వాళ్ళేం మాట్లాడుకుంటున్నారు ఇంతకీ?!

కందుకూరి రమేష్ బాబు
Kandukuri RameshYour children are not your children.
They are the sons and daughters of Life’s longing for itself.They come through you but not from you,
And though they are with you yet they belong not to you.You may give them your love but not your thoughts,
For they have their own thoughts.

You may house their bodies but not their souls,
For their souls dwell in the house of tomorrow,
which you cannot visit, not even in your dreams.

Kahlil Gibran

+++

ఒక్కోసారి.
కొన్ని చరణాలతో పిల్లల పాదాలను ముద్దాడాలి.

లేదా మొక్కాలి.

అవును.

ఈ పిల్లలు పిల్లలు కాదు.

అసలు ఖలీల్ జిబ్రాన్ అన్నట్టు మన పిల్లలు మన పిల్లలు కాదు,

మనం ఎన్నడు కూడా ఊహించనైనా ఊహించని భవితకు చిరునామాలు.

వాళ్ల ఆలోచనలు వాళ్లవే. వాళ్లకు మనం ప్రేమను పంచగలమేమోగానీ మన ఆలోచనలు అస్సలు రుద్దకూడదు. నిజం.

వీళ్లనే చూడండి.
డిస్టర్బ్ చేయగలమా?

వాళ్లనలా మాట్లాడుకోనిద్దాం.
మన మాటలేమో మనం చెప్పుకుని తప్పుకుందాం.

+++

నిజం.
మనం ఎందర్నిచూడం.

రోజూ బడికి వెళుతున్న పిల్లల్ని ఎందర్నో చూస్తుంటాం.
కానీ ఎపుడో ఒకసారి వాళ్లలో పెద్దరికాన్నికూడా  చూస్తుంటాం.కొన్నిసార్లు వాళ్లు చర్చిస్తుంటే ముచ్చట వేస్తుంది.
మరికొన్నిసార్లు విస్మయానికీ గురవుతాం.
ఈ చిత్రం అటువంటిదే…వాళ్ల మేధోమధనానికి దృశ్యాదృశ్యం.+++

ఆశ్చర్యం ఏమిటంటే ఈ ఇద్దరు పిల్లలు ఒక విషయంలో ఆగిపోయారు.
బడికి వెళుతూ వెళుతూ ఆగిపోయి ఒకచోట కూచుండి ఏదో విషయం చర్చించుకుంటూ ఉన్నారు.
బహుశా ఒకబ్బాయి తాను రూపొందించిన ప్రాజెక్టు గురించి ఇవతలి అబ్బాయికి వివరిస్తూ ఉన్నాడనుకుంటాను. కానీ ఆ వివరణ సామాన్యంగా లేకపోవడమే నన్ను కట్టిపడేసింది.

వాళ్ల బ్యాగులు, బూట్లూ, యునిఫారాలూ, అసలు వాళ్లూ..
చూస్తుంటే ఒక అబ్దుల్ కలాం ఇంకో అబ్దుల్ కలాంతో సెషన్ లో ఉన్నాడనిపించింది.
చప్పున తీశాను. తీసి చూస్తుంటే ఒక గొప్ప భవితను నేను భవిష్యత్తుకే కాదు, వర్తమానానికీ భద్రపర్చానన్న ఆనందం కలిగింది.

ఎంత బాగున్నారు పిల్లలు!
వాళ్లట్లా తరగతి గురించి మరచిపోయి అంతలా తీవ్ర ఏకాగ్రతతో నిమగ్నమవడం ఉందే? అది నిజంగా చిత్రం. అంతటి లోతైన నిమగ్నత, నిబద్ధతా పిల్లల్లో కానరావడం నిజంగా చిత్రమే.
అందుకే అనడం, వాళ్లు మన పిల్లలు కాదని!

+++

మామూలుగా వాళ్లను ఆ వీధిలో ఆ చప్టామీద కూచుని మాట్లాడుకోవడం నేనెప్పుడూ చూడలేదు.
రోజూ హడావిడిగానే వెళతారు. కానీ ఆ ఉదయం వాళ్లట్లా పెద్ద మనుషుల్లా ఒక అంశంపై లోతుగా చర్చించుకుంటూ ఉంటే, అలా కూచుని డిస్కస్ చేయడం చూస్తుంటే నిజంగానే నేనిప్పటిదాకా పిల్లల్ని అట్లా చూడలేదనిపించింది. ‘చూడలేదనడం’ కంటే ‘నా కంట పడలేద’నాలి.

నిజం.
మళ్లీ చూడండి.

వాళ్ల ఎనర్జీ. వాళ్ల ఎక్ర్ ప్రెషన్. బాడీ లాంగ్వేజ్…
అంతా కూడా ఒక దృశ్యం. శ్రవణం.
ఒక సజీవ రంగస్థలం. ఒక గొప్ప భరోసా.

ముని అంటే ఏమిటో అర్థం అయింది.మునిగిపోయారు మరి!
+++నిజానికి పిల్లల్ని పట్టించుకోంగానీ -ఏమో, ఎవరెట్లా చర్చిస్తున్నారో మనకేం తెలుసు?
పిల్లలు నిజంగా ఇంతలా అధ్యయనంలో, అనుభవంలో, షేరింగ్ లో ఉన్నారని మనకు తెలియాలనేం ఉంది?
కానీ తెలుస్తుంది. ఎపుడో ఒకసారి తెలుస్తుంది. ఇట్లా ఎపుడో ఒకసారి కంట పడితే అప్పట్నుంచీ వాళ్లను నిజంగానే చూడటం షురువవుతుంది. చూడగా చూడగా వాళ్లు రేపటి పౌరులు అన్న భావనా కలుగుతుంది.
ఖలీల్ జిబ్రాన్ చెప్పిన ‘కవితాతత్వం’ ఎన్నిసార్లు చదివినా అర్థంకానిది ఆ క్షణాన ఒక్కపరి విశదమవుతుంది.
‘మీ పిల్లలు మీ పిల్లలు కాదన్న’ సంగతీ తక్షణం బోధపడుతుందితర్వాత…
అవును తర్వాత చిత్రం గొప్పదనం అర్థమవుతుంది.
దృశ్యాదృశ్యం అంటే ఏమిటో ఎరుకలోకి వస్తుంది.
ఒక నిశ్చలన చిత్రం మనల్ని చలనంలోకి తేవడం అంటే  ఏమిటో కూడా తెలుస్తుంది.

+++

థాంక్యూ కిడ్స్.

ఏవేవో మాట్లాడుకున్నాం.
ఇంతకీ మీరేం మాట్లాడుకుంటున్నారు?
ఈ సారి దొరకబట్టుకుని ఫొటోలు తీయకుండా ఆ సంగతులే అడుగుతాను.
బై ఫర్ నౌ.

మీ మాటలు

  1. jagadeesh says:

    ఒక్క ఫోటో లో ఎంత జీవితం వుందో ?! సారీ ఎంత భవిష్యత్ దాగి వుందో కదా?! its really good write up .

  2. Satyanarayana Rapolu says:

    ఒక అబ్దుల్ కలాం మరో అబ్దుల్ కలామ్ తో సెషన్ లో ్ కలాంతృ

మీ మాటలు

*