్మకాయ నీళ్లు తాగకుండా న్యూట్రిషియస్ డ్రింక్‌ని చేతిలో పెడుతోంది. నీ గురించి నువ్వు ఆలోచించుకోనక్కరలేదు. అదే ఆలోచించి ఇస్తుంది.”

“మరి నాకు ప్రాబ్లం వస్తే..”

“ఎందుకు.. కౌన్సిలింగ్ ఎక్స్‌పర్ట్స్”

“కడుపు నొప్పేస్తే..”

“మెడికల్ ఎక్స్‌పర్ట్స్”

“కాపురం వద్దనుకుంటే…”

“లీగల్ ఎక్స్‌పర్ట్స్.. అంతటా ఎక్స్‌పర్ట్స్. ఎక్కడో ఒక చోట దర్శనం ఇస్తూ..”నవ్వింది స్వాతి.

“మీరు పొలిటికల్ ఎడిటర్ కదా.. ఎక్స్‌పర్ట్స్ అంటే ఎగతాళెందుకు మీకు?”

ముక్కుపైన వేలేసుకొంది స్వాతి.

“ఎగతాళా.. నీ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పాను. ఆక్టోపస్‌లాగ ప్రజలను మీడియా ఎలా చేతుల్లోకి తీసుకొంటుందో చెపుతున్నాను”

“వాళ్లకు మంచి చేస్తుందా.. చెడు చేస్తుందంటారా?”

“మీడియా ఒక వ్యవస్థ. రాజకీయంలాగా, పోలీస్ వ్యవస్థలాగ ఇంకో వ్యవస్థ. మన జీవిత విధానంలో ఒక భాగం. ప్రజలకు – పాలకులకు, ప్రజలకు – ప్రజలకు, ప్రజలకౌ – న్యాయానికి, న్యాయానికి – అన్యాయానికి, మనిషికి – మనిషికీ మధ్య ఒక వంతెన…”

“నేను అడిగింది డెఫినిషన్ కాదు. మీ అభిప్రాయం. ఇంతకు ముందోసారి చెప్పారు. మీడియా వ్యక్తుల లాభాలతో కూడా ముడిపడుతోందని, దురాశలకు చేయి అందిస్తోందని..” నయన గొంతులో కాస్త ఆవేశం.

“నయనా.. స్పష్టంగా నిజాన్ని చూడు. ఒక చాకు తీసుకో. అది నీకు మామిడిపండు కోయటానికి ఉపయోగపడుతుంది. ఒక ఉన్మాది చేతిలో గొంతు కోసేందుకు ఉపయోగపడుతుంది. చాకు మేలు చేస్తోందా, కీడా?”

“మేడం…”

“అదే చెబుతున్నాను. జర్నలిస్ట్‌లన్నా, పత్రికలన్నా, చానల్స్ అన్నా ప్రజలకు నమ్మకం. ఇష్టం. వాళ్లు మీడియాతో చేయి కలిపారు. గొంతు కలిపారు. అయితే మీడియా వాళ్ల భావాలన్నీ, అభిప్రాయాలన్నీ కరక్టు కాదు. లిట్మస్ టెస్ట్‌లాగా చూసుకోవాలి ప్రజలు. కొన్ని వ్యవస్థలకు కొన్ని విధులు కర్తవ్యాలు కావాలి. ఉండాలి. పోలీస్ వ్యవస్థ రక్షణ ఇవ్వాలి. చివరకు ఆటోవాళ్ల దగ్గర కూడా లంచాలు పుచ్చుకొంటారు చూడటంలా. రాజకీయ నాయకులు మన ప్రతినిధులుగా ఉండాలి. కానీ వాళ్ల కుటుంబ ఆస్థులను పెంచుకొనే ప్లేసుల్లో ఉంటారు కొందరు. డాక్టర్ ప్రాణం పోసే పరమాత్మలాగా ఉండాలి. కానీ కార్పోరేట్ వైద్యం పేరిట ఎవరికైనా నిజమైన వైద్యం అందుతుందా? డాక్టర్లు ప్రాణదాతలుగా ఉన్నారా? వ్యాపారుల్లా ఉన్నారా? ఉపాధ్యాయులు విద్యాదానం చేయాలి. ఇవ్వాల్టి రోజుల్లో ఒక పిల్లకి ఫీజు కట్టాలంటే మామూలు మధ్యతరగతి కుటుంబం మనిషి ఇంటిల్లిపాదీ పస్తుండాల్సిందే. విద్యలాంటి వ్యాపారం ఎక్కడైనా వుందా? దీనికి సమాధానం నీ దగ్గర వుందా?”

“అంటే వీటన్నింటిలాగే మీడియా లంచగొండిగా వ్యవహరిస్తోందంటారా?”

తనను ఇరికించాలని చూస్తోందని అర్ధం అయింది స్వాతికి.

“నయనా నేను మీడియా పర్సన్‌ని. ఈ ప్రపంచంలో నా గుర్తింపు నేను ఒక జర్నలిస్ట్‌గా ప్రతి క్షణం మర్యాద పొందాను. గౌరవం పొందాను. నేను ఫలానా అని తెలిస్తే ఏదైనా హాస్పిటల్లో కూడా నాకు వైద్యం ఉచితంగానే అందుతుంది. నేనడగకుండా, ఒక జర్నలిస్ట్ పట్ల మనుష్యులకుండే ప్రేమ, అభిమానం అది. నా ఉద్యోగం మొత్తంగా నేను తిన్నంగా వుంటే, అత్యాశపరురాలని కాకుంటే, డబ్బుపట్ల మమకారం లేకుండా ఒక జర్నలిస్ట్‌గానే జీవిస్తే సాక్షాత్తు ధర్మదేవతను. అలా కాకుండా నేను నా కుటూంబం బాగుపడాలని నేను అనుకొంటే, కోరుకుంటే నా వృత్తి నాకు వందరెట్లు సాయం చేస్తుంది కాదంటారా” అంది స్వాతి.

నయన నవ్వింది. నవ్వులో ఆనందం లేదు. వెటకారం వుంది.

“మేడం మీరు ధర్మదేవతేనా?”

స్వాతి ఆమెవైపు చూసింది.

“నేను నా మనసు  చెప్పినట్లు కూడా విన్నాను. నాకు నేను కరెక్టే. ధర్మదేవతనే.”

“మనసు ధర్మాన్నే చెప్పిందా?”

“నా బతుకు తెరువును కూడా పరిగణలోకి తీసుకొంది.”

నయన కళ్ళు నీళ్లతో నిండిపోయాయి. లేచి ఆవిడ కాళ్లకు నమస్కరించింది.

“మీరు ఎమోషనల్ అయిపోతున్నారు నయనా. బ్రేక్ తీసుకొందాం” అన్నాడు మైక్‌లో ప్రొడ్యూసర్.

***

“ఇప్పుడు మనం టాక్‌బండ్‌పైన దృశ్యాలు చూద్దాం” అన్నాడు న్యూస్ రీడర్. టాక్‌బండ్‌పైన ఊరేగింపు దృశ్యాలు, మధ్యలో పోలీసులు ఆపేయటం, స్టూడెంట్స్ రెచ్చిపోవటం, టియర్‌గ్యాస్ వదలటం, రబ్బరు బుల్లెట్లు వదలటం ఐదు నిముషాల ప్యాకేజీ. స్క్రీన్‌పైన కనిపించింది.

“దక్షిణామూర్తిగారు మీరేమంటారు?”

“మీరు చూశారు కదా జయదేవ్. ఇటువైపు నుంచి ప్రదర్శన వుంటుందని ప్రజలకు హెచ్చరిక లేదు. ఆ బస్ ఆగింది చూడండి. పెద్దవాళ్లు, పిల్లలు నక్కి నక్కి బస్ చాటున ఎలా కూర్చున్నారో చూడండి. ఒకవైపు స్టూడెంట్స్ బస్ పగులగొట్టేస్తున్నారు. ఏ రాయి ఎటువైపు వచ్చి పడుతుందో తెలియదు. ఇది అన్యాయం అనిపించటం లేదా?” అన్నాడు దక్షిణామూర్తి.

వీడు అడ్డంగా దొరికాడు అనుకొన్నాడు ఎండి. లైవ్ అని, జనం చూస్తున్నారనే జ్ఞానం కాస్సేపు నశించిపోయి నవ్వు కూడా వచ్చిందాయనకు. ఈ లైవ్ దిగాలి.
స్టూడెంట్ లీడర్ యాక్షన్ కమిటీ నాయకుడు పాండు దక్షిణామూర్తి వంక చిరాగ్గా చూశాడు.

“మీరు పెద్దవాళ్లు. ఉద్యమం దేన్ని గురించండీ. మీరు పిల్లలు. బస్సు, రాళ్ల దెబ్బల గురించి మాట్లాడుతున్నారు. ఇవ్వాళ ఉదయం ఈ ఉద్యమం కోసమే మా స్టూడెంట్ తగలబడి చనిపోయాడండి. ఆత్మహత్య చేసుకొన్నాడు. ఆ మంటల వేడి ఇంకా చల్లారలేదు. అతని గుండెల చప్పుడు మా విద్యార్థులను నిప్పులపైన నడిపిస్తోంది.”
దక్షిణామూర్తి నవ్వాడు.

“చాలా రోజుల క్రితం నేనో పిల్లల నవల చదివాను. యుద్ధంలో కొంతమంది మన సైనికులు గాయపడ్డారు. ఆ గాయపడిన వాళ్లని హెలికాప్టర్‌లో హాస్పిటల్‌కు తెచ్చారు. పొరపాటున వారిలో ఒక పాకిస్తానీ  సైనికుడు కూడా కలిసిపోయాడు. గాయపడ్డ వాళ్ల దుస్తులు కాలిపోయి, వళ్ళంతా పేలిపోయి ఆకారాలు మారిపోయి వున్నారందరూ. అందరికీ వళ్లంతా సందు లేకుండా కట్టు కట్టారు. ఈలోగా శత్రు సైనికుడున్నాడన్న విషయం అందరికీ తెలిసింది. ప్రజలంతా హాస్పిటల్ చుట్టుముట్టారు. చిన్నపిల్లలు గుంపుగా చేరి వాడ్ని మాకు అప్పగించండి. వాడ్ని కర్రకు గుచ్చి వాడి మర్మాయవాన్ని వత్తిలా చేసి అంటిస్తాం అని అరుస్తున్నారు. శత్రుసైనికుడు ఇది విన్నాడు వణికిపోతున్నాడు. ఎలా బయటపడాలి…? నేనూ వీరుణ్ణే. శత్రువునే అయిన అనా మాతృభూమికోసం దేశభక్తితో యుద్ధం చేశాను. నాకు ప్రాణబిక్ష పెట్టండని ఇంగ్లీషు భాషలో ఎలా అడగాలో ప్రాక్టీసు చేస్తున్నాడు. ఈలోగా ఇది విన్న ఇంకో సైనికుడు.. అతనూ మన సైనికుడే.. “అబ్బా ఏం పిల్లలో! ఎలాంటి శిక్షలు కోరుతున్నారో తలుచుకొంటేనే భయం వేస్తోంది” అన్నాడు. వెంటనే జనం వీడే శత్రువు అని. ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించకుండా చంపేశారు. పిల్లలనోట అలాంటి మాటలు రాకూడదనుకొని, అజ్ఞానపు మాటలని భావించి మనవాడు నిజాన్ని నిర్భయంగా చెప్పినందుకు హతమైపోయాడు” అన్నాడు దక్షిణామూర్తి.

“అంటే మాది అజ్ఞానమంటారా?” మాటల్లోనే నిప్పులు కురిపించాడా విద్యార్థి నాయకుడు.

దక్షిణామూర్తి గొంతు స్థిరంగా వుంది.

“ప్రపంచం  నా అభిప్రాయాన్ని మన్నించనక్కర్లేదు. విద్యార్థుల కర్తవ్యం చదువు. వాళ్ల భవిష్యత్తు రాజకీయాలైతే నాకు అభ్యంతరం లేదు. వాళ్ల భవిష్యత్తు పోతోంది. వాళ్లు ఆవేశంగా వున్నారు. ఇది నేతలకు సంబంధించిన, మేధావులకు సంబంధించిన, కేవలం రాజకీయ ప్రయోజనం ఆశించే కొద్దిమంది నాయకులకు సంబంధించిన ఉద్యమం. దీన్ని ప్రజలు ఆమోదించారా? ప్రజలు అండగా వున్నారా? ప్రజామోదం పొందిన ఏ ఉద్యమంలోనైనా నష్టపోయిన ప్రజలకు లాభం జరగాలి. అది మానవ కల్యాణానికి ఉపయోగపడితే భూమిపైన వుండే మనుషులంతా ఆ ఉద్యమం వెనకే ఉంటారు. నేను మాట్లాడుతోంది ఉదయం మంటల్లో దహించుకుపోయిన అబ్బాయి గురించే. ఆ అబ్బాయి తల్లిని మన చానల్ గెస్ట్ రూంలో చూశాను ఇంతకు ముందు. ఆమె కళ్ల తడి ఎప్పటికైనా ఆరుతుందా? ఒక్కగానొక్క కొడుకు చదువుకొని ఉద్యోగం చేసి, ఆ తల్లిని సుఖపెట్టవలసిన బిడ్డ బూడిదైపోతే ఆవిడ నిలువునా కుంగిపోతూ వణికిపోతూ వెర్రిచూపులు చూస్తుంటే నాకు ఈ ఉద్యమం పట్ల ఎందుకు ప్రేమ వుండాలి?”

విద్యార్థి నాయకుడు చిద్విలాసంగా నవ్వాడు. ఎండిగారు చిరునవ్వు నవ్వాడు.

“అయ్యా మీరు పెద్దవాళ్లు. ఎంతో ప్రపంచాన్ని చూశారు. ఒక ఎడిటర్‌గా మీరు రాసిన ఎడిటోరియల్స్ భక్తిగా చదువుకొన్నాను నేను. ఉద్యమం ఒక వ్యక్తి ఆత్మాహుతికి ఆగిపోతుందా?

మీరు సెంటిమెంటు గురించి ఆలోచిస్తున్నారు. నేను భవిష్యత్తుని చూస్తున్నాను.”అన్నాడతను.

దక్షిణామూర్తి అతని వైపు జాలిగా చూశాడు.

“కానీ నేనీ ఉదయం నుంచి ఒక కొత్త కోణం చూస్తున్నానండీ. పోరాటం, యుద్ధం, ప్రదర్శనలు, ఇవన్నీ ఒక వ్యాపారం అవటం  గుర్తించాను. ఈ ఉద్యమం వెనకాల జరుగుతున్న మ్యానిపులేషన్స్, ఎన్నెన్నో స్వార్ధాలు, ఎందరివో అహంకారాలు నాకు స్పష్టంగా కనిపించాయి. దయచేసి అపార్ధం చేసుకోవచ్చు. ఇది నా అభిప్రాయం. మళ్లీ మళ్లీ చెబుతున్నాను. మనుష్యుల్లోని దుర్మార్గం, హింసా ప్రవృత్తి ప్రతి చానల్‌లో నిముష నిముషం కళ్ళారా చూశాను. అసలు రెండు ముక్కల్లో చెప్పాలంటే ఇవ్వాళ లాస్ట్ మినిట్‌లో శ్రీధర్ పిలిచినా వద్దనకుండా రావాలనే వచ్చాను. ఈ ప్రాంతీయ ద్వేషాలు ఇందు గురించి జరుగుతున్న హింస ఇదంతా వీరకృత్యంలాగా, ఇదంతా అత్యున్నత ఆదర్శంలాగా నాకు అనిపించటం లేదు. ఇదే కుర్రాళ్లు ఉన్మాదంతో చచ్చిపోకపోతే చాలని నేనెన్నడూ నమస్కారం చేయని ఆ దేవుడికి చేతులెత్తి నమస్కారం చేస్తున్నాను” అన్నాడు దక్షిణామూర్తి ఉద్వేగంగా.

జయదేవ్ ఓ నిముషం మాట్లాడలేదు.

“సర్ మీరేమంటారు?” ఎస్.ఆర్.నాయుడుగారి వంక చూశాడు. కాస్త బ్రేక్ వస్తే  బావుంటుందనిపించిందతనికి.

“దక్షిణామూర్తిగారిని మాట్లాడనివ్వండి. ఇప్పుడు జరుగుతున్న టాంక్‌బండ్ ప్రదర్శన గురించి వారు మాట్లాడుతున్నారు కదా” అన్నాడు హెచ్చరికగా జయదేవ్‌తో.
“నేను ఈ నిముషం జరుగుతున్న ప్రదర్శన గురించే చెప్పటంలేదండి. ప్రతి మనిషికీ ప్రాంతీయాభిమానం దేశభక్తి వుంటాయి. ఇవన్నీ నిరూపించుకునే ఓ సమయం అనుకోకుండా వస్తుంది. ఎలాగోలా మనం కూడా అందరి దృష్టిలో పడితే కాస్త గొప్పగా వుంటుందనీ, మనం కూడా ఇందులో భాగంగా వుంటే ఓ పనయిపోతుందనీ, మన ఉనిక్కి భంగం కలగకుండా వుంటుందనీ అనుకొనేవాళ్లు కూడా ఈ గుంపుల్లో వున్నారు. ఈ పూట కూలీ ఇస్తాం రమ్మంటే వచ్చినవాళ్లున్నారు. వాళ్లకి ఈ ఉద్యమం గురించీ తెలియదు. దానికోసం ప్రాణాలు ఇవ్వటమూ తెలియదు. పొట్టకూటికోసం ఓ సాహసం చేస్తున్నారేమో. మిగతావాళ్లంతా ఈ ప్రదర్శన అంతా ఎలా వుంటుందో తెలిసినవాళ్లు. వాళ్లు తెలివిగా కావలసిన వాటివైపు అడుగులు వేస్తారు. వాళ్ల గురించి నాకు భయం దిగులు లేదు. మిగతా మూర్ఖుల గురించే “అన్నాడు దక్షిణామూర్తి తొణకకుండా.

ఎటో వెళుతుందనిపించింది జయదేవ్‌కి.

చప్పున ఓ బ్రేక్ తీసుకొందాం అనేశాం. వెంటనే స్క్రీన్‌పైన చానల్ బ్యాంగ్ వచ్చేసింది. యాడ్స్ మొదలైయ్యాయి.

 

ఛానెల్ 24 / 7- 8 వ భాగం

sujatha photo

   ( కిందటి వారం తరువాయి)

“శ్రీధర్‌గారూ ఈ కాన్సెప్ట్ ఎల్లా రిజెక్ట్ చేశారో అర్ధం కావటం లేదు” అన్నది కాదంబరి. చేతిలోవున్న ఫైళ్ళు, క్యాసెట్లు, హెడ్‌ఫోన్ టేబుల్ పైన పెట్టి శ్రీధర్ ఎదురుగ్గా నిలబడింది.

శ్రీధర్ ముందు అయోమయంగా ఆమె వంక చూశాడు. ఒక్క నిముషం ఏవీ అర్ధం కాలేదు. ఆమె చేతిలో వున్న ఫైల్ లోగో చూశాక అర్ధం అయింది.
“మేడం కూర్చోండి” అన్నాడు తాపీగా.
కాదంబరితో కాస్సేపు కబుర్లు పెట్టుకొంటే కాస్త టెన్షనన్నా తగ్గుతుందనిపించింది.

మేడం అని పిలిచేసరికి నవ్వొచ్చింది కాదంబరికి. రిజక్ట్ చేసిన అంశం గుర్తొచ్చి మళ్ళీ కోపం కూడా వచ్చింది.

“దాన్ని మనం ఇప్పుడు ఎందుకు టెలికాస్ట్ చేయాలో చెప్పండి. నేను మార్చి ఎనిమిదికోసం అనుకొన్నాను. అప్పటికి నాకు ఇన్ఫర్మేషన్ రాలేదు. కానీ సబ్జెక్ట్‌లో టెన్షన్ వుంది. మీకు తెలుసు అన్నది. శ్రీధర్ ఆలోచిస్తున్నాడు. అది భూమి సొషల్ నెట్‌వర్క్ కోలబరేషన్‌తో చేసింది. ఇప్పుడీ ప్రోగ్రాం చేస్తే ఆ ఎన్జీవో కమలని హైలైట్ చేయాలి. ఆవిడను ఎన్నిసార్లు డిస్కషన్‌కి పిలిచాడు తను. మొహమాటంలేకుండా రాను పొమ్మంది. ఇదయ్యాక భర్త ఆస్థిలో వాటా ఉండేలా చట్టం చేయాలి అన్న కాన్సెప్ట్‌తో ప్రోగ్రాం చేయాలనుకొన్నాడు. కమల చాలా చక్కగా మాట్లాడుతుంది. కాన్సెప్ట్ బాగానే వుంది కానీ మీరు పిలిచే  ఎక్స్‌పర్ట్ కాంబినేషన్ బాగాలేదంది. నన్నూ పిలుస్తారు. కట్నాల్ని వ్యతిరేకించే రాడికల్ ఫెమినిస్ట్‌నీ పిలిచారు. ఒకావిడతో కట్నం ఇస్తే తప్పేంటీ అంటుంది. మన ఫెమినిస్ట్ ఏమో  చెప్పు తెగుతుంది అంటూంటే మధ్యలో నా పనయిపోతుంది. మీకు సెన్సేషన్ కావాలి కానీ మనుష్యులపైన కన్సర్న్ లేదు. నిజంగా ఆడవాళ్లకు న్యాయం చేయాలంటే ఈ తన్నుకొనే గాంగ్ ను ఎలా ఐడెంటిఫై చేస్తారు?. మీ చానల్‌కు నేను రాను పొమ్మంది. అది దృష్టిలో పెట్టుకొనే తను కమలని చానల్‌కు రానివ్వకూడదనుకొన్నాడు. ఇప్పుడు కాదంబరి పట్టుకొంది. మాటిమాటికి ఎండిగారితో దేన్నయినా ఒప్పి ఇస్తానంటుందావిడ. అలాంటప్పుడు మధ్యలో తనెందుకు. ప్రతివాళ్ళు పుడింగిలే. ఈ కాన్సెప్ట్ ఎంత బావున్నా ఎండి దిగొచ్చినా ఓకే అనేది లేదు అనుకొన్నాడు శ్రీధర్.

” ఆ చెప్పండి” అన్నాడు నవ్వుతూ..

“హైబ్రీడ్ కాటన్ సీడ్ కోసం కూలీలను గ్రామాలనుంచి తెస్తున్నారండి. ముఖ్యంగా అమ్మాయిలను. పదమూడు నుంచి పదహారేళ్ళ వయసువాళ్లు. చిన్నపిల్లలయితే కూలి తక్కువ. తెల్లారుజామునే పత్తిపంటకు మందు కొడతారు. ఆ ఉదయం వేళ పత్తి పూవును వేరే పూవుతో కలుపుతూ పోవాలి. ఆ పత్తికి స్ప్రే చేసిన మందంతా పీల్చుకుంటున్నారు. జబ్బులు వస్తున్నాయి. తొందరగా మెచ్యూర్ అవుతున్నారు. అన్నింటికంటే ఘోరం ఇరవై, ముప్పయిమందిని ఓ గోడౌన్‌లాంటి ఇంట్లో వసతి సౌకర్యం ఇస్తున్నారు. అదీ వూరికి దూరంగా వుంటుంది. ఈ పిల్లలకి డబ్బుల ఆశ చూపించి ఏజంట్లు, ఆ పొలాల యజమానులూ  పాడు చేస్తున్నారు. అన్నిరకాలుగా కూలికోసం వచ్చిన పిల్లలు పాడైపోతున్నారు. ఎవిడెన్స్‌లు, బైట్‌లు రెడీగా వున్నాయి. కమలగారు ఆ ప్లేస్‌లకు వెళ్ళి అందరినీ కలిశారు. విక్టిమ్స్ చాలామంది ప్రోగ్రాంలో పార్టిసిపేట్ చేస్తున్నారు. చాలా ఘోరం  కదండీ” అన్నది కాదంబరి.
వింటున్నకొద్దీ ఆడపిల్లల్ని తలచుకొని పాపం అనిపించింది కానీ కమలని తలుచుకుని వళ్ళు మండింది. పెద్ద ఎన్.జి.ఓ. నాయకురాలి ఫోజు. అన్ని చానల్స్‌లో ఈమే. అడ్డమైన సమస్యలు ఈవిడ ఇంటికొస్తాయి. హ్యాపీగా మీడియేటర్ పనులు చేసి డబ్బులు సంపాదిస్తుంది. లేకపోతే హోండా సిటీ కారెక్కడినుంచి వచ్చింది ఆమెకు?. ఆవిడ నడిపే ఎన్.జి.ఓ కు అద్దాల మేడలు ఎలా వచ్చాయి?. అంతా ట్రాష్ అనుకొన్నాడు కోపంగా.

కాదంబరిని చూస్తున్నా కోపం వచ్చింది శ్రీధర్‌కు.

***

“నయనగారూ స్టూడియో ఎన్నిగంటలకు ఇస్తామో చెప్పమంటున్నారు శ్రీధర్‌గారు. ఒన్ అవర్‌లో ప్యాకప్ అని చెప్పనా?” అన్నాడు డైరెక్టర్ అంటూనే నయనతో.

“మిమ్మల్ని ఈ షిఫ్ట్ కూడా వుండమంటున్నారు. బెహరా వైఫ్ వస్తున్నారంట. ఆవిడ ఇంటర్వ్యూ తీసుకోమంటున్నారు” అన్నాడతను.

స్వాతి, నయన మొహం మొహం చూసుకొన్నారు. స్వాతి మొహం పైకి నవ్వొచ్చింది.

“బెహరా వైఫ్‌ని పట్టుకొన్నారు” అన్నది స్వాతి.

నయన ఆమెను చూస్తూ ఊరుకొంది. నోరెత్తితే ఎటుపోతుందో అనిపించింది ఆ అమ్మాయికి. స్వాతి ఎండి ఫేవర్. శ్రీధర్ వీళ్ళిద్దరికీ చంచా. ఇంకేం మాట్లాడాలి అనుకొంది కోపంగా నయన.

న్యూస్ యాంకర్‌గా ఎనిమిదేళ్ళనుంచి ఫీల్డ్‌లో వుంది తను. టాప్ మోస్ట్ కింద లెక్క. నాలుగు చానల్స్ ఈ ఎనిమిదేళ్లలో. ప్రస్తుతం ఇక్కడ. రెండు నెలలుగా బెహరా దగ్గర  కొన్ని కోట్లయినా రాబట్టాలని విశ్వప్రయత్నం చేస్తున్నాడు ఎండి. సూక్ష్మరుణ వ్యాపారంలో దిగ్గజం బెహరా. పేదవాళ్లకి వడ్డీకి అప్పులిచ్చి ప్రపంచంలో గొప్పదాతగా పేరు తెచ్చుకొన్నాడాయన. అప్పు వసూలు చేసే విషయంలో రాక్షసుడి అవతారం ఎత్తాడు. అప్పు తీర్చని వాళ్లని ఎన్ని యాతనలు ఉన్నాయని చదువుకున్నామో అన్నీ పెట్టేస్తున్నాడు. ఇళ్ళు వాకిళ్ళు వేలం, వాళ్ల ఇళ్లల్లో ఆడపిల్లల్ని కిడ్నాప్ చేయిస్తానని బెదిరింపులు, ఏజంట్‌లచేత కొట్టించటాలు, ఒకటేమిటి దేశం అల్లకల్లోలంగా వుంది. ప్రభుత్వం ఏర్పాటు చేసిన ప్రాజెక్టులకు డబ్బులు లేవు. ఈ సందు చూసుకొని గవర్నమెంట్ అఫీషియల్స్ బెహరాని రోడ్డుపైకి లాగి తమ సంస్థలకు గవర్నమెంట్ ఫండ్స్ రిలీజ్ చేయించుకోవాలని ఒకవైపు, దాన్ని ఆధారం చేసుకొని ఇటు బెహరా కొమ్ములు వంచి డబ్బు లాగాలని చానల్స్ తీవ్రంగానే కృషి చేస్తున్నాయి. అందిట్లో ఎండి ముందు వరుసలో ఉన్నాడు. బెహరాని బ్రష్టు పట్టించే అందరినీ లైవ్‌ల్లో కూర్చోబెట్టాడు. అప్పు కట్టలేని ప్రజల్ని చానల్‌కి సకల లాంచనాలతో రప్పించాడు. వాళ్లకి హోటల్లో అకామడేషన్  ఇప్పించి లైవ్‌ల్లో పంపించాడు. బెహరాని ఇప్పుడు అష్టదిగ్భంగంలో పెడితే వాడు బెదిరిపోయి తన్ను గురించి మరచిపోడని, కోట్లు గుమ్మరిస్తాడని ఎండి ఆశ. బెహరా అంతకంటే ముదురు. దీన్నిగూడా పబ్లిసిటీనే అనుకొన్నాడు. అప్పులిచ్చినవాళ్లు కట్టక ఏం చేస్తారు? . దిక్కుమాలిన జనాలు మళ్లీ తన ఆఫీసుల చుట్టూ తిరక్క ఏం చేస్తారు?. రిక్షా లాక్కునేవాళ్లు , కూలిపని చేసుకునే వాళ్లు పదివేలు అప్పుడొరికితే ఆశ పడకుండా వుంటారా? రోజంతా ఎద్దులాగ కష్టపడినా వంద రూపాయలు కళ్లచూడనివాళ్లకి ఓక వేయి రూపాయలు అవసరం ఉండదా?? డబ్బా?… మజాకా?….. అది మనుష్యుల్ని కోతుల్ని చేసి ఆడించకుండ వుంటుందా?

ఇప్పుడు నవ్వొచ్చింది నయనకు. ఆ కూటికి గతిలేనివాళ్ళని కోతుల్ని చేసిన డబ్బే ఇప్పుడు ఎండీనీ చేసింది. ఇప్పుడు ఏనాడో విడిపోయిన బెహరా పెళ్ళాం రంగం మీదికి వచ్చింది.  ఉత్సాహం వచ్చింది నయనకు.

” ఆ అమ్మాయికి తెలుగు వస్తుందా?” అన్నది స్వాతితో.

స్వాతి ఫోన్‌లో మెసేజ్ చూసుకొంటోంది. ఎండి ఇచ్చిన మెసెజ్.

“తెలుగు ఎందుకు రాదు?. వాళ్ల నాన్నకు ఇక్కడే ఒక ఆర్ఫనేజ్ వుంది. మెంటల్లీ  హ్యాండీకాప్డ్ చిల్డ్రన్స్‌కు . కమలవాళ్లది అదే కదా. కమలగారి అమ్మాయి”

కళ్ళు పెద్దవి చేసి చూసింది నయన. ఎక్కడెక్కడో లింక్ దొరుకుతూ ఉంటుంది. ఈ ఎన్జీఓతో బెహరాకు సంబంధం ఉండటం వల్ల ప్రపంచంలో అన్ని ప్రాంతాల నుంచి నిధులు వస్తాయి. ఈ స్ట్రీట్ చిల్డ్రన్ రిహాబిలిటేషన్ కింద గవర్నమెంట్ ఫండ్స్ బ్రహ్మాండంగా వస్తాయి. ఆ కోట్లాది రూపాయలు నిధులు మళ్లించి బెహరాతో అంటే అల్లుడితో  కొత్త బిజినెస్ పెట్టదా? విషయం అర్ధం అయింది నయనకు.

“బెహరా కంపెనీలో ఈ అమ్మాయి కూడా ఒక డైరెక్టర్. డబ్బు విషయంలో గొడవలు వచ్చాయిట. కమలకి వాటాలున్నాయి. ఆ వాటాలు డిసైడ్ చేసుకోవడం కోసం ఈ అమ్మాయిని రంగంలోకి దింపుతోంది కమల. ఈ ఎటాక్‌తో అంటే ప్రపంచంలో పరువు ప్రతిష్టలు పోతాయని భయపడి బెహరా వాళ్ల మనీమేటర్ సెటిల్ చెస్తాడని ఐడియా. ఈ అమ్మాయి బెహారిని వదిలేశాక ఈ రెండేళ్ళలో మన ఎండిగారబ్బాయితో కలిసి మీడియా హౌస్ ఎస్టాబ్లిష్ చేసింది. ఈయన మన చానల్ కోసం ఢిల్లీ, బాంబే టూర్స్ వేస్తాడు. వాళ్లబ్బాయి మీడియా హౌస్‌కు యాడ్స్ వచ్చి వాల్తాయి.”

“ఎండిగారబ్బాయితో ఏంటి రిలేషన్?”

“మానవి  ఎంటర్‌టేయిన్‌మెంట్ చానల్ యాడ్స్ చూడలేదా?”

“ఓ మై గాడ్…” గుండెపైన చేయి వేసుకొంది నయన.

“కొత్త చానల్ వాళ్లదే కదా. ఎండిగారు ఇక్కడుండరా? అన్నది నయన.

స్వాతి నవ్వింది.

“ఆయన ఇక్కడ వుండకపోవటానికి కారణం ఏవుంది చెప్పు. ఫైవ్ లాక్స్ పర్ మంత్ రెండేళ్ళనుంచి. ఇంకేం కావాలి.
నయన మాట్లాడలేదు.

“మీరెందుకు చానల్ వదిలేద్దామనుకుంటున్నారు మేడం?”

“ఇది ఇంటర్వ్యూ క్వశ్చనా?. ఆఫ్ ది రికార్డా?” నవ్వింది స్వాతి.

“ఫర్ మై సేక్. నాకోసం నేనడుగుతున్నాను. అయ్ మిస్ యు మేడం” అన్నది నయన.

” ఈ ప్రశ్నకు సమాధానం నేను రికార్డింగ్‌లో చెపుతా” అన్నది స్వాతి.

“సో.. స్టార్ట్ చేద్దామా మేడం..” అన్నడి స్వాతి నవ్వేసి.

లైట్లన్నీ వెలిగాయి.

“మేడం ఎడంవైపు జుట్టు సరిచేయండి. మేడం మొహం పైకెగురుతోంది” అన్నాడు డైరెక్టర్ మైక్‌లోంచి.

నయన వంగి స్వాతి జుట్టు సరిచేసింది. రెండే వెంట్రుకలు పైకి రెపరెపలాడుతున్నాయి. అవి క్లోజ్‌షాట్‌లో కనపడి వుండొచ్చు. అందుకే కేక వేశాడు డైరెక్టరు. లేకపోతే  మేడంకి చెప్పే సాహసం చేయడు అనుకొంది నయన. మొట్టమొదటిసారి చూస్తున్నట్లు ఆవిడ వైపు చూసింది. వయసు 60 దాటి వుంటాయి. తెల్లగా బొద్దుగా వుంది. జుట్టును నున్నగా దువ్వి చిన్న ముడిగా వేసుకొంది. చిన్న చుక్కలాంటి బొట్టు. కళ్ళజోడు, ఖరీదైన నూలు చీర. మ్యాచింగ్ బ్లౌజ్. ఈవిడ డ్రెస్ విషయంలో పర్ఫెక్ట్ అనుకొంది నయన. ఆమె అందంగా వుందా అంటే లేదు. కానీ గ్రేస్‌ఫుల్‌గా వుంది. చూడగనే గౌరవ భావం కలిగేలా వుంది. మేడం పేరు చెప్పగానే ఎలర్ట్ అయ్యే స్టాఫ్‌ను తలుచుకొని నవ్వొచ్చింది. కాస్సేపు కూడ ఓర్పుగా ఊరుకోదు. కోపం వస్తే అవతలవాడు పరుగులు తీయాల్సిందే.

“మొదలుపెడదామా?” అన్నది స్వాతి.

“మేడం  మీడియాకు ప్రజలకు ఇవ్వాళున్న అనుబంధం ఏమిటి?”

“జీవితంలో ఒక భాగం మీడియా. ఒక కల్పవృక్షం అనుకో. ఎవరికేం కావాలో అవన్నీ ఇచ్చే సూపర్ పవర్” గర్వంగా అంది స్వాతి.

“మీడియానే అన్నీ అవుతుందా ప్రజలకు?” అన్నది.

“ఒక సమయంలో ఉదయం లేవగానే పేపర్ చూడకపోతే కాఫీ కూడ తాగని వాళ్లున్నారు. అది ప్రింట్ మీడియాకు స్వర్ణయుగం. ఇప్పుడు ఎలక్ట్రానికి మీడియా యుగం. ఒక మనిషి పబ్లిక్ జీవితం మీడియా చుట్టూ లేదా బిజినెస్, న్యూస్, స్పోర్ట్స్, ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్. జాతకాలు, దేవుళ్లు, జబ్బులు, మందులు, నీకేం కావాలో అడుగు?. కోరుకో నరుడా ఇచ్చేస్తాననే పాతాళ భైరవి”

నవ్వింది నయన.

“పాతాళ భైరవి. ఇంకే దేవతతోనూ పోలిక లేదా”

“మనిషి కోరికను తక్షణం తీర్చేలా హామీ ఇచ్చిన దేవత ఇంకెవరూ నాకు కనిపించలేదు. సినిమా దేవత తప్ప ఇవాల్టి రోజుల్లో మనిషి అవసరాలు ఏవయితే వున్నాయో వాటికి సమాధానాలు మీడియాలో ఉన్నాయి.

( సశేషం)

ఛానెల్ 24/7 – 7 వ భాగం

sujatha photo

  ( 6 వ భాగం తరువాయి)

నయన, స్వాతి కూర్చొన్న వేదికని క్లోజ్‌లో,  వైడ్‌లో మార్చి మార్చి చూస్తున్నాడు డైరెక్టర్. నయన  క్లోజ్, స్వాతి క్లోజ్ షాట్స్ కట్ చేశాడు స్విచ్చర్‌లో. స్వాతి వెనకాల బల్బ్‌లు బుట్టలో వేలాడదీశారు. చుట్టూ ప్రమిదలు అంటించిన గుండ్రని బుట్టలపై ప్రమిదల్లో చాలా చిన్న లైట్లున్నాయి. మినుకు మినుకుమంటూ. ఆ బుట్టలోంచే తేలికపాటి వెలుగు స్వాతిపైన పడుతోంది. ఆమె మొహం, బుగ్గలు నున్నగా మేకప్ వేసినంతగా మెరుస్తున్నాయి.  నలుపు తెలుపులు కలనేతగా వున్న వత్తయిన జుట్టుపైన గమ్మత్తుగా పడుతోంది వెలుగు. చక్కని నేతచీరతో ఆమె కుర్చీలో కూర్చున్న ఆధునిక సరస్వతిలాగ వుంది అనుకొన్నాడు ప్రొడ్యూసర్.
“మేడం రెడీ, నయనగారూ” అన్నాడు ప్రొడ్యూసర్.

“మేడం, జర్నలిజంలో, ఇటు రచనా రంగంలో మీరు ఎక్కలేని మెట్లు  లేవు. ఈ సక్సెస్ రహస్యం ఏమిటి?”

“సక్సెస్‌కి రహస్యాలు ఏముంటాయి నయనా, మనం కష్టపడాలి అంతే.”

“అంతేనా మేడం, ఇదే స్టేట్‌మెంట్” అన్నది నయన.

“ఇది స్టేట్‌మెంట్. కాని సక్సెస్‌కి ఒకే ఒక్క దగ్గరదారి వుంది. మనం ఎదగాలంటే చుట్టూ ఎవ్వళ్ళూ ఎదగకుండా జాగ్రత్తపడాలి ” అన్నది స్వాతి.

“దానికి మనమే చేస్తాం మేడం. చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు వృద్ధిలోకి రాకుండా మనమేం చేయగలం”

స్వాతి నవ్వింది.

“నువ్వు గట్టిగా ఆలోచించు. మొత్తం పది న్యూస్ చానల్స్. నాలుగు ఎంటర్‌టైన్‌మెంట్ చానల్స్ తెలుగులో బాగా నడుస్తున్నాయి. ఆరు న్యూస్ పేపర్లు మెయిన్‌గా వున్నాయి.

ఎంతమంది ఎడిటర్స్, చానల్ హెడ్స్ ఉన్నారు. మొదటినుంచి ప్రతి ఎదుగుదలలోనూ వాళ్ళే. వాళ్ల చుట్టూ ఎవ్వళ్లూ ఎదగలేదే. ఎవ్వళ్ళూ ఎందుకు వృద్ధిలోకి రాలేదు. ఈ ఒక్క ఇరవైమందే తెలివైనవాళ్లా ?  సెకండ్ పొజిషన్‌లో కూడా ఎవ్వళ్లూ లేరేం?”

నయన భయంగా చూసింది ఆవిడవైపు.

“నయనా, నేను సరిగ్గానే చెప్పాను. సరైన సమయంలో ఎవ్వళ్ళొ కొందరికే అవకాశం వస్తుంది. నెమ్మదిగా ఆ అవకాశం ఉపయోగించుకొంటారు. ఆ కొందరు అంచలంచెలుగా ఎదిగే క్రమంలో తమతో సమంగా ఉండేవాళ్ళతో సంబంధాలు ఉంచుకోరు. ఒక పరిధిలో రెండు కత్తులు ఇమడవు కదా. యుద్ధతంత్రం లాగే ఇదీ. నువ్వు బతకాలంటే ఇతరుల్ని బతకనివ్వకూడదు.”

నయన ఓ నిముషం ఆవిడవైపే చూస్తూ ఊరుకొంది.

“కెరీర్‌లో పైకి ఎదగాలంటే యుద్ధ తంత్రాలే అవసరమా”

స్వాతి నిట్టూర్చింది.

“ఇన్‌సెక్యూరిటీ ఫీలింగ్. అవతలి వాళ్ళను జయించలేమోనన్న భయం. తనకంటే తెలివైన వాళ్లు తన పక్కనుంటే, తన తెలివితక్కువతనం బయటపడుతుందనే ఈర్ష్య. జలసీ..”

“మీరు ఇంత వృద్ధిలోకి వచ్చారు. మీకు చేదు అనుభవాలు ఏమైనా ఎదురయ్యాయా… మీరేమీ అనుకోనంటే మీరు కూడా యుద్ధ తంత్రాన్నే నమ్మారా?”
నయన గొంతు స్థిరంగా వుంది.

“ఎందుకు కాదు నయనా?. ఎన్నెన్నో చేదు అనుభవాలు. తీపి అనుభవాలు. అర్ధం అయ్యేలా ఎలా చెప్పను. వ్యక్తుల గురించి మనకి తెలియని కొత్త పార్ష్యాలలో గబుక్కున కనిపిస్తాయి. మనకి పరిచయం వున్న దారులే ఉన్నట్టుండి ఇక్కడ ఎప్పుడూ మనం చూడలేదనిపించే అనుభవంలాగా అన్నమాట”

“అర్ధం కాలేదు” అన్నది నయన.

“ఇందులో కంఫ్యూజన్ ఏవీ లేదు. మనం అనుకొన్నట్లు మన భావాలకు తగినట్లు, మనం నమ్మిన విలువల్ని మనమే చూస్తూ వదిలేస్తూ రావటం నాకు స్పష్టంగా కనిపించింది. ఫర్ ఎగ్జాంపుల్, నేనో కార్యక్రమం చేయాలనుకొంటాను. దానికింత బడ్జెట్ కావాలని అన్ని డిపార్ట్‌మెంట్స్ సాయం అడుగుతాను. అందరూ కలిసి అంటే ఇన్ని కెమెరాలు, లోకేషన్ కోసం వెరిఫై చేయటం. ఒక సెట్ వేయటం కోసం సెట్ డిజైనర్ ప్రపోజల్, సెట్ ప్రాపర్టీస్ కొనటంలో ప్రొడక్షన్ మేనేజర్, భోజనాల ఖర్చు, పెట్రోలు, వెహికల్స్, అవుట్‌డోర్ యూనిట్ ఖర్చు, జనరేటర్, ఒకటేమిటి సవాలక్ష పనులన్నీ అందరి సహకారంతో ఒక దారికి తేవాలి. అందరినీ నమ్మించి తీరాలి. తీరా  అందరూ చెప్పింది నేను సరేననుకొని ఓకే చేసాక అందులో ఎవరెవరి స్వార్ధాలున్నా, దురాశలున్నా, లంచం తినాలనుకొన్నా ఇవన్నీ పరోక్షంగా నేను బాధ్యత తీసుకోవాలి. నేను నిజాయితీగా వుండాలనుకున్నా నా చుట్టూ వున్న టీమ్ కోఆపరేషన్ వద్దా?”

“అంటే మీరు బాగానే వున్నారు. మీ టీమ్ సరిగ్గా ఉండలేదంటున్నారా?”

నయన గొంతు ఇంకా కఠినంగా పలికింది.

స్వాతికి అర్ధం అయింది. నయన ఎక్కడో హర్ట్ అయింది.

“నయనా, సరిగ్గా పాయింట్‌కు వచ్చావు. నేను చెప్పిన నా చుట్టూ టీమ్ లో నువ్వూ ఉన్నావు. నేను అందరినీ మెప్పించగలగాలి. ఇక ఇన్‌చార్జిగా అందరి ఉద్రేకాలు, ఉద్వేగాలను నేను బాలన్స్ చేయగలగాలి. ఇంతకుముందు మన శ్రీజ అరగంట లేటుగా ఆఫీసుకు వచ్చింది. ప్రొడ్యూసర్‌కి వళ్ళు మండింది. తను చేసింది అరగంట లేటే. కానీ ఇటు మేకప్‌మాన్, అటు కెమేరా, వెహికల్, అవతల గెస్ట్‌లు, ప్రొడక్షన్ మేనేజర్ అందరూ సరిగ్గా వచ్చినా బికాజ్ ఆఫ్ శ్రీజ అంతా అప్‌సెట్ అయింది. ఓ అరగంట లేట్‌ని కన్సిడర్ చేయకూడదా అనుకొంటుంది ఆ యాంకర్. ఇవన్నీ ఇంటర్‌లింక్‌గా వుండే పనులు. నేను ఎలా వప్పుకొంటాను. అన్నీ నేను కాదు. అన్నీ నేనే. అందరి హృదయం నాది కాదు. కానీ నేనే. ఎవర్ని నొప్పించినా, ఆ డిపార్ట్‌మెంట్ నుంచి నాకు థ్రెట్ ఉంటుంది. ఫర్ ఎగ్జాంపుల్ నిన్ను నొప్పించాననుకో, నన్ను లైవ్‌లో వెర్రి ప్రశ్నలు వేసి విసిగించగలవు. నా ప్రోగ్రాం అప్‌సెట్ చెయగలవు. నిన్ను ఏ రకంగా నేను దండించగలను” అన్నది స్వాతి.

నయన తల వంచుకొంది. ఎక్కడో ప్రోగ్రామ్ పక్కకు జరిగింది. ఇంటర్వ్యూ సరిగ్గా లేదు. అంతా పర్సనల్ ఐపోతుంది. ఎన్నని ఆఫ్ ద రికార్డ్ అంటూ పక్కన పెడతారు.

“మేడం, బ్రేక్ తీసుకొందామా?” అంది నయన.

స్వాతి మాట్లాడలేదు.

“ఇప్పుడో బ్రేక్ తీసుకొందాం” అన్నది మామూలుగా.

సాధారణంగా బ్రేక్ తీసుకునే ముందుగా అంతకుముందు జరిగిన ఇంటర్వ్యూ గురించి తన అభిప్రాయం చెప్పేది నయన.. ఈసారి చెప్పేందుకు ఏవీ కనిపించలేదు.

***

“ఒక్క నిముషం నయనా, నేను శ్రీధర్‌తో మాట్లాడాలి. టు మినిట్స్” అన్నది స్వాతి.

“ఓకే మేడం అంటూ జస్ట్ టు మినిట్స్” అన్నది ప్రొడ్యూసర్‌తో నయన.

ఫోన్ తీసి “శ్రీధర్ ఓ నిముషం వస్తావా?” అన్నది స్వాతి.

“నేను ఇక్కడే డోర్ దగ్గర ఉన్నాను” అన్నాడు శ్రీధర్.

శ్రీధర్ స్టుడియో మెయిన్‌డోర్ తీసి మెట్లు దిగి కిందికి వచ్చాడు.

“వన్‌ మినిట్” అన్నాడు నయనతో.

నయన మైక్ తీసి సీట్లో పెట్టి లేచి వెళ్లిపోయింది.

స్వాతి పక్కన కూర్చున్నాడు శ్రీధర్.

“ఇదేంటీ మేడం” అన్నాడు దిగులుగా.

“దక్షిణామూర్తి వచ్చారా?” అన్నది స్వాతి.

“వచ్చారు … లైవ్‌లో” అన్నాడు ఎదురుగా వున్న మానిటర్ చూపిస్తూ. దూరంగా మ్యూట్‌లో పెట్టిన ఎల్ సిడిలోంచి లైవ్ కనిపిస్తోంది. వరసాగ్గా దక్షిణామూర్తిగారు, సావిత్రి, ఎండి కనిపిస్తున్నారు.

“ఆయన నా గురువుగారు. ఆయన దగ్గర నేను న్యూస్ ఎడిట్ చేయటం నేర్చుకొన్నా. కాలం ఎలా రాయాలో, స్పాట్ డెసిషన్ ఎలా తీసుకోవాలో ఆయనే నాకు గురువు. ఎండికీ, దక్షిణామూర్తి థ్రెట్ ఎప్పటికైనా. ఈయనతో సమానంగా ఉండేది దక్షిణామూర్తిగారే. అందుకని లోకల్‌టీవీకి లాగమంటాడు. ఒకసారి లోకల్‌లో ఇరుక్కున్నాడంటే ఇక మెయిన్ స్త్రీంలోకి రాలేడు కదా. మన సర్‌కి ప్రాబ్లం ఉండదు కదా. ఇదే కదా మేడం!”

స్వాతి దూరంగా నిలబడ్డ నయనవైపే చూస్తోంది.

యుద్ధతంత్రం ఇదే. ఎండిగారు టాప్‌లో ఉండాలంటే ఆయనతో సమానమైన తెలివితేటలున్న దక్షిణామూర్తి అణగారిపోవాలి. ఆయన్ని మంచిగా గొయ్యిలోకి దించాలి. ఇలాంటివి సర్వత్రా లేవా అనుకొంది స్వాతి మనసులో.

శ్రీధర్ కళ్ళు ఎర్రబడ్డాయి.

“నేను రిజైన్ చేస్తా మేడం. ఈ బురదలో నేను బతకలేను” అన్నాడు ఉద్రేకంగా.

స్వాతి అతనివైపు చూసింది.

“ఎండిగారి కుడిభుజం నువ్వ్వు. సగం చానల్ నీపైనే ఆధారపడి వుంది. నీకు వల వేయకుండా ఉన్నాడా ఎండి” అన్నది కఠినంగా.

శ్రీధర్ ఉలిక్కిపడి చూశాడు.

“ఇంటర్వ్యూ పూర్తి చేసుకుని వస్తాను. దక్షిణామూర్తిగారిని ఎంగేజ్ చేయి” అన్నది స్వాతి.

ఇంకేం మాట్లాడొద్దు. వెళ్లిరా అన్నట్టు అనిపించింది శ్రీధర్‌కు. లేచి నీరసంగా నడుస్తూ తన క్యాబిన్‌లో కూర్చున్నాడు. ఎదురుగ్గా టీవీలో లైవ్ నడుస్తోంది. ఏదో తప్పు చేస్తున్నట్టు మనసు అల్లకల్లోలంగా వుంది.

***

( మిగతాది వచ్చే వారం)

ఛానెల్ 24/7 – 6 వ భాగం

sujatha photo

   (  కిందటి వారం తరువాయి)

“మీరు సావిత్రిగార్ని సజెస్ట్ చేశారు కదా. ఆవిడ్ని మేనేజ్ చేయగలమా” అన్నాడు న్యూస్ కోఆర్డినేటర్ రమణ.

“మనం పట్టాభిగార్ని, వెంకట్రావు, ప్రొఫెసర్ బలరాం ఇంకా మొత్తం పన్నెండుమందిని అనుకొన్నాం. అందులో జయమ్మగారు, సంజయ్‌గారు వేరే లైవ్‌లో ఉన్నారట. పట్టాభిగారు ఆ మూల ఉన్నారు. వెహికల్ ప్రాబ్లం. ఇకపోతే రమణగారూ ఇటు దక్షిణామూర్తిగారిని మన చానల్ చుట్టుపక్కల్నే ఉన్నారు కనుక వాళ్లని అనుకొందమా” అన్నాడు శ్రీధర్.

“అరగంటలో లైవ్ మొదలుపెట్టాలి. ఎక్స్‌పర్ట్స్ సగం దారిలో వున్నారు. ఇప్పటికి ముగ్గురే తేలారు. ఈ సావిత్రిగారి విషయమే నాకు భయం” అంటున్నాడూ రమణ.

“అదేనండి. దక్షిణామూర్తిగారు ఇక్కడే తార్నాకలోనే కదా వుండేది.  ఆన్ ది వే పిలిస్తే వస్తారు” అన్నాడు శ్రీధర్.

“దక్షిణామూర్తి.. పెద్ద సార్. వప్పుకొంటారా .. ” అన్నాడు సందేహంగా రమణ.

“చానల్‌కి రాకముందు ఎండిగారు పని చేసిన డెయిలీలో దక్షిణామూర్తి రెసిడెంట్ ఎడిటర్, ఇద్దరికీ క్షణం పడేది కాదు. దక్షిణామూర్తి తెలివితేటలంటే ఎండిగారికి భయం” అన్నాడు కాపీ ఎడిటర్ సాంబమూర్తి.

రమణ ఆయనకు నమస్కారం చేశాడు.

“మీరు ప్రతి నిజాన్ని చెప్పనక్కర్లేదు సాంబమూర్తీ, ఏదో కొంప మీదకి తెస్తావు. ఆయన గురించి వివరణ నిన్ను అడగలేదుగా” అన్నాడు చిరాగ్గా రమణ.

సాంబమూర్తి చిద్విలాసంగా నవ్వాడు.

“నీ గురువుకి నేనేం శిష్యపరమాణువుని కాదు. ఒకవేళ నే స్వయంగా అయాన కాళ్లు మొక్కినా మీ ఎండి నన్ను నమ్మడు. ఆయన నేనూ ఒకేసారి జర్నలిజంలోకి అడుగుపెట్టాం. ఆ ఆయన నన్ను తొక్కి పెట్టాడు” అన్నాడు అక్కసుగా.

శ్రీధర్ రమణవైపు ఉరిమి చూశాడు.

“ఇక్కడ అసలు విషయం ఎటో పోతోంది.”

సాంబమూర్తి, ఎండి ఇద్దరూ కొలీగ్స్. ఆయన గబగబ వృద్ధిలోకి వచ్చాడు. సాంబమూర్తి డెస్క్‌లో అలా పని చూస్తూనే రోజులు గడిపాడు. ఈ చానల్ మొదలుపెట్టాక సాంబమూర్తి తనంతట తనే వచ్చి పని చేస్తానన్నాడు. ఎస్ఆర్‌నాయుడు కాదనలేదు. ఆయనకు మంచి విలువ, పొజిషనూ ఇవ్వలేదు. కాపీ ఎడిటర్ ఉద్యోగం ఇచ్చాడు. నలభై వేలు జీతం. డెయిలీలో ఇరవై వేలతో సరిపెట్టుకొంటున్న సాంబమూర్తి నలభైవేల జీతం చెవులారా విన్నాక  పొజిషన్ గురించి మాట్లాడకుండా వచ్చి చేరాడు. ఆయన తర్వాత చేరిన శ్రీధర్ న్యూస్ ఎడిటర్‌గా ఉండటం, అరవైవేల శాలరీ తీసుకోవటం సాంబమూర్తికి కడుపు మండించింది. నోరెత్తితే ఎండి అసలు పొమ్మంటాడేమోనని భయం. కక్కలేక మింగలేక ఉంటాడతను.

రమణ ఇంటర్‌కమ్ లో ఎండిని సలహా అడిగాడు.

“సర్ దక్షిణామూర్తిని పిలుద్దామా. ఆయనైతే సరిగ్గా ఎనాలిసిస్ చేసాడు సర్. బాలన్స్ బావుంటుంది. మీరు కూడా ఉంటారు కదా. ఆయన హిస్టరీ వైపు మాట్లాడతాడు. ఉద్యమ  చరిత్ర అంతా ఆయనకు కొట్టిన పిండి కదా” అన్నాడు.

అవతల నుంచి ఎండి క్షణం సేపు మాట్లాడలేదు. కాస్సేపు ఊరుకొని శ్రీధర్‌ని పైకి రమ్మను అన్నాడు.

“మరి దక్షిణామూర్తిగార్ని పిలిచేదా” అన్నాడు రమణ.

పిలవకపోతే బావుండదన్నంత గట్టిగా అన్నాడు తెగించి.

“సరే పిలవండి.. శ్రీధర్‌ని రమ్మను” అన్నాడాయన.

“సావిత్రిగారు ఈ ఇష్యూపైన చాలా పాజిటివ్‌గా రియాక్ట్ అవుతారు. మిగతా అందరూ పెద్దవాళ్లు. ఈ సందర్భాన్ని చక్కగా ఎనాలసిస్ చేస్తారు. సావిత్రిగార్ని కాస్త రెచ్చగొడితే చాలు ఆవిడ దాన్ని సాగదీస్తారు. కాస్త హాట్‌హాట్‌గా ఉంటుంది. దక్షిణామూర్తిగారికి అసలే కోపం. ఆవిడ పని పడతారు” అన్నాడు శ్రీధర్.

రమణ నవ్వాడు.

“సావిత్రిగారికి నోటి దురుసు. ఆవిడకి కోపం వస్తే అరుపులు మొదలుపెడుతుంది. అడ్డదిడ్డంగా వాదిస్తుంది. మిగతావాళ్లకి వినోదం. డిస్కషన్ బావుంటుంది. కానీ సార్‌కి అసలే ప్రధమ కోపం. ఆవిడ్ని నోరు మూసుకో అన్నారనుకో పనయిపోతుంది” అన్నాడు.

శ్రీధర్ ఎండి చాంబర్ దగ్గరకు వెళ్లాడు. డోర్ తెరుచుకొని తొంగి చూశాడు. ఎండి ఎదురుగ్గా ప్యానల్ ప్రొడ్యూసర్, పిసిఆర్ ఇన్‌చార్జ్ కూర్చుని వున్నారు.

“రా శ్రీధర్ అంటూనే.. సరే మధ్యాహ్నం లంచ్ తర్వాత డిస్కస్ చేద్దాం” అన్నాడు వాళ్లతో.

ఇద్దరూ లేచి నిలబడ్డారు.

“స్టూడియో ప్రాబ్లం అయిపోతుందంటున్నారోయ్. వర్చువల్ స్టూడియో ఒక్కటే కదా. లైవ్ తీసుకోవాల్సి వస్తే, వర్చువల్‌లో జరిగే షూటింగ్‌లకి మాటిమాటికి బ్రేక్ ఇవ్వాల్సి వస్తోందిట. అదీ ప్రాబ్లం. ఫోర్ట్  స్టూడియోలో ఇంకో బ్లూమేట్ వుంటే కంఫర్టబుల్‌గా వుంటుందంటున్నారు. నువ్వు టెక్నికల్‌వాళ్లతో కూర్చుని డిసైడ్ చేయి” అన్నాడు ఎండి.

వాళ్లిద్దరూ బయటకు వెళ్ళిపోయారు.

“శ్రీధర్ వన్ మినిట్. దక్షిణామూర్తి వస్తున్నాడు కదా” అన్నాదు.
“సర్” అన్నాడు శ్రీధర్.

“మొన్నీమధ్యన నువ్వు కేబుల్ నెట్‌వర్క్ వాళ్లు ఏదో లోకల్ చానల్ పెడుతున్నారన్నావు కదా”

“అవును సార్, లోకల్ నెట్‌వర్క్ అది. ఎంటెర్‌టైన్‌మెంట్, న్యూస్ కూడా. రెండు బులెటిన్లు ఉంటాయి.”

“మీకు బాగా తెలుసు కదా వాళ్లు”

“నాకు తెలియటం ఏమిటి సర్.. మీతొ పని చేసిన చారి వాళ్ల బావగారిది. వాళ్లు రియల్ ఎస్తేట్స్, కన్స్ట్రక్షన్స్‌లో వున్నారు. వాళ్లదే ఆ చానల్.”

“ఆ చానల్‌కు నువ్వు దక్షిణామూర్తిని సజెస్ట్ చెయరాదూ” అన్నాడు ఎండి.

శ్రీధర్‌కి అర్ధం కాలేదు. దక్షిణామూర్తికి ఈయనకు క్షణం పడదు. వాళ్లకు సజెస్ట్ చేయమంటే ఏమిటి అర్ధం.

“అదేనోయ్. దక్షిణామూర్తి ప్రింట్ మీడియా వదిలేసాడు కదా. పైగా ఆ డెయిలీలో శాలరీస్ ఏముంటాయో నాకు తెలుసు కదా. ఏమంటావయ్యా నీవు.. దక్షిణామూర్తికి మంచి బ్రేక్ వస్తుంది కదా”

శ్రీధర్ మొహం వికసించింది.

ఎండి సాక్షాత్తు ఎస్ఆర్‌నాయుడు సాక్షాత్తు సత్యసాయిబాబాగా అనిపించారు.

“మీరు ఒక్కమాట చెబితే పనయిపోతుంది సార్” అన్నాడు వికసించిన మొహంతో.

“నేను కాదుకానీ, మన స్వాతికి ఆయన చాలా క్లోజ్. ఆయన దగ్గరే చాలా సంవత్సరాలు పనిచేసింది. స్వాతిచేత దక్షిణామూర్తికి చెప్పించు. స్వాతి ఎక్కడుంది.”

“ఇవ్వాళ మేడమ్  ఇంటర్వ్యూ రికార్డ్ చేస్తున్నాం సార్”

“పోయి చెప్పు. పది నిమిషాల్లో కిందికి వస్తున్నాను” అన్నాడాయన.

ఒక్క దూకులో ఫోర్త్ ఫ్లోర్‌లోని స్టూడియోలో పడ్డాడు శ్రీధర్. అతని మొహం వెలిగిపోతోంది. దక్షిణామూర్తిగారికి మంచి పొజిషన్ ఇప్పించే అవకాశం ఇప్పుడు తన చెతుల్లో వుంది. ఎన్నో సంవత్సరాలు ఆయన ఎడిటర్‌షిప్ కింద ట్రెయినీ సబ్ఎడిటర్‌గా పని చేశాడతను. బహుశా తన మొహం కూడ ఆయనకు గుర్తు ఉండకపోవచ్చు.

స్టూడియోలో అందరూ స్నాక్స్ తింటున్నారు. స్వాతి కాఫీ తాగుతోంది. స్టూడియో మెట్లు దిగాక గానీ శ్రీధర్ ఉద్రేకం తగ్గలేదు. స్వాతి ఎదురుగ్గా నిలబడ్డాడు. పక్కనే నయనకు టచప్ ఇస్తున్నాడు మేకప్‌మెన్.

ఏంటి అన్నట్లు కళ్లెగరేసింది స్వాతి.

“మేడం… సార్ మీతో ఒక మాట చెప్పమన్నారు. దక్షిణామూర్తిగారు లైవ్‌కి వస్తున్నారు. చారిగారి లోకల్ చానల్ ఇన్‌చార్జ్ కావాలని వాళ్లు చూస్తున్నారు కదా. దక్షిణామూర్తిగారికి ఈ విషయం చెప్పమని మీకు చెప్పమన్నారు” అన్నాడు.

“లోకల్ చానల్ ఇన్‌చార్జిగా దక్షిణామూర్తిగారిని వెళ్లమని నేను చెప్పాలన్నారా” అన్నది స్వాతి.

శ్రీధర్ మొహంలో వెలుగు తగ్గింది.

“సార్ చెప్పమన్నారు” అన్నాడు . అతని బుర్రలో చప్పున ఏదో మెరిసినట్లయింది. ఎండిగారి ప్లాన్ అర్ధమయింది. దక్షిణామూర్తిగారిని మెయిన్ స్ట్రీంలో లేకుండా తొక్కేద్దామని ప్లాన్.

“దక్షిణామూర్తి సార్ ఇవాళ్తి లైవ్‌కి వస్తున్నారు. పది నిముషాల్లో ఇక్కడ వుంటారు” అన్నాడు లోగొంతుతో. మాట పెగల్లేదు అతనికి.

స్వాతి అతనివైపు చూస్తూ చిరునవ్వు నవ్వింది.

“సార్ చెప్పమన్నారు అంతే కదా.. మాట్లాడదాం. దక్షిణామూర్తిగారికి డైలీ ఎడిటర్ ఉద్యోగం పోయింది అందుకే  లోకల్ చానల్ ఇన్‌చార్జిగా వెళ్లమని చెపుదాం. శాలరీ రెట్టింపు అవుతుంది అంతే కదా” అన్నది నెమ్మదిగా స్వాతి.

శ్రీధర్ కళ్లు పెద్దవి చేసుకొని ఆమె వంక చూశాడు.

అతని కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

“లైవ్ వన్అవర్ తీసుకొంటారు కదా శ్రీధర్. నేను ఈ ఇంటర్వ్యూ అవగానే వస్తాను. అందరికీ లంచ్ ఏర్పాట్లు చేయమని ప్రొడక్షన్ మేనేజర్‌కి చెప్పండి. దక్షిణామూర్తిగారు పలావ్‌లు తినరు. ఆయనకు సౌతిండియన్ మీల్ చెప్పండి. నేను మాట్లాడతాను” అన్నది స్వాతి.

శ్రీధర్ వంట్లోంచి రక్తం మొత్తం తోడేసినట్టు తేలికగా అనిపించింది. దక్షిణామూర్తిగారిని లోకల్ చానల్ ఇన్‌చార్జ్‌గా చేద్దామా శ్రీధర్ అంటున్న స్వాతి గొంతు అతని గుండెల్లో మోగింది.
నీరసంగా నడుస్తూ స్టూడియోనుంచి బయటికి వచ్చాడు. అతని వెనకే స్టూడియో లైట్లు ఒక్కోటే వెలుగుతున్నాయి. పిసిఆర్‌లోంచి మైక్‌లో మేడం స్టార్ట్ చేద్దామా అంటున్నాడు ప్రొడ్యూసర్. వన్ అవర్‌లో మొత్తం బ్రేక్‌లతో పాటు, ఇంట్రడక్షన్ కూడా చెప్పించేయాలి. ఓన్లీ వన్ అవర్ అంటోంది స్వాతి.

***

(మిగతాది వచ్చే వారం)

ఛానెల్ 24/7 – 5 వ భాగం

sujatha photo  (కిందటి వారం తరువాయి)

శ్రీనివాస్ సీట్లో కూర్చొన్నాడు. స్క్రోలింగ్ డిపార్ట్‌మెంట్ ఎదురుగ్గా వుంది. అన్ని చానల్స్ వరసగా కనిపిస్తున్నాయి. ఏ చానల్‌లో ఏం వస్తుందో చూస్తూ నోట్ చేసుకుంటున్నాడు.

“శ్రీనివాస్‌గారూ” స్క్రోలింగ్ చూస్తున్న అసిస్టెంట్ పిలిచాడు.

“సార్ విజయవాడ నుంచి రెడ్డిగారు సార్” అన్నాడు.

శ్రీనివాస్ ఫోన్ తీసుకొన్నాడు.

“సార్… విజయవాడనుంచి గుంటూరునుంచి బైట్‌లు రెడీగా ఉన్నాయి సర్. మొత్తం కోస్తా నుంచి కామెంట్స్ తీసుకొన్నాను. లిస్ట్ పాంపాను మీ మెయిల్‌కు. ఓకే అనుకొన్నవన్నీ లాగర్‌లో వున్నాయి. తీసుకోండి. బైట్స్ తీసుకొన్నవి తీసుకొన్నట్లు డ్రాప్‌లో  పడేస్తున్నా. మీరు వెరిఫై చేసుకోండి.” అంటున్నాడు.

ఎన్నడూ లేనిది శ్రీనివాస్‌కి కాళ్లు వణికాయి. ఎవరి కామెంట్ స్క్రోలింగ్ ఇవ్వాలి?. ఏ బైట్ న్యూస్‌లో ఇవ్వాలి?. ఎవర్ని మెయిన్‌లైన్‌లో తీసుకోవాలి?. ఎండి ఏమనుకొంటున్నాడు? మొదటిసారి ఎండి అభిప్రాయం తీసుకోవాలనిపించింది శ్రీనివాస్‌కు. ఇంతకుముందు  ఎప్పుడూ లేని కన్ఫ్యూజన్. తనెప్పుడూ వ్యక్తులను దృష్టిలో పెట్టుకోలేదు. వ్యాపారాన్ని పరిగణనలోకి తీసుకోలేదు. న్యాయం అనిపించింది, ఉచితంగా తోచింది చేశాడు.

కామెంట్ చేసేవాడి స్టేటస్, ఆ సందర్భంలో అతని ప్రమేయం, పొలిటికల్‌గా అతని అనుభవం, అతని స్టేట్‌మెంట్‌కు ప్రపంచం ఇచ్చే విలువ మొత్తంగా ఆ సందర్భాన్ని ప్రజలు ఎలా అర్ధం చేసుకోవాలో, ఎలా వాళ్ల జీవితానికి ఆ సంఘటన ఉపయోగపడుతుందో, సామాన్యమైన మనిషికి కూడా నేరుగా చేరేలా, తెలివిగా ఆలోచించి టెలికాస్ట్‌కు ఓకే చేసేవాడు. ఒక మామూలు మనిషికి ఆ చరిత్ర అందాలని తపించేవాడు. ఎన్నిసార్లు మెమోలు అందుకున్నాడో, అందరికీ కంట్లో నలుసులా ఎలా వున్నాడో…! కాని ఇవ్వాళ తను కూర్చోబోతున్న ఛానెల్  హెడ్ పొజిషన్ ఆ అంచనాలను మింగేసింది. తను తొందరపడకుండా ఎండి ఇష్టాన్ని తన ఇష్టాన్ని మార్చుకొవాలి. ఇంటర్‌కమ్  మోగింది.

శ్రీనివాస్.. ఎగిరి గంతేశాడు.

“శ్రీనివాస్ నేను లైవ్‌లో ఉండాలి. నువ్వు కోస్తా హ్యాండిల్ చేయి. విజయవాడ వదిలేయ్. మిగతావి తీసుకో. పైగా అందరూ ఇక్కడే వున్నారు. అసెంబ్లీ వుంది కదా. పబ్లిక్ ఒపీనియన్ యాసిటీజ్‌గా వాడొచ్చు.”

శ్రీనివాస్ సరే అన్నాడు.

పబ్లిక్ ఎవరైనా ఈ సందర్భంలో ఎలా రియాక్ట్ అవుతారు?. సిద్ధేంద్రయోగి, కృష్ణరాయలవారి విగ్రహాలు కూలిపోవటం ఎవ్వరికి ఇష్టం?. ఆయన చెప్పినట్లు సీనియర్ లెవెల్ ఎవ్వళ్లూ జిల్లాలో లేరు. శ్రీనివాస్ ఉత్సాహంగా  ఆక్టోపస్ ఓపన్ చేశాడు. టాంక్‌బండ్, టాంక్‌బండ్2 అని ఒకొక బైట్‌కు నంబర్లు ఇచ్చారు. విజయవాడ రెడ్డి పంపిన కామెంట్లు అన్నీ వరసగా ప్లే అవుతున్నాయి. ప్రతివాళ్లు ఖండిస్తూనే ఉన్నారు. ఉత్సాహపడి జనంలోకి వచ్చిన ఇద్దరు సీనియర్ నాయకులు ఉద్యమకారుల చేతుల్లో పడ్డాక, మిగతావాళ్లకి బయటికి రావాలనే ఉత్సాహం పోయినట్లుంది. ఖండనలు మొదలయ్యాయి.

వీడియో ఎడిటర్‌కు వరసగా అన్నీ షార్ట్‌కట్ చేస్తూ వేయమని చెప్పాడు. కళ్లముందు మానిటర్‌లో ఎడిట్ చేసిన బైట్స్ వరసగా కనిపిస్తున్నాయి. జిల్లాలనుంచి వచ్చిన పొలిటికల్ లీడర్స్ బైట్స్ డైరెక్ట్‌గా ఎడిట్ సూట్స్‌లో ఓపెన్ చేసి ఎడిట్ చేసి లాగ్‌లో పడేస్తున్నారు. శ్రీనివాస్ మనసులో ఉదయం నుంచి ఎండి పైన పేరుకొన్న ద్వేషం, రిపోర్టర్లకి అన్యాయం జరిగిందన్న ఆక్రోశం అన్నీ దూదిపింజల్లా ఎగిరిపోతున్నాయి.

మ్యూట్‌లో పెట్టిన ఫోన్ కదలి బయటనుంచి కాల్ వస్తోందని జర్క్ ఇచ్చింది. తీసి చూశాడు. చాలా మిస్డ్ కాల్స్  ఉన్నాయి. భారతి నుంచి కూడా. ఓపెన్ చేసి అవతలనుంచి ఆమె గొంతు వినపడగానే “డియర్ నేనో గుడ్‌న్యూస్ చెప్పనా” అన్నాడు.

“రాత్రి భోజనానికి రావటంలేదు అంతేగా”అన్నారామె గారాబంగా. ఏదో పార్టీ తగిలి వుంటుంది. పైసా ఖర్చు లేకుండా మందుకొట్టి ఇంటికి రావటం లాగ అర్ధం చేసుకొంది.

శ్రీనివాస్‌కి చురుక్కుమంది.

“నేనెలా కనిపిస్తున్నాను,” అన్నాడు ఉక్రోషంగా.

అవతలనుంచి ఆవిడ నవ్వింది.

“మనకు పెళ్ళయి ఐదేళ్ళయింది. ఉల్‌ఫాగా వచ్చిన ఏ పార్టీ ఐనా వదిలారా మీరు. ఊరికే వచ్చింది ఏదైనా పోనిచ్చారా? మనింట్లో మూడు ఫ్రిజ్‌లు చూసి.. ఛ.. మా వదిన నవ్వింది.” అన్నారామే ఇంకా చిరాగ్గా.

“ఎవరేం గిఫ్ట్ ఇచ్చినా వద్దనలేం మరి. ఆబ్లిగేషన్”

” మా చెల్లెలికి ఇద్దామంటే ఊరుకొన్నావా,” అన్నాడు.

“మా వదినవాళ్లకు, మా అమ్మావాళ్లకు ఇద్దామంటే నువ్వు సరే అన్నావా?” అందామే.

శ్రీనివాస్‌కు చిరాకొచ్చింది.

“చ… నీతో షేర్ చేసుకోవాలనుకోవటం నాది బుద్ధి తక్కువ,” అన్నాడు కోపంగా.

అతని గొంతులో కోపం కనిపెట్టిందామె.

“సారీ.. సారీ.. ప్లీజ్ చెప్పవా.. చెప్పవా?” అన్నది లాలనగా.

“బహుశా వచ్చే నెల నుంచి కొత్తగా రాబోయే ఛానెల్ కు  హెడ్ అవుతా,” అన్నాడు చిన్న గొంతుతో.

“వావ్… గ్రేట్.. పార్టీ…” అన్నదామె నవ్వుతూ.

“ఇంటికొచ్చాక మాట్లాడుకొందాం,” అన్నాడు శ్రీనివాస్ ఫోన్ పెట్టేస్తూ.

చేతిలోని స్లిప్ తీసుకొని బాయ్ వచ్చాడు.

“ఎండిగారు..” అన్నాడు స్లిప్ శ్రీనివాస్ చేతికిచ్చి.

ఎంవీఅర్ ఇంజనీరింగ్ కాలేజ్ శ్యాంమనోహర్ రెడ్డి బైట్ ప్లే చేయి అని మెసేజ్.

ఓహో! ఎంవీఅర్ ప్రాపర్టీస్ అన్నీ హైద్రాబాదులొనే వున్నాయి. ఎండి మిత్రా తోడల్లుడు. మనసులోనే మాటలు పడుతున్నాయి. నందిగామ ఓపన్ చేశాడు. శ్యాంమనోహర్ రెడ్డి స్క్రీన్ పైకి వచ్చాడు.

“ఏంటండి అన్యాయం? టాంక్‌బండ్ తలుచుకొంటే కడుపు తరుక్కుపోతోంది. అన్నమయ్య విగ్రహం, ఓ గాడ్! ఆయన పాటకు పరవశించని హృదయం వుంటుందా? ప్రజా పరిపాలనలో స్వర్ణయుగాన్ని సృష్టించిన కృష్ణదేవరాయల విగ్రహం, ప్రపంచమంతా నృత్యాన్ని అజరామరం చేసిన సిద్ధేంద్రయోగి. దారుణం. ఈ సంఘ వ్యతిరేక శక్తుల్ని తీవ్రంగా శిక్షించాలంటే. ఈ పరిణామాలకు ప్రభుత్వం బాధ్యత తీసుకోవాలి. విగ్రహాలు మళ్లీ ప్రతిష్ట చేయాలి. మా వంతు మేం సహకారం ఇస్తాం,” ఆయన చెప్పుకు పోతున్నాడు.

టాంక్‌బండ్ విధ్వంసం టైటిల్‌తో పది నిముషాలకోసారి బ్రేక్‌తో కోస్తాల ప్రముఖులు మాట్లాడుతున్నారు. ఖండిస్తున్నారు. కవులు, గాయకులు కన్నీళ్లు పెట్టుకొంటున్నారు. చానల్ వ్యూయర్‌షిప్ సెకండ్‌ ప్లేస్‌లో వుందని ఎనలిస్ట్ మెసేజ్ పంపించాడు.

ఎవరేనా అర్ధాంతరంగా పోతే, ఎవరికైనా చావు ముంచుకొచ్చి ప్రమాదం జరిగితే.. ఎవడి ఆస్తులైనా పోయి వాడు మట్టి కొట్టుకుపోతే  అవన్నీ చూపించాలని, ఎవరికో ఏదో లాభం కలిగిందనో, దీన్ని సెన్సేషన్ చేసి ప్రజల దృష్టి ఇటు మరల్చాలని అత్యంత తెలివిగల జర్నలిస్ట్‌లు, మార్కెటింగ్ పీపుల్ కలిసి కృషి చేశారు. అదంతా సక్సెస్ అయి ఇవ్వాళ  ఛానెల్  రేటింగ్ ఆకాశమంత ఎత్తున పెంచుతున్నాయి. ఒక మనిషి ఆఖరు క్షణాలను తిన్నగా ప్రేక్షకుల ముందు గదిలోకి తీసుకురావటమే సెన్సేషనల్ జర్నలిజం అయితే దానికే పెద్ద పీట..

ఎదురుగ్గా ఏదో ఎంటర్‌టెయిన్‌మెంట్  చానల్‌లో ఎవరో ఒక సైకియాట్రిస్ట్ ఒక సినిమా యాక్టర్‌ని హిప్నటైజ్ చేసి గత జన్మలోకి తీసుకుపోతున్నాడు. అతను కళ్లు మూసుకొని తను గత జన్మలో ఒక యోధుడినని, ఎన్నో యుద్ధాలు చేశానని చెబుతున్నాడు. ఇంకా లోపలికి వెళ్లండి, ఇప్పుడేం చేస్తున్నారు అంటున్నాడు. నేనో పూలతోటలో ఉన్నాను. పూల సౌరభం నన్ను ఆనంద పరుస్తోంది. నేనో రాజకుమార్తెను చూస్తున్నాను అంటూ కూస్తున్నాడు అతను. రాజకుమార్తె ఎలా వుందంటున్నాడు ఇతను. అతను చెబుతున్న వివరాల ప్రకారం జెనీలియా ఫోటో డిస్‌ప్లే చేస్తున్నారు.

శ్రీనివాస్‌కి నవ్వొచ్చింది.

మన ఎండి క్రితం జన్మలో ఏమై ఉంటాడు అనుకొంటున్నాడు.

ఇనప్పెట్టె  అయివుంటాడు అనిపించింది. ఆపుకోలేనంత నవ్వొచ్చింది శ్రీనివాస్‌కి.

                   (మిగతాది వచ్చే వారం )

ఛానెల్ 24 / 7 – 4వ భాగం

స్టూడియోలో అన్ని లైట్లు గబుక్కున వెలిగాయి.

ఇంకో అరగంటలో ముగించాలి అన్నది స్వాతి. నయన తల ఊపింది.

“ఇన్నేళ్ల జర్నలిస్ట్ జీవితంలో మీకు నచ్చని అంశం ఏమిటి మేడం,” అన్నది నయన.

“నిజాయితీని నటించటం” అన్నది చప్పున స్వాతి.

“నిజాయితీని ఎలా నటించగలం మేడం” అన్నది నయన ఆశ్చర్యంతో.

“నయనా. నాలుగు రోజులు క్రితం మనం ఒక లొకేషన్‌కు వెళ్ళాం గుర్తుందా?. మన ఛానెల్  నుంచి మీడియా పార్ట్ నర్ షిప్ ఇచ్చాం. కమలాంజలి  ప్రొడక్షన్ వాళ్లతో.. ఆ రోజు మనం ఓ సెట్ చూశాం. ఒక తులసికోట.. ఇంట్లోకి వెళ్ళే దారి.. ఆ దారిపైన చుక్కల ముగ్గులు. తరువాత ఓ గడప. గడపకి పసుపు పూసి బొట్టుపెట్టి.. అటువైపునుంచి అంతా ఖాళీ..

ఇటు నుంచి చూస్తే అదొక ఆధ్యాత్మిక  ప్రపంచానికి చెందిన ఒక భక్తుని ఇల్లు. అటువైపు లోకేషన్‌లో ఒకవైపు దేవుడి ప్రతిమలు, పూజ, అలంకారాలు, ఇటువైపు సెట్‌లో వీణ, వెనగ్గా త్యాగరాజస్వామి విగ్రహం. ఈ మధ్యలో ట్రాలీ కేమ్స్. చూసే ప్రేక్షకుడి దృష్టిలో అదొక అందమైన పెంకుటిల్లు. మన కళ్లముందు ఒక వైపు చక్కని ఇంటిద్వారం. బంతిపూల తోరణం. గడపదాటి ఆ ఆర్టిస్ట్ కాలు ఇటుపెట్టే యాంగిల్ వరకే షాట్. వచ్చి దేవుడి ముందు హారతి. ఒక ట్రాలీ కెమేరా దాటి ఇటువైపు వస్తే వీణని ఉంచిన వేదిక. పైన టాప్ ఏదీ లేదు. ఎత్తుగా లైటింగ్ చేశారు. ఆ లైట్ల వెలుగులోనే దేవుడి ముందు దీపాల ధగధగ. ఆర్టిస్ట్ అందమైన మొహం, నిజంగా అక్కడ ఇల్లు, ఆధ్యాత్మికత వుందా.. లేదే..

నీ కళ్లతో నీవే చూశావు. ఆ ఆర్టిస్ట్ చేతిలో బీరు కాన్ వుంది. సిగరెట్ కాలుస్తున్నాడు. పంచెకట్టుపై పట్టు కండువా. మొహం ఎంత అందంగా వుంది. బీరు తాగుతూ సిగరెట్ కాల్చుతూ నిలబడ్డ మనిషి కెమేరా స్టార్ట్ అనగానే పరమ భాగవతోత్తముడు అయిపోయాడు. ఎడిటింగ్‌లో దీపం వెలుగులు, దేవుడి మొహం, అందులోంచి యాక్టర్ మొహం డిసాల్వ్ అవటం, తోరణం ఊగటం, బంతిపూల రేకలు చిరుగాలికి చిన్న కదలిక, తులసి చెట్టుపై పసుపు కుంకుమ, గూట్లో  ప్రమిద అన్నీ విడివిడిగా తీశాక ఎడిటింగ్ ఎఫెక్ట్‌తో ఆర్టిస్ట్ అర్ధనిమిలిత నేత్రాలతో సాక్షాత్తూ భాగవతోత్తముడిలాగ కనిపిస్తాడు. ఇది నిజమా, అబద్ధమా?”

“యాక్షన్” అంది నయన.

“దేర్ యు ఆర్” అన్నది స్వాతి.

“నిజాయితీని నటించలేమా నయనా”

నయన కళ్ళల్లో నీళ్లు తిరిగాయి.

స్వాతిని చూడాలంటే  భయం వేసింది నయనకు. ఈవిడ ఇంటర్వ్యూ సెన్సేషన్ చేయాలని అన్నారు ఎం.డి. ఏది సెన్సేషన్ చేయాలి. ఈవిడ ఏకంగా ఎం.డి బతుకుని ముగ్గులోకి లాగరు కదా. ఒక్క నిముషంలో ఇదేం లైవ్ టెలికాస్ట్ కాదు కదా. ఆనక తీరిగ్గా టేప్ రివైండ్ చేసి విని అవసరమనుకొన్నవే ఉంచుతాడు డైరెక్టర్ అనుకొంది.

ఆమెనే తదేకంగా చూస్తోంది స్వాతి. ఆమె మొహంలోకి చిరునవ్వు వచ్చింది.

“ఇది లైవ్ కాదు కదా నయనా భయం లేదు,” అన్నది స్వాతి.

నయన ఉలిక్కిపడింది. స్వాతి వైపు చూసి సిగ్గుగా నవ్వింది.

“సారీ మేడం,” అన్నది.

మీకు కూడా నిజాయితీని నటించవలసిన అవసరం వచ్చిందా అని అడగాలని వుంది నయనకు. స్వాతి వైపు చూసింది. ఆమె నిర్లిప్తంగా చూస్తోంది టీపాయ్ పైన వున్న డిజైన్ వైపు.

“మీరు నటించారా ఎప్పుడైనా,” అన్నది నయన.

“నేను నటించనక్కర్లేదు నయనా. నా వృత్తి నా పట్ల ప్రపంచానికి ఆ నమ్మకం ఇస్తుంది. ఇప్పుడు ఆ లైవ్ చూడు. మన యాంకర్ మాట్లాడుతోంది చూడు. టాంక్‌బండ్ పైన జరుగుతున్న విధ్వంసకాండని అల్లరిమూకల దుందుడుకు చర్య అంటోంది. ఇలాంటివాళ్లా ఈ హైద్రాబాద్‌ని పరిపాలించేది అంటోంది. ప్రజలు ఏదయితే మనల్నించి ఆశిస్తున్నారో దాన్నే మన స్క్రిప్ట్ చెబుతాయి. వాళ్ల అభిప్రాయం ఏదయితే వుందో దాన్ని వాళ్లకంటే చక్కగా మాటల్లో చెప్పగలుగుతాం. ఈ వృత్తి ఇచ్చిన అవకాశం అది.

ఒక యథార్థాన్ని కరెక్ట్ గా  ప్రజల దృష్టికి తీసుకువెళ్లే సాధనం మీడియా. మనం కనిపిస్తూ  ప్రజల అంతరాత్మలాగా ఉంటాం. ఈ లైవ్ అయిపోయాక ఆ  యాంకర్ ఎవరి పక్షాన వుంటుందో ప్రేక్షకులకు తెలుసా? ఆ లైవ్‌ని అక్కడ నుంచి కవర్ చేస్తున్న రిపోర్టర్ దాన్ని ఏ యాంగిల్ తను నమ్ముతున్నాడో దాన్నే చూపించగలడా…? ఛానెల్ పాలసీ ఏదయితే దాన్ని చూపించాలి .

తనకే అధికారం వుంటే అతను ఈ ఉద్యమాన్ని  ప్రేమిస్తున్నాడనుకో,  ఉద్యమకారులపై పోలీసుల జులుం అంటూ పోలీసులు తన్నే సీన్లపైన దృష్టి పెడతాడు. లేదా యాంటీ అనుకో. ఆ రోడ్లపైన వీరంగాలు తొక్కుతున్నవాళ్లను, చూపిస్తూ విగ్రహాల కూల్చివేతను చూపిస్తూ దానిపైనే ప్రేక్షకుల దృష్టి వుండేలా చూస్తాడు. అతను నిజాయితీగా ఉన్నాడా అంటే ఉన్నాడు. కానీ అతను ఛానెల్ మనిషి, అతని అభిప్రాయంతో ఛానెల్ కి  పని లేదు. ఛానెల్  నుంచి యజమాన్యం ఏది చెప్పాలనుకుంటే,, ఏది యజమాన్యానికి లాభం అయితే అదే ఛానెల్  పాలసీ. ఇక్కడ పని చేసేవారంతా ఆ బోర్డర్ లైన్స్‌లో పనిచేయాలి.”
మధ్యలో అడ్డం వచ్చింది నయన.

“కానీ మనకో పాలసీ వుంది కదా మేడం”

“అదే చెబుతున్నా. ఈ ఛానెల్  పొలిటికల్ పాలసీని ఎవరు సృష్టించారు?  ఈ ఛానెల్ కి  డబ్బు పెడుతున్న యాజమాన్యం, వాళ్ల లాభాలు, వాళ్ల ఆకాంక్షలు…”

నయన దిక్కులు చూసింది. ఇది ఎడిట్ అనుకొంది.

“అవును మేడం,” అన్నది నవ్వులేని మొహంతో.

“మీడియా అంటేనే ప్రజలకు, ప్రభుత్వానికి మధ్య వారధిగా మేడం, ఫోర్త్ ఎస్టేట్ కదా,” అన్నది  గజిబిజిగా దిక్కు తోచనట్లు.

సబ్జెక్ట్ డైవర్ట్ చేయకపోతే మొత్తం ప్రోగ్రాం అవతల పారేయాలి.

స్వాతి నవ్వింది.

“కరెక్టే నయనా.. మొన్న నువ్వు వరల్డ్ ఎయిడ్స్ డేకి డాక్టర్ పెరుమాళ్‌ని ఇంటర్వ్యూ చేశావు. సెన్సేషన్ అనుకొన్నాం అందరం. ఆయన ముక్కు సూటి మనిషి, ప్రభుత్వ ఎయిడ్స్ కంట్రోల్ బోర్డ్ ఫండ్స్ ఎలా దుర్వినియోగం అయ్యాయో అంకెల్తో సహా చెప్పాడు. మనం దాన్నే ఉదయం నుంచి సాయంత్రం దాకా న్యూస్ బైట్స్ కింద వేశాం. ఆపేయమని ఎయిడ్స్ కంట్రోల్ బోర్డ్ స్వామి రిక్వెస్ట్‌ల మీద రిక్వెస్ట్‌లు పెట్టారు. మనకి యాడ్స్ ఇస్తానని కమిట్ అయ్యాడు. అందుకే ఆపాం. ఆ తర్వాత గంటయ్యాక పెరుమాళ్ వైఫ్ మోహినీ పెరుమాళ్ మన ఆఫీసుకు వచ్చారు. నీకు తెలుసా. వరల్డ్ నెంబర్ వన్ గైనకాలజిస్ట్ ఆమె.

ఇప్పుడు ఇంత బాగా కబుర్లు చెప్పిన పెరుమాళ్ నన్ను కొట్టి చంపేస్తున్నాడు. నాకు పైసా ఆస్తి లేకుండా అన్నీ కాజేస్తున్నాడు. ఆఫీస్ మేనేజర్ ఇంచార్జ్ లలితా అయ్యర్‌తో ప్రణయం, నా పిల్లలు, నేను మట్టి కొట్టుకుపోతాం. లైవ్ ఏర్పాటు చేయండి అని కాళ్లావేళ్లా పడింది. మనం ఇచ్చామా..? ఆవిడ హాస్పిటల్ పెరుమాళ్ గారి పెత్తనంలో వుంది. సంవత్సరానికి యాభై లక్షలు యాడ్స్ రూపంలో మనకు ఇస్తాడు. ఆ రోజు ఆయన ఎయిడ్స్ మందు ప్రచారం కోసం స్లాట్ ఇచ్చాం. ఆ మందు పని చేస్తుందో లేదో ఎవళ్లకి తెలుసు. ఎంతోమంది ఎయిడ్స్ పేషెంట్స్ ఆ మందు వాడుతున్నారు.

ఆయన  హోమియోపతి మందు కూడా అన్నింటీకీ ఇస్తాడు. అన్ని మందులు ఒకే డాక్టర్‌కు ఎలా తెలుస్తాయో ఇవన్నీ మనం ఆలోచించామా? మోహినీ పెరుమాళ్‌కు నేనూ, మన ఎండి సోపేసి పంపేశాం. ఆవిడ పురుళ్లు పోస్తేనే హాస్పిటల్‌కు అన్ని కోట్లు వస్తున్నాయి. ఆవిడ్ని పోనీయడు. ఆవిడతో కాపురం చేయడు. ఆవిడకు డైవోర్స్ ఇవ్వడు. ఆవిడను చావనివ్వకుండా ఇద్దరు పిల్లలు. నేనో గొప్ప జర్నలిస్ట్‌ని నేను నిజాయితీని నటించాను. యామై కరక్ట్?”

నయనకు చెమట్లు పడుతున్నాయి. కెమేరామెన్ వంక చూసింది. క్రేన్‌పైన వున్న కెమేరామెన్ నిర్ఘాంతపోయి చూస్తున్నాడు. ఇది టెలికాస్ట్ అయ్యే ఇంటర్వ్యూ కాదని తేలిపోయిందతనికి.

నయన స్వాతి వైపు చూసింది.

స్వాతి మళ్లీ నవ్వింది. ఆఫ్ ది రికార్డ్ అంది.

పిసీఅర్‌లోంచి డైరెక్టర్ బ్రేక్ తీసుకుందాం అంటున్నాడు.

స్టూడియోలో లైట్ళు ఒక్కోటి ఆరిపోతున్నాయి. ప్రొడక్షన్ మేనేజర్ సెట్‌లోకి వచ్చాడు.
“మేడం స్నాక్స్ తెసుకుందాం” అన్నాడు స్వాతితో.
స్వాతి తలవూపింది. వెజిటబుల్ పఫ్స్, టీ, బిస్కట్లు వచ్చాయి. స్వాతి కప్పు అందుకొంది.
ఎందుకిలా తిక్కతిక్కగా వుంది తను. నవ్వొచ్చింది స్వాతికి. ఈ ఇంటర్వ్యూ వద్దనే అంది. ఏం చెప్పాలి. గొంగట్లో అన్నం తింటూ వెంట్రుకలు వస్తున్నాయి అని బాధపడటంలో అర్ధం వుందా.. ఏం చెప్పాలి.

ముప్పై ఏళ్ళ ఉద్యోగ జీవితంలో తనేమైనా ఝాన్సీరాణిలాగ పోరాటాలు చేసిందా? ఎప్పుడూ కాంప్రమైజ్ అవటమే. ఒక్కో మెట్టు ఎక్కేందుకు ఒక్కోరకమైన కాంప్రమైజ్. అసలు తనలా ఆడవాళ్లు ఎంతమంది మంచి పొజిషన్లో వున్నారు. ఎంతమంది ఇన్‌చార్జ్‌లు ఆడవాళ్లలో వున్నారు…? అంధ్రప్రదేశ్‌లో కనీసం మొత్తం పాతికమంది కూడా లేరు. ఉన్నా స్క్రిప్ట్ రైటర్లు, ప్రోగ్రామ్స్‌లో వున్నారు. వారి విలువ ఏమిటి, కుకరీలు, ఎడ్యుకేషన్, మెడికల్ ఇవ్వే.. మెయిన్‌స్ట్రీమ్ కి మైళ్ల దూరంలో. ఎలాంటి కెరీర్ లేకుండా, దీన్నే చెప్పాలా..

ఎండితో సమానంగా తను నిలబడిందంటే ఎలా? ఏ బలంతో?.. ఎండికి భుజంగా ఆయన  పి.ఏ. సరితలాగా. ఆయన అకౌంట్‌లు, బాలెన్స్ షీట్‌లు మానేజ్ చేస్తూ ఆమె, ఆయన పబ్లిక్ లైఫ్‌కి ప్రాబ్లం లేకుండా ఆఫీస్ మొత్తాన్ని ఆయన గుప్పిట్లో వుంచుతూ తనూ. ఇన్‌పుట్, అవుట్‌పుట్ ప్రోగ్రామ్స్ ఏవీ ఆయన కనుసన్నల్లోంచి పోవు. ఏ వార్త రావాలన్నా, ఏం చేయాలన్నా కోర్ మీటింగ్‌లో ఆయనే డెసిషన్ తీసుకోవాలి. ఆయనకు ఇష్టమున్న ఎక్స్‌పర్ట్‌లే లైవ్‌కి రావాలి. ఆయన కిష్టమైన పొలిటీష్యన్లకే పవర్‌ఫుల్ రోల్స్, ప్యాకేజీలు ఇవ్వాలి. ఆయనకు వళ్ళు మండితే థర్టీ మినిట్స్ విత్ ఎస్.ఆర్.నాయుడులో ఆయన ఎదురుగ్గా కూర్చుని ఆయన క్రాస్ ఎగ్జామినేషన్‌తో ఉక్కిరిబిక్కిరి అవ్వాలి.

క్రిందటినెల  ప్రాపర్టీ కబ్జాలో దొరికిపోయిన సినీహీరో ఎంపీ కళ్యాణ్‌ను మర్యాదగా లైవ్‌కి పిలిచి, ఫేక్ ఫోన్‌లు చేయించి ఆయనతో ఎండి ఎలా ఆడుకున్నాడో! ఆయన సినిమా హీరో కనుక ఆయనకు నటనానుభవం వుంది కనుక  బతికిపోయాడు. ఏడవకుండా నవ్వుతో నెట్టుకొచ్చాడు. బయటనుంచి వస్తున్నవి ఛానెల్  వాళ్లే చేయిస్తున్నారని పసిపిల్లాడికి కూడా అర్ధం అవుతున్నాయి. సమాధానాలు చెప్పలేక కల్యాణ్ పడుతున్న అవస్థని ఎండి పాములాంటి కళ్లతో చూస్తూ  ఎలా ఎంజాయ్ చేశాడో ప్రపంచం అంతా చూసింది. రెండోసారి మీ చానల్‌కి రాను అని అందరిముందు తిట్టి మరీ చెప్పి వెళ్లిపోయాడు కల్యాణ్. ఆయన్ని అలా ఇరుకున పెట్టినందుకు ఇంకో కమ్యూనిటీ లీడర్ ఎంతో సంతోషించి చానల్‌కు రెండు కోట్లు గిఫ్ట్ పంపాడంట. అది ఆఫీస్ అకౌంట్‌లో పడిందో, ఎండి అకౌంట్‌లో పోయిందో దేవుడికి, సరితకు తెలియాలి. నవ్వొచ్చింది స్వాతికి…

( మిగతాది వచ్చే వారం)

 

ఛానెల్ 24 / 7 – మూడవ భాగం

sujatha photo

(కిందటి భాగం తరువాయి)

“శ్రీజ ఇంకా ఏడుపు ఆపలేదు” అన్నాడు మేకప్‌మాన్ దామోదర్.

పేపర్ చదువుకొంటున్న శ్రీకాంత్ దామోదర్ వంక చూశాడు.

“ఇదేం గోలరా బాబూ పొద్దున్నే.. ఎంతసేపు ఏడుస్తుందంట..” అన్నాడు చిరాగ్గా..

“ఆవిడ్ని అంతమందిలో  అలా అరవటం బావుండలేదు సర్,” అన్నాడు దామోదర్.

“ఓహో.. తమరికీ బాధ కలిగిందన్నమాట,” అన్నాడు శ్రీకాంత్.

“నాకేమిటి సర్, ఇంతవరకూ ఆమె డ్రెస్ చేంజ్ చేసుకోలేదు. మీరు నన్నరుస్తారని వచ్చాను,” అన్నాడు దామోదర్ మొహం మాడ్చుకొని.

పేపర్ టేబుల్‌పైన పడేసి కాబిన్‌లోంచి చుట్టూ చూశాడు శ్రీకాంత్. ఎవరి పనుల్లో వారు ఉన్న అందరి చెవులూ ఇప్పుడు తన మాటనే వింటాయనిపించింది శ్రీకాంత్‌కి.

కోపం తెచ్చుకోకూడదని ఎంత కంట్రోల్ చేసుకొన్నా ఆ నిముషం నోరు ఊరుకోదు. ఇక ఆ తర్వాత ఎంత తల విదిలించినా పరిస్థితి చేతుల్లోకి రాదు. మళ్లీ ఈవిడ సీన్ క్రియేట్ చేసింది. ఎండిగారి దగ్గర క్లాసు పీకించుకోవాలి.

“ముసలాయన వచ్చాడా,” అన్నాడు శ్రీకాంత్.

“ఎవరు సార్,” అన్నాడు దామోదర్.

కళ్లెత్తి అతనివైపు చూశాడు.

ముసలాయనేమిటి.. ఆయన ఎండి చచ్చినట్టు సరిగ్గా మాట్లాడు అన్నట్లున్నాయి దామోదర్ చూపులు. వీడొక పుడింగ్‌గాడు. నన్నే కొశ్చెన్ చేస్తాడేమిటి. ఈ రోజంతా వీడికి తిండి లేకుండా, ప్రోగ్రామ్  బ్రేక్ లేకుండా చేయకపోతే మారుపేరు  పెట్టుకొంటా అనుకొన్నాడు మనసులో శ్రీకాంత్.

“దామోదర్ అస్సలే చిరాగ్గా వున్నాను. నువ్వో తద్దినం పెట్టకు పదా. ఆవిడెక్కడుంది..”

“వాయిస్ ఓవర్ స్టూడియో ఎదురుగ్,గా” అన్నాడు దామోదర్. మొహంలో మాయరోగం వదిలిందా అన్న ఫీలింగ్ ఉందనిపించింది శ్రెకాంత్‌కి.

దేవుడా.. సరిగ్గా ఎండి క్యాబిన్ ముందు ఏడుస్తూ కూర్చుందన్నమాట. ఐపోయాను ఇవ్వాళ అనుకొన్నాడు. టైమ్ చూసుకొన్నాడు. తొమ్మిదిన్నర. ఇంకేం ప్రోగ్రాం. ఇంకో అరగంటకు బయలుదేరినా స్పాట్‌కి చేరేటప్పటికే పన్నెండు. లైటింగ్ చూసుకొనేసరికి లంచ్ టైం. నాశనం చేసింది ప్రోగ్రామంతా. మనసులో తిట్టుకొనేందుకు కూడా శ్రీకాంత్‌కు ధైర్యం చాలలేదు.

“పద,” అన్నాడు లేచి నిలబడి.

లిఫ్ట్ కోసం కూడా ఆగకుండా  ఫోర్త్‌ఫ్లోర్‌కు గబగబా నడిచాడు. మెట్ల దాకా వచ్చిన దామోదర్ ఆగిపోయాడు. నవ్వొచ్చింది అతనికి. నాలుగు రోజులకొకసారి శ్రీకాంత్‌కు ఈ ఫీట్స్ తప్పవు. పాపం అనుకొన్నాడు. ఆ పిల్ల కూడా అంతే.  శ్రీజ ఏడుపు తలుచుకొంటే ఇంకా నవ్వొచ్చింది. రావటమే ఎనిమిదిన్నరకి.  శ్రీకాంత్ ముందే చెప్పాడు. తొమ్మిదికల్లా కారెక్కాలి అని. అతను వెళ్ళేదాకా చూస్తూ వింటూ ఊరుకొంది. రోజూ ఉండేదేగా అనుకొని మేకప్ అయ్యాక హెయిర్ స్ట్రెయిట్ చేయమంది. హెయిర్ డ్రస్సర్ ఒక్కో పాయ తీస్తూ స్ట్రెయిట్ చేస్తోంది.  శ్రీకాంత్ వచ్చేసరికి శ్రీజ తీరిగ్గా చెయిర్‌లో వెనక్కు వాలి మ్యూజిక్ వింటోంది. సగం సగం మేకప్ కాగానే పెద్దగా అరిచాడు.

“ఏవుంది సర్ ఫైవ్ మినిట్స్.. డ్రెస్ చేంజ్ చేసుకొని వచ్చాక చేతుల పని చూద్దాం,” అంది.

“ఇంకా ఏం చేంజ్.. వేసుకొన్నవి బాగా వున్నాయ్‌లే పదా,” అన్నాడు చిరాగ్గా.

“లేదు సర్ కాస్ట్యూమర్ వెయిట్ చేస్తున్నాడు. కార్నర్‌లో ఉన్నాట్ట. షోరూమ్ నుంచి డ్రెస్‌లు తీసుకొస్తున్నాడతను. నేను వచ్చేస్తాను సర్,” అంది కూల్‌గా శ్రీజ.

శ్రీకాంత్‌కి కాస్త కోపం ఎక్కువే. గబగబా కాస్ట్యూమర్ రాజుకు ఫోన్ చేశాడు.

“సర్ ఇక్కడే షాపులో డ్రస్‌లు రెడీగా వున్నాయి. ఇదే దారికదా పట్టుకుపోండి సర్. నేను శ్రీజకు చెప్పాను,” అన్నాడు.

అతని వంకే సినిమా చూసినట్టు చూస్తోంది శ్రీజ. నీ కుప్పిగంతులు నా దగ్గరా అన్నట్లున్నాయి ఆమె చూపులు. చీటికి మాటికి అరిచే శ్రీకాంత్ అంటే వళ్ళుమంట శ్రీజకి. అతనితో పని చెయక తప్పదు. డెయిలీ ప్రోగ్రాం. ప్రతిరోజు దాదాపు షూటింగ్ వుంటుంది. రోజూ  వుండే  పనే కదా కూల్‌గా వుందాం అనుకోడు శ్రీకాంత్. కాస్త కోపం కానీ మనిషి మంచివాడే అనుకొంది శ్రీజ. ఇదాంతా నాలుగు రోజుల కొకసారి ఆఫీస్‌లో అందరికీ కనులకీ, చెవులకీ విందు. శ్రీకాంత్ టెన్షనూ, శ్రీజ కూల్‌గా కనిపిస్తూ విసిగించటం..

ఫోర్త్ ఫ్లోర్‌కి ఒక్క ఊపున పరుగు తీశాడు . ఆయాసం వచ్చింది శ్రీకాంత్‌కి. ఎదురుగ్గా కనపడుతున్న దృశ్యం చూసేసరికి గుండె గొంతులోకి వచ్చింది.

పొడుగ్గా వంగిపోయి ఎండిగారు. ఆయన ఎదురుగ్గా ఏడుస్తూ శ్రీజ. పరుగులు ఆపి నడుస్తూ వచ్చాడు శ్రీకాంత్. ఎండి ఎస్.ఆర్.నాయుడు కళ్లజోడు పైనుంచి శ్రీకాంత్ వైపు చూశాడు.

“నువ్వు ఇవ్వాళే వెళ్లిపోతావా, హెచ్ఆర్‌లో చెబుతాను సెటిల్ చెయ్యమని,” అన్నాడు కూల్‌గా.

“ఏంటి సార్” అన్నాడు శ్రీకాంట్. మళ్ళీ కంగారుగా  గుడ్ మార్నింగ్ అన్నాడు.

“నీ న్యూసెన్స్ భరించలేకపోతున్నానోయ్. రిజైన్ చేయి పోయి” అన్నాడు మళ్లీ. ఆయన గొంతులో కోపం లేదు. మాటల్లోనే అంతా.

“సారీ సర్. లేట్ చేస్తోంది సార్. ఎంతకీ తయారవదు. లోకేషన్ దూరం సార్. దిల్‌షుక్ నగర్ దాటాలి. అవతల సెలబ్రిటీ సర్. ప్రోమో షాట్ల కోసం ఇన్వైట్ చేశాం సర్. ఆమె హాఫెనవర్ టైమ్ ఇస్తానంది సర్. స్పెషల్ కుకరీ, సెలబ్రిటీ కుకర్. శ్రీజ ఎప్పుడూ లేట్ సర్,” అన్నాడు గబగబ.

ఎండిగారు తీరిగ్గా ఆమె వైపు చూశాడు. ఆయన ఎదురుగా ఎవరు వుంటే వాళ్ల సైడ్‌కి మారిపోతూ వుంటాడు.

“ఏమ్మా, ఎందుకు లేట్”

“సర్ వచ్చాను సర్. సెలబ్రిటీ వస్తున్నారు కదా సర్. మంచి డ్రెస్ కోసం కాస్ట్యూమర్ వెళ్లాడు సర్. ఆవిడ బాగా తయారై వస్తారు కదా సర్. మరి ఎలా పడితే అలా ఎలా వెళ్లాలి సర్,” అన్నది.

” ఏం చేద్దాం,” అన్నాడు ఎస్.ఆర్.నాయుడు.

శ్రీజకు కోపం దిగిపోయింది. శ్రీకాంత్‌ను ఉద్యోగంలోంచి తీసేస్తానని ఎండి అనడం లోపలనుంచి ఆనందం తన్నుకు వచ్చింది.

“ఏం లేదు సర్ బయలుదేరుతున్నాం,” అన్నాడు శ్రీకాంత్.

చైర్‌లో వెనక్కి వాలి కూర్చొంటూ, కళ్లజోడు పైనుచి శ్రీజను చూస్తూ ఏం చేద్దాం అన్నాడు ఎస్.ఆర్.నాయుడు. మళ్లీ ఆయన మొహంలో నవ్వు.

“వెళుతున్నాం సర్,” అన్నది శ్రీజ.

ఆయనకు నమస్కారం చేసి గబగబ కిందకి వెళ్లిపోయింది.

శ్రీకాంత్ వంక చూశాడు ఎండి.

“నోరు అదుపులో పెట్టుకో. ఆడపిల్లలతో ఏమిటి నీకు,” అన్నాడు చిరాగ్గా.

“ఒక్కమాట కూడ వినిపించుకోదు సర్. టైమ్ మెయింటెయిన్ చేయదు. చాలా ప్రాబ్లం,” అన్నాడు శ్రీకాంత్.

“అయితే వెళ్ళిపొమ్మని చెప్దాం,” అంటూనే అటు తిరిగి  మెసేజ్‌లు చూసుకోవటం మొదలుపెట్టాడాయన.

నన్ను పంపించకపోతే చాలు అనుకొంటూ వెనక్కి తిరిగాడు శ్రీకాంత్.

“ఏంటి.. ఏమంటాడు,” అన్నాడు పక్క లైబ్రరీలోంచే ఈ ఫార్స్ చూస్తున్న అవుట్‌పుట్ ఎడిటర్ శ్రీధర్. ఎండి గురించి ఉదయం నుంచి ఎదురు చూస్తున్నాడతను. ఇంకో గంటలో హైద్రాబాద్‌లో జరిగిన విధ్వంసం పైన లైవ్ మొదలుపెట్టాలి. వరసగా అందరికీ ఫోన్‌లు చేసుకొని ఎండి కోసం పడిగాపులు పడుతున్నాడు.

“ఏవంటాడూ.. దాన్నీ..” అంటూనే ఎవరైనా విన్నారేమోనని చుట్టూ చూశాడు శ్రీకాంత్.

“శ్రీజని తీసేయ్యాలిట.”

“తీసి ఎక్కడ వేయాలి” నవ్వాడు శ్రీధర్.

“ఆయన నెత్తిమీద. ఇది గంటకోసారి ఆయన కాబిన్ ముందు నిలబడుతుంది. ఈవిడ పోయట్రీకి ఇన్స్పిరేషన్ ఆయనేనట”

“ఆమె పోయట్రీకి ఈ ముసలాడు ఇన్స్పిరేషనేమిటిరా. ఈవిడకు ఆయన్ను చూసి కవిత్వం పొంగటమేమిటో అర్ధం కాదు.”

శ్రీకాంత్ చిరాకు చూసి ఇంకా నవ్వొచ్చింది శ్రీధర్‌కి.

“దాని ఉద్యోగానికి ఇది పర్మినెంట్ స్టాంపు.”

“శ్రీజలాగా మన ఆఫీసులో కనీసం వందమందికి ఇన్స్పిరేషన్ ఆయన. మన డెస్క్ రమణగాడు చూడు. నిముషానికి ఓ సారి అభిసారికలాగా సార్ అంటూ  పరిగెత్తుకొస్తుంటాడు. తన లైవ్‌లో ఎటువైపు చూసినా దీపం పురుగుల్లా జర్నలిస్టులు ముసురుతుంటారని మొన్న కోర్ మీటింగ్‌లో ఎండి మూర్ఛపోయాడు. అసలింతకీ రమణగాడు ఎందుకు వచ్చాడో తెలుసా..? ఇప్పుడు ఎడిట్ అవుతున్న ప్రోగ్రామ్‌లో వైట్ షర్ట్ గ్లేర్ కొట్టిందంట. ఆ తెల్లటివి వేసుకోవద్దని కెమెరా పరశురాం చెప్పమన్నాడని వచ్చానన్నాడు. ఈ సంగతి చెప్పేందుకు రమణ రావాలా చెప్పు. ఎండీగారు రమణగాడి పొగడ్లకి  కోమాలోకి వెళ్ళిపోయాడనుకో,” అన్నాడు శ్రీధర్.

ఒక కన్ను ఎండి కాబిన్‌వైపు పెడుతూ, కేబిన్ ఎదురుగా ఆయన పి.ఏ. సరిత సీరియస్‌గా కంప్యూటర్‌కి అతుక్కుపోయి కనిపిస్తుంది. ఆమె ఎదురుగా పదిమంది ఎండిగారి కోసం వెయింటింగ్‌లో వున్నారు.

“లైవ్ వుందిరా బాబూ పోతున్నా. ఆయనకు గెస్ట్ లిస్ట్ ఇచ్చేస్తే ఓ పని అయిపోతుంది,” అంటూ అటు పరిగెత్తాడు శ్రీధర్.

సరితకు ఎదురుగా నిలబడ్డాడు. ఓ సెల్యూట్ కూడా కొట్టేశాడు.

“చాల్లే బడాయి” అన్నది సరిత నవ్వు ఆపుకొని.

“ఆయనకు పర్మిషన్ ఇవ్వొచ్చుగా నన్ను కలిసేందుకు,” అన్నాడు సీరియస్‌గా.

సరిత మళ్లీ నవ్వింది.

“ఇవ్వను,” అన్నది సిస్టంలోంచి ఏదో నంబర్ నోట్ చేసుకొంటూ.

“ప్లీజ్ మేడం. చచ్చి నీ కడుపున పుడదామన్నా టైం లేదు. టాంక్‌బండ్ మీద విగ్రహాలు మొత్తం మటాష్”

“సర్లే బాబూ ఓవరాక్షన్ ఆపి పోయి పనిచేసుకో,” అన్నదామె.

క్యాబిన్ అద్దంలోంచి ఎండి ఫోన్‌లో మాట్లాడతం కనిపిస్తోంది. అద్దంలోంచి కనిపిస్తున్న శ్రీధర్‌కి తలవూపి లోపలికి రమ్మన్నాడు.

“అదేమిటండి . విగ్రహాలన్నీ.. అబ్బ అవన్నీ అంటే నాకెంతో ఇష్టం,” అన్నది సరిత. ఎదురుగ్గా గోడపై ఫిక్స్ చేసిన టీవీలో లైవ్ చూస్తూ, చూస్తుండగానే జాషువా విగ్రహం నేలమట్టమైపోయింది.

శ్రీధర్‌కి మొహంలో నవ్వు మాయమైపోయింది.

“చరిత్రకి సాక్ష్యాలు కూడా మిగల్చరా వీళ్లు. ఏం సాధిస్తారో..” అంటూనే ఏండి రూమ్‌లోకి వెళ్ళిపోయాడు.

హుస్సేన్‌సాగర్‌పైన జరుగుతున్న విధ్వంసం లైవ్‌లో కనిపిస్తోంది. వందలకొలదీ విధ్యార్థులు దూసుకు వస్తున్నారు. విగ్రహాలు కూలిపడుతున్నాయి. పోలీస్ వ్యాన్ దొర్లి పడింది.

“అమ్మో.. టెన్షన్‌గా వుంది,” అన్నది సరిత. ఎదురుగ్గా కూర్చొన్నవాళ్లవైపు చూసి. ఎదురుగా న్యూస్ ఎడిటర్ శ్రీనివాస్ విగ్రహంలా కూర్చుని వున్నాడు. ఆయన మొహంలో ఏ ఫీలింగ్ లేదు.

“శ్రీనివాస్‌గారూ స్పాట్‌కి వెళ్ళలేదా,” అన్నది సరిత.

“సరితగారూ, ఓ నిముషం సార్‌ని కలుస్తా” అన్నాడు శ్రీనివాస్.

“ఏమయిందండీ అంటూ…” ఇంటర్‌కం ఫోన్ తీసింది.

“ప్రతి విషయం మీ పర్మిషన్ తీసుకోలేనండి” అన్నాడు శ్రీనివాస్.

సరిత మొహం మాడిపోయింది.

ఫోన్  పెట్టేసి, సార్ ఫోన్‌లో మాట్లాడుతున్నారు అన్నది శ్రీనివాస్ వైపు చూస్తూ.

“మధ్యలో నా పర్మిషన్ ఏమిటండి” అన్నది రెట్టిస్తూ మళ్లీ.

“ప్లీజ్ సరితగారూ, నన్ను వదిలేయండి. ఎల్లాగూ మీ వెర్షనే ఆయన వింటాడు. నాపైన దయదలచి నన్ను వదిలేయండి.” అన్నాడు రెండు చేతులు జోడించి.

సరిత దిక్కులు చూసింది. చుట్టూ చాలా మంది విజిటర్స్ ఉన్నారు. ఏం మాట్లాడినా శ్రీనివాస్ గొంతు పెంచేలా ఉన్నాడు.

మళ్లీ ఫోన్ తీసింది.

“సార్ శ్రీనివాస్ సార్  ఓ నిముషం మాట్లాడాలంటున్నారు.”

“శ్రీధర్‌ని పంపేస్తాను” అన్నాడు ఎస్.ఆర్.నాయుడు.

“ఏమంటాడు కుదరదు అంటున్నాడా?” గొంతు పెంచుతున్నాడు శ్రీనివాస్.

“ఆయనతో నాకేం పని లేదండి. జస్ట్ రిజైన్ చేసిన పేపర్ ఇస్తాను అంతే ” అన్నాడు పెద్ద గొంతుతో.

“శ్రీనివాస్‌గారూ ప్లీజ్. శ్రీధర్ రాగానే మీరు వెళ్లండి” అన్నది సరిత.

శ్రీనివాస్ మనసు  ఉడికిపోతుంది. వందమంది రిపోర్టర్స్‌కి న్యూ ఇయర్ కోసం టార్గెట్స్‌తో ఎడ్వర్‌టైజ్‌మెంట్స్‌ కోసం ఎంత కష్టపడ్డాను. వాళ్లు ఉద్యోగాలు మాని కంపెనీకి డబ్బు రావాలని కష్టపడ్డారు. ఒక్కో రిపోర్టర్‌కి ఐదేసి లక్షలు టార్గెట్. పాపం అంతా చేశారు. ఏం జరిగిందీ. ఒక్కళ్లకి కూడా సింగిల్ పైసా పర్సంటేజ్ ఇవ్వలేదు. మొత్తం ఎండి ఖాతాలోకి వెళ్లిపోయింది. టార్గెట్స్ పెట్టిన సంగతి, రిపోర్టర్స్ పని చేసిన సంగతి మేనేజ్‌మెంట్ దాకా వెళ్లనేలేదు. మొత్తం తన ద్వారానే వచ్చిందని ఎండి క్రియేట్ చేసుకున్నాడు. స్టాఫంతా తన పైన పడతారు. తను చీట్ చేశారంటారు. దిక్కుమాలిన ఉద్యోగం. పళ్లు కొరుక్కున్నాడు శ్రీనివాస్.

శ్రీధర్ బయటకు వస్తూ శ్రీనివాస్‌కి విష్ చేసాడు. శ్రీనివాస్ నవ్వులేని మొహంతో నిలబడ్డాడు. ఒక్క నిముషం కళ్లు మూసుకొని ఎండి రూంలోకి గబగబ వెళ్లాడు.

“శ్రీనివాస్ కూర్చోండి. లైవ్ ప్రోగ్రాం తర్వాత ఒక అరగంట ఈ టాంక్‌బండ్ విషయాలపై రౌండప్ నాదే. మూడుగంటల బులెటిన్ ముందు నా రౌండప్ ఉండాలి. లైవ్‌లో పోలీస్ అఫీషియల్స్‌ని పిలవండి.” అన్నాడు.

“సార్.. నా రిజిగ్నేషన్” అన్నాడు శ్రీనివాస్ పేపర్ ఆయన ముందుకు తోస్తూ.

“వ్వాట్.. ఎందుకు..? ఏమయింది..?” అన్నాడాయన ఉలిక్కిపడి.

“ఎందుకు లెండి సార్.. నేనీ  ఉద్యోగానికి తగను” అన్నాడు శ్రీనివాస్.

“శ్రీనివాస్ ఇవాల్టి పరిస్థితి ఇలా వుంటే, మనం ఏ  సైడ్ తీసుకోవాలో తెలియని  క్రూషియల్ పీరియడ్. ఇప్పుడు నేనేం నిర్ణయాలు తీసుకోలేను. తర్వాత మాట్లాడదాం. చూడు హుస్సేన్ సాగర్ దగ్గర ఎంత గందరగోళం..” అన్నాడాయన.

“నేను నా నిర్ణయం తీసుకొన్నాను సర్.. ఇది నా కెరీర్‌కు సంబంధించింది” అన్నాడు శ్రీనివాస్ అయన వైపు చూస్తూ.

ఎండి మాట్లాడలేదు. కాస్సేపు ఊరుకొన్నాడు.

“శ్రీనివాస్ నువ్వు మేనేజ్‌మెంట్ గుడ్‌లుక్స్‌లో వున్నావు. పొలిటికల్ ఎడిటర్‌గా ప్రమోషన్ ఇద్ద్దామనుకొంటున్నాను. అంటే నువ్వే చానల్‌కు మెయిన్ రోల్. ఆర్‌యూ హ్యాపీ నౌ…”

“నో సర్.. నేను వెళ్ళిపోతాను. సర్. నేను మీ దగ్గర ట్రెయినీగా చేరాను. నన్ను మీరు పెంచారు. కానీ నాకు డబ్బుకంటే  కెరీర్ ముఖ్యం సార్. నాకెంతో  జీవితం వుంది. నేను ఎవరినీ మోసం చేయలేను..”

ఎండి మొహం ఎర్రబడింది.

“అంటే ఏమిటి నీ ఉద్ధేశ్యం.”

“ఏవుంది సార్. అన్నింటికీ నేను అడ్డం వుంటాను. ఈ  చానల్‌లో ప్రతి ఎంప్లాయికీ జరిగే ప్రతి అన్యాయం నా చేతులపైనే జరుగుతోంది. రిపోర్టర్స్ చాలా అసహ్యించుకుంటున్నారు. వాళ్ళు కష్టపడతారు. మీకు పేరు వస్తోంది. రేపు మన రెండో చానల్‌కు కూడా మీరే హెడ్. మరి చాకిరి చేసేవాళ్ల గతి ఏమిటి?”

ఎండికి అర్ధం అయింది. పరిస్థితి ఇంకా ఎటూ పోలేదు. బాల్ తన కోర్టులోనే వుంది. శ్రీనివాస్‌కు కావలసింది ఏమిటో అర్ధం అయింది.

“ఎంటర్‌టెయిన్‌మెంట్ చానల్ వచ్చిన తర్వాత హెడ్‌గా నువ్వే వుంటావనుకున్నాను” అన్నాడు తాపీగా వెనక్కి వాలి.

శ్రీనివాస్ మొహంలో కోపం తెరలు కాస్త తొలగిపోయాయి.

“సార్…” అన్నాడు లోగొంతులో.

“శ్రీనివాస్ టీవీ21 వాళ్లు చూడు. ఏం టైటిల్ పెట్టారో. ఈ అల్లరి మూకలా రేపు పాలించేది.. బావుంది కదా” అన్నాడు.

శ్రీనివాస్ గొంతు పెగల్లేదు.

“నాకు లైవ్ వుంది. రాత్రికి మాట్లాడుకొందాం,” అన్నాడాయన లేస్తూ.

శ్రీనివాస్ పేపర్స్ తీసుకొని బయటికి వచ్చాడు. అతని మొహం వెలిగిపోతోంది.

వందమంది ఆశలు తను తీసుకువచ్చాడు. ఇప్పుడు తన ఆశ ఒక్కటే తను తీర్చుకొన్నాడు. ముప్పై ఎనిమిదేళ్లు వస్తున్నాయి. ఇవ్వాల్టికీ కారు లేదు. ఇల్లు లేదు. మొన్ననే బాబు పుట్టాడు. ఖర్చులు పెరుగుతున్నాయి. మంచి జీవితం ఇవ్వాలి వాళ్లకు. తనో రూల్ పెట్టుకుని న్యాయం ధర్మం అంటూ వేళ్ళాడలేదు. మనిషిగా మిగలాలి అనుకోకపోతే చాలు ఈ ప్రపంచంలో మహారాజుగా బతకవచ్చు.

సరిత ఎదురుగ్గా కూర్చున్నాడు. సరిత మొహంలో స్పష్టంగా నవ్వు కనిపిస్తోంది. ఎండి. పిఏ ఆమె. సమస్తం ఆమెకు తెలుసు. ఎండి బ్యాంకు ఎక్కౌంట్లు ఆమె చేతుల్లోనే వుంటాయి. శ్రీనివాస్ పాత్ర ఏమిటో, లోపల అతనేం చేయబోతాడో, ఎలా బయటికి వచ్చాడో ఊహించింది సరిత. ఇలాంటి వాళ్లని ఎండి ఎంతమందిని చూసి వుంటాడు. బంజారాహిల్స్‌లో అంత పెద్ద భవనం ఎలా కట్టేడు. పిల్లలు ఫారిన్‌లో, బావమరుదులు, మరదళ్లు ఆయన ఆఫీస్‌లో ఎంతగా పాతుకుపోయారో ప్రతి నిముషం ఎవరేం మాట్లాడుకొన్నా ఆయనకు ఇన్‌ఫర్‌మేషన్ ఎలా వస్తుందో చక్కగా తెలుసు. శ్రీనివాస్ కోపం ఎంత సేపు.

“టీ తాగుతారా శ్రీనివాస్‌గారూ,” అంది సరిత.

“వుందా,” అన్నాడు శ్రీనివాస్ నీరసంగా.

***

వచ్చే గురువారం …

ఛానెల్ 24 / 7 – రెండో భాగం

Channel 24-2 

(కిందటి భాగం తరువాయి)

sujatha photo

“ఉపేంద్రా… నాకు తెలుసు.. నువు నన్ను పట్టించుకోవటం లేదు.. ”

“అంటే…”

“అంటే ఏవుందీ.. నాకెన్ని బులెటిన్‌లు? ఉదయం 8 గంటలకు ఒకటి, రాత్రి ఎనిమిదికి ఒకటి… అంటే ఎన్ని గంటలు.. నన్ను సాధిస్తున్నావు కదూ..” గొంతు పోయింది పల్లవికి.

ఉపేంద్ర తల పైకి ఎత్తకుండానే కళ్ళెత్తి ఆమె వైపు చూశాడు. తను అలా చూస్తే ఎంతో రొమాంటిక్‌గా వుంటాడని మేకప్‌మెన్ రుద్ర లక్షసార్లు చెప్పాడు ఉపేంద్రకి.

“నా గురించి నీకు అలాంటి ఇంప్రెషన్స్ ఉన్నాయంటే ఐయాం సారీ..”

“ఇంప్రెషనేమిటీ.. ఫాక్ట్.. కావ్యకి నాలుగు బులెటిన్లున్నాయి. ఆమె మొహం అంత నచ్చిందా..?”

“ఓ షిట్.. నాకు నచ్చటమేమిటి.. మీరేమంటున్నారు పల్లవీ..”ఉపేంద్ర మొహం ఎర్రబడింది.

పల్లవి కంగారు పడింది.
“ఉపేంద్ర.. ప్లీజ్.. మీరు వేరే విధంగా అనుకోవద్దు. చనువుకొద్దీ అన్నాను. మీరు తప్ప నన్ను ఈ ఫీల్డ్‌లో ఎంకరేజ్ చేసేవాళ్లు ఎవరున్నారు?” అన్నది లాలనగా.

ఉపేంద్ర మొహం చూస్తూనే పల్లవికి ధైర్యం వచ్చింది. జుట్టు చేత్తో సరిచేసుకొంది. చెవుల జూకాలు కదిలేలాగ ఓ సారి తల తిప్పింది. నల్ల బ్లేజర్‌లోంచి తెల్లగా కనిపిస్తున్న తన తెల్లటి చేతులవైపు చూసుకొంది. పర్లేదు. ఇవ్వాళ ఉపేంద్ర చేత అవుననిపించాలి.

“వన్.. మినిట్..”

ఉపేంద్ర సెల్‌లో ఎవరితోనో మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు. పల్లవి చుట్టూ చూసింది. కాబిన్‌లో యాంకర్స్ ఎవళ్ళూ లేరు. నయన థర్ద్ స్టూడియోలో వుంది. రెండు గంటలవరకూ రాదు. మార్చి ఎయిట్ సెలబ్రేషన్స్ లైవ్‌లో కావ్య ఇరుక్కుపోయింది. మినిమం వన్ అవర్. చచ్చినా రాలేదు. బ్లూ‌మేట్‌లో రవీంద్ర.. యమున పర్సనాలిటీ డెవలప్‌మెంట్ ప్రోగ్రామ్ రికార్డింగ్‌లో ఉంది. వాయిస్ ఓవర్ శాంతికి, కృష్ణకి మునిగిపోయేన్ని ప్యాకేజీలు వున్నాయి. చెరో పాతిక స్క్రిప్ట్‌లు పట్టుకొని ఆడియో రికార్డింగ్ స్టూడియోలో వేలాడుతున్నారు. కన్‌ఫర్మ్. ఇవ్వాళ ఉపేంద్ర ఊ అనేదాకా.. నోవే..

మొహం పైకి నవ్వు తెచ్చుకొంది పల్లవి.

ఫోన్ మోగింది. మ్యూట్‌లో వుంది కనుక ఎవ్వళ్లకీ వినబడదు. విసుక్కుంటూ పల్లవి ఫోన్ తీసింది. సంతోష్.. రిజక్ట్ చేసింది. ఫోన్ వంకే చూస్తోంది. తప్పనిసరిగా మెసేజ్ పెడతాడు. వెంటనే మెసేజ్ వచ్చింది. పాపకి ఫీవర్ నార్మల్ వచ్చింది, ఈ రోజు నాకు సెలవు దొరికిందని.

పల్లవికి ఈల వేయాలనిపించింది. సంతోష్ ఇంట్లో వుంటే ఇక బెంగే లేదు. తను చూసుకొంటాడు. ఫోన్ బ్యాగ్‌లోకి తోసేసి ఉపేంద్ర వైపు నవ్వు మొహం పెట్టుకు కూర్చొంది.
ఉపేంద్ర ఫోన్ పక్కన పెట్టాడు.

“నీకూ.. రవివర్మకి అండర్‌స్టాండింగ్ ఏమిటి?”

డైరెక్ట్‌గా ముగ్గులోకి వచ్చాడనుకొంది పల్లవి.

“ఏవుంది?  ప్రోగ్రాం.. మార్నింగ్ ఫైవ్ రెగ్యులర్‌గా నేను, రవివర్మ కలిసి చేయాలని ఎం.డి. అన్నారు కదా…”

రిలాక్స్‌గా వెనక్కు వాలి కూర్చుంది. ఉపేంద్ర ప్రాబ్లం అర్ధం అయింది పల్లవికి. రవివర్మ అంటే జెలసీ.

“నీకు మార్నింగ్ బులెటిన్స్ ఓకేనా ? ” అన్నాడు ఉపేంద్ర.

పల్లవి గబగబా ఆలోచించుకొంది. అంటే రవివర్మతో మార్నింగ్ ఫైవ్‌ని వదిలించుకోవాలి. తనకి ప్రోగ్రామ్స్ ఎందుకు , న్యూసే కావాలి.

“మరి ఆ ప్రోగ్రామ్ ఎవరు చేస్తారు?” అంది దిగులుగా మొహం పెట్టి.

“ఎవళ్ళో ఒకళ్ళు.. ఉషాకి ఇద్దాము.. “టెన్షన్‌గా అంటున్నాడు ఉపేంద్ర.

“రవివర్మ ఉషాగార్ని రిజక్ట్ చేశాడు,” అన్నది పల్లవి.

ఆవిడ పెద్దావిడ కదా. నాతో కాంబినేషన్ బావుండదు అన్నాడు ఎం.డీ.గారితో,” అన్నది పల్లవి.

నవ్వు ఆపుకొన్నా ఆగటం లేదు ఆమెకు.

ఉపేంద్ర, రవివర్మ.. ఇద్దరికీ తన పైన నమ్మకం వుంది. తను ఉపేంద్ర వైపు వుంటేనే లాభం. న్యూస్ బులెటిన్లు ఫస్ట్ షిఫ్ట్ వేస్తాడు. తనకి హ్యాపీ కదా. సంతోష్‌కి ఎటూ సెకండ్ షిఫ్టే. ఇంకా నయం నేనూ సంతోష్ ఇద్దరం హాయిగా ఇంట్లో అంటే పాపం ఇతను మొహం ఎలా పెడతాడో…?

“ఏమిటి ఆలొచిస్తున్నావు, ” అన్నాడు ఉపేంద్ర.
అతనివైపు చూసింది. ఉపేంద్ర మొహంలో యంగ్ లుక్ పోతోంది. జుట్టు పల్చబడింది. గడ్డం ఫ్రెంచ్ కట్ చేయించాడు. మొహం ఏమీ బావుండలేదు. ముసలాడు అనుకొంది పల్లవి.

“ఏం లేదు.. మీరేం డిసైడ్ చేసినా నాకు ఓకే,” అన్నది.

ఉపేంద్ర ఆలోచనలో పడ్డాడు. నైట్ షిఫ్ట్ వేస్టే మన కంట్రోల్ వుంటుంది. ఎండీ ఒకవేళ ఉదయం రవివర్మతో కూడా ప్రోగ్రామ్  చేయమని అంటే ఈమెని తప్పించే వీలుండదు. కొన్నాళ్లు చూద్దాం. ఎక్కడికి పోతుంది అనుకొన్నాడు.

“సరే పల్లవి. మార్నింగ్ షిఫ్ట్‌లో వన్ థర్టీ బులెటిన్ చేసుకొని వెళ్లిపో… తర్వాత చూద్దాం. ఎయిట్ థర్టీ బులెటిన్, తర్వాత డిస్కషన్ లైవ్, వన్ థర్టీ బులెటిన్.. లేకపోతే టెన్‌కి బులెటిన్ వన్ అవర్, స్టేట్ రౌండప్ ఐనా సరే.. నేనోసారి ఎఫ్.పి.సి చూస్తాను,” అన్నాడు ఉపేంద్ర.

ఎగిరి గంతేయాలనిపించింది  పల్లవికి.

ఆమెనే చూస్తున్నాడు  ఉపేంద్ర. చాలా బావుంటుంది. ఎందుకు జారిపోనివ్వాలి అనిపించిందతనికి.

పల్లవి  అతన్నే గమనిస్తోంది. మంచి అవకాశం. ఉదయం షిఫ్ట్ పూర్తి చేసుకొంటే పాపాయితో పగలంతా ఎంజాయ్ చేయచ్చు. సంతోష్‌కి చాలా కష్టం ఐపోతోంది పాపతో. ఎంతమంచి భర్త సంతోష్. నన్ను పాపాయిని ఒక్కలాగే చూస్తాడు. ఎలాగైనా ఇతన్ని మేనేజ్ చేయాలి అనుకొంది.

“థాంక్యూ ఉపేంద్రా,” అన్నది చేయి చాపి.

చాపిన చేతిని  అందుకొన్నాడు ఉపేంద్ర.
“సో… నైస్.. ” అన్నాడు మెచ్చుకోలుగా..

***

వచ్చే గురువారం …

 Front Image: Mahy Bezawada 

ఛానల్ 24/7

ch24_inner

sujatha photo“కరెక్టా.. కాదా.. సరిగ్గా ఆలోచించానా…?”

దిగుతున్న మెట్టు మెట్టుకీ ఒక్కో ప్రశ్న నిలదీస్తోంది. స్వాతి డోర్ దగ్గిర కనబడగానే ఒక్కో లైటూ వెలుగుతోంది స్టూడియోలో.

సెట్ వెలిగిపోతోంది. నల్లని బ్యాక్‌డ్రాప్‌లో చమక్‌మనే కర్టెన్స్ జిగ్‌జాగ్‌గా కన్పిస్తున్నాయి. ఫ్లోర్‌లో రెండే రెండు చెయిర్స్ ఎదురెదురుగా వున్నాయి. రెండింటికీ మధ్యలో ఒక చిన్న టీపాయ్. బ్యాక్‌డ్రాప్ బ్లాక్ కలర్‌లో పైనుంచి కిందిదాకా వేలాడుతున్న డిజైనర్ బుట్టల్లోంచి వెలుగు. సీలింగ్ స్టాండ్ నుంచి రెండు లైట్లు సరిగ్గా కిందవున్న చైర్స్‌పై పడుతున్నాయి. ఎడం వైపు వున్న చెయిర్‌లో నయన కూర్చుని చేతిలో వున్న పేపర్స్ వంక చూసుకోంటోంది.

అది పగలైనా సెట్ మాత్రం నైట్ ఎఫెక్ట్‌లో వుంది. వైడ్ కెమేరాలో మొత్తం సెట్ అంతా కవరయ్యేలా మానిటర్‌లో చూసుకొంటూ అడ్జస్ట్ చేసుకొంటున్నాడు సీనియర్ కెమేరామెన్.

మెట్ల దగ్గర శబ్దం విని హలో మేడం.. అంటూ ఎదురొచ్చింది నయన స్వాతిని విష్ చేస్తూ.

చప్పట్లు కొడుతూ కెమేరామెన్స్‌ని హెచ్చరించింది నయన. నాలుగు వైపులా కేమ్స్. వెనకాల కెమేరామెన్స్. చిరునవ్వుతో స్వాతిని విష్ చేస్తున్నారు అందరూ. క్రేన్‌పైన కూర్చొన్న నరేంద్ర ఓ ట్రయల్ వేద్దామని క్రేన్ ఆపరేటర్‌ని అడుగుతున్నాడు. స్వాతిని చూసి హలో మేడం అంటూ విష్ చేశాడు. మెట్ల దగ్గరనుంచి స్వాతి చేయి పట్టుకొని నడుస్తూ సెట్ దగ్గరకు తీసుకొచ్చింది నయన.

వెల్‌కమ్ చెబుతున్నట్లు తలవంచి అభివాదం చేస్తూ నయన, “వెల్‌కమ్ మేడం,” అన్నది.

స్వాతి చైర్‌లో కూర్చుని చుట్టూ చూసింది. ఎదురుగ్గా స్క్రిప్ట్ రైటర్ పరిమళ, అసిస్టెంట్ ప్రొడ్యూసర్ రవి, ప్రొడక్షన్ మేనేజర్ నాగేశ్వరరావు నవ్వుతూ చూస్తున్నారు.

“టచప్ ఇవ్వనా మేడం,?” మేకప్‌మేన్ బెదురుతూనే అడిగాడు.

కళ్ళెత్తి అతనివైపు చూసింది స్వాతి. ఆమె వైపు చూస్తునే రెండు అడుగులు వెనక్కి వేశాడు మేకప్‌మేన్ స్వామి. ఒక్క క్షణం అతనికి భయం అనిపించింది. స్వామీ అని గద్దించే స్వాతి గొంతు చెవుల్లో మోగినట్లయింది. పదిహేనేళ్ళుగా మేకప్‌బాయ్‌గా, ఫ్లోర్‌లో అడుగుపెట్టినప్పటినుంచి అలవాటుగా వింటున్న గొంతు. వెనక్కి వెళ్లి నిలబడ్డాడు.

స్వాతిపైన వెలుతురు పడేలా అసిస్టెంట్ లైటింగ్ షేడ్ మారుస్తున్నాడు. ఆమె చెదిరిన జుట్టుపైన వెలుగు పడి జుట్టు మెరుస్తోంది. తెల్లబడిన కనుబొమలు, తలవంచుకొన్న చోటపడిన నీడ, తెల్లని ముక్కుపైన వెలుగు, ముడుచుకొన్న పెదవులు, అరవైఏళ్ళ వయసులో కూడా అపురూపమైన అందం. ఆమె అందంగా వుందా.. గంభీరంగా వుందా.. కోపంగా వుందా.. ఏదీ తెలియనివ్వని నిర్లిప్త్త. ఎన్నో ఏళ్లుగా చూస్తున్నా ఎప్పుడూ కొత్తగా.. భయపెడుతూ…

“స్వామి.. అద్దం తీసుకురా,” నయన కేక పెట్టింది.

అద్దం తీసుకొని స్టేజ్‌పైకి పరుగు పెట్టాడు స్వామి. అది తీసుకొని అద్దంలో మొహం చూసుకొంది నయన. జుట్టును చేతులతో సరిచేస్తూ వెనక్కి వేస్తోంది హెయిర్ స్టయిలిస్ట్ కమల. ప్రతి రోజూ, ప్రతి ప్రోగ్రామ్‌కి అలవాటైన ఒక పద్ధతి. స్వాతి నయన వైపే చూస్తోంది. మొహం చూసుకొని, అద్దం స్వామికి ఇచ్చేసి స్వాతి వైపు తిరిగింది నయన.

“మేడం ఓకే నా,?” అడిగింది.

స్వాతి చిరునవ్వు నవ్వింది.

కెమేరామెన్ సజెషన్స్ ఇస్తున్నాడు.

“నయనా మేడం! మీరు ఈ క్యామ్ లోకి చూడండి,” క్రేన్‌వైపు కూర్చున్న నరేంద్ర బొటనవేలు పైకి చూపించి ఓకే అన్నాడు.

“ఫ్లోర్ సైలెన్స్.. మూవ్ క్రేన్.. యాక్షన్,” అన్నాడు ప్రొడ్యూసర్ శైలేంద్ర క్రేన్ కెమేరా మూవ్‌మెంట్‌ని మానిటర్‌లో చూస్తూ. ఆన్‌లైన్ స్టూడియోలో అతని ఎదురుగ్గా వున్న మానిటర్స్‌లో నాలుగు కెమేరాల అవుట్‌పుట్ కనిపిస్తోంది. క్రేన్ పైనుంచి ఒక రౌండ్ తిరిగింది. స్వాతి, నయన కూర్చున్న దగ్గరకు జూమ్ చేస్తున్నాడు పైనుంచి నరేంద్ర. నయన మొహం క్లోజ్‌లో కనిపిస్తోంది. శైలేంద్ర మొహం పైన నవ్వు కనిపించింది. హెడ్‌ఫోన్‌లోంచి నయనకి కంగ్రాట్స్ చెప్పాడు.

నయన నవ్వింది. కెమేరా నయన క్లోజ్ చూపిస్తోంది.

“నమస్కారం. ఇవాళ ప్రపంచపు పదోవింత మీ ముందుకు తెస్తోంది టీఎవీ సెవెన్. ప్రఖ్యాత జర్నలిస్ట్, రచయిత్రి, టీవీ సెవెన్ పొలిటికల్ ఎడిటర్ స్వాతితో మనం ఈ రోజు మాట్లాడబోతున్నాం. మూడు దశాబ్దాలుగా మీడియా ప్రపంచంలో తనకంటూ ఒక ప్రత్యేక స్థానం ఏర్పరచుకొన్న స్వాతి, జర్నలిస్ట్‌గా, కార్యక్రమ రూపకర్తగా ఎన్నో టాప్ రేటింగ్ ప్రోగ్రామ్స్ సృష్టించారు. 30 ఏళ్ళ అనుభవంతో, ప్రతిభావంతమైన రచనా సామర్ధ్యంతో ఆమె ప్రపంచం మెచ్చుకొన్న మహిళ. ఇవ్వాళ నుంచి ధారావాహికంగా ప్రసారంకాబోతున్న 60 మినిట్స్ విత్ నయనతో మొట్టమొదటి విశిష్ట అతిథిగా మీ ముందుకు వస్తున్నారు స్వాతి. నమస్కారం స్వాతి!”

స్వాతి కళ్ళెత్తి చూసి నమస్కారం చేసింది.

నయన చాలా మంచి యాంకర్. ఏపి లోవున్న న్యూస్ యాంకర్స్‌లో టాప్ త్రీలో ఒకరుగా వుంది. గలగలమనే గంగా ప్రవాహంలాగా మాట్లాడుతుంది.

ఇప్పుడు మనం స్వాతితో మాట్లాడబోతున్నామంటే 30 ఏళ్ళ మీడియా ప్రపంచంలోకి తొంగి చూడబోతున్నాం. అద్భుతమైన రచయిత్రిగా సాహితీ ప్రపంచంలో చోటు సంపాదించుకొన్న స్వాతి మీడియాలో అడుగుపెట్టారు. కాలమిస్ట్ గా , జర్నలిస్ట్‌గా, స్క్రిప్ట్‌రైటర్‌గా, డైరెక్టర్‌గా ఆమె అత్యున్నతమైన స్థానంలో వున్నారు. ఆమె జీవితంలో ప్రతి అనుభవం ఇవాళ్టి జర్నలిస్ట్‌లకు ఒక అపురూపమైన పాఠం. కమాన్ క్లాప్స్,” అంటూ నయన వంగి స్వాతి పాదాలకు నమస్కారం చేసింది.

స్వాతి లేచి నిలబడి నయనను కౌగలించుకొంది.

“థాంక్యూ. నయనా”

“నేనే మీకు థాంక్స్ చెప్పాలి మేడం. ఇవ్వాల్టి నా ప్రోగ్రాంలో మీరు రావటం నాకు ఆశీర్వచనం. మీరు ప్రపంచం ఎరిగిన జర్నలిస్ట్. మీడియా ప్రపంచంలో ఒక చరిత్ర సృష్టించారు. ప్రసిద్ధి చెందిన ఎన్నో కార్యక్రమాలకు రూపకల్పన చేశారు. మిమ్మల్ని ఈ నిముషం వరకూ ప్రేక్షకులు కళ్ళతో చూడలేదు. మీరెలా వుంటారో తెలియకుండానే మిమల్ని ప్రేమించిన సాధారణ ప్రేక్షకులు మీ ముందున్నారు. వాళ్ల కోసం మీరు మనసు విప్పి మాట్లాడండి,” అన్నది నయన.

స్వాతి వైపు తిరిగాయి కెమేరాలన్నీ. అన్ని కేమ్స్‌లోనూ స్వాతి రకరకాల యాంగిల్స్‌లో కనిపిస్తోంది.

చిరునవ్వుతో నమస్కారం చేసింది స్వాతి.

“నన్ను ఆదరించిన అందరికీ నమస్కారం. మీ ప్రేమ, అభిమానం నన్నింత దాన్ని చేశాయి. నా వృత్తీ, ప్రవృత్తీ ఒక్కటే కావటం నా అదృష్టం. అక్షరాల వరసల్లో సంగీతం విన్నాను. అక్షరాల్నీ ప్రేమించాను, ఆరాధించాను. నా జీవనాధారం కూడా అక్షరాలే. నా ఆలోచనలు, ఊహలు అన్నీ ఎప్పుడూ ఏవో కొత్త ప్రపంచాన్ని సృష్టిస్తూ వచ్చాయి. నేను కలలు కన్న ప్రపంచాన్ని నా కళ్లముందుకు తెచ్చే అవకాశం నాకు కలిగింది. అదే నా అదృష్టం. నేను ఎప్పుడూ నమ్మని ఈ అదృష్టం అన్న పదాన్ని ఇవ్వాళ మీ ముందుకు తెచ్చాను. కొన్ని భావాలకు మాటలు లేవు. ఈ అదృష్టం అన్న పదం కన్నా నాకు ఇప్పుడు, ఈ క్షణంలో ఇంకేం పదం ఆలోచనలోకి రావటం లేదు.”

“కట్.. కట్..” శైలేంద్ర గొంతు మైక్‌లో వినిపించింది.

“సారీ మేడం.. ఆడియో ప్రాబ్లం వుంది,” అన్నాడు శైలేంద్ర స్వాతిని ఉద్దేశించి.

సెట్‌లో అందరూ నిశ్శబ్దంగా ఉన్నారు. స్వాతి తలవంచుకొని కూర్చుంది. నయనకు ఆమెను పలకరించే ధైర్యం లేదు. టెక్నికల్  చీఫ్ కిందకి వచ్చి మైక్స్ చెక్ చేస్తున్నాడు.

“నిన్న యూనిట్ మొత్తం అవుట్‌డోర్ వెళ్లింది మేడం. ఆన్‌లైన్ పంపించాను. ఏవో లైన్స్ ప్రాబ్లం ఇస్తున్నాయి. ఉదయం అంతా చెక్ చేశాం,” అంటున్నాడు అపాలజిటిక్‌గా.

స్వాతి కుర్చీలో వెనకి వాలి కూర్చుంది. ఎంతో మాట్లాడాలి. ఎన్నో చెప్పాలి. ఏది ముందు… ఏది వెనక… ఈ కెమేరాల ముందు ఫ్లాష్ లైట్ల వెనక, మేకప్ కాస్ట్యూమ్స్ వెనక… ఇక్కడ ఏం జరుగుతోంది? తనేం చెప్పబోతోంది? అరగంట క్రితం కాన్ఫరెన్స్ హాల్లో సి ఇ ఒ కి చెప్పిన తన నిర్ణయం గురించి ఏం ఆలోచించాలి? ఒకే ఒ క్క నెల రోజుల్లో తను ఈ ప్రపంచంలోంచి బయటికి నడిచిపోవాలి. ఈ ప్రపంచం… ఈ మీడియా… ఎవరు ఎవరికోసం నేనేదయినా చేయగలనని ఈ ఉద్యోగం గురించి చెప్పుకొంటున్నారు… మీడియా గుట్టు తను విప్పబోతుందా…?

వచ్చే గురువారం …

 Front Image: Mahy Bezawada